μαμούφι

"Κανείς δεν παραδίνεται..."

2012-02-11T19:21:00.000+02:00

(από ένα Ζαπατιστικό Ημερολόγιο)

Στην Επιτροπή* συζητάμε όλο το απόγευμα. Ψάχνουμε πώς είναι η λέξη "παραδίνομαι" στις ιθαγενικές γλώσσες και δεν το βρίσκουμε. Δεν το βρίσκουμε στα τσοτσίλ, ούτε στα τσελτάλ κανείς δεν θυμάται να υπάρχει αυτή η λέξη στα τοχολομπάλ ή στα τσολ**. Για πολλές ώρες ψάχνουν τις αντίστοιχες λέξεις. Έξω βρέχει και ένα σύννεφο έρχεται να ξαποστάσει μαζί μας. Ο γέρο - Αντόνιο*** περιμένει να σωπάσουν όλοι και να απομείνει μονάχα ο ήχος της βροχής πάνω στη στέγη από λαμαρίνα.

Ο γερο - Αντόνιο με πλησιάζει σιωπηλά,και μου λέει στο αυτί: "Αυτή η λέξη δεν υπάρχει στην αληθινή γλώσσα, γι' αυτό οι δικοί μας ποτέ δεν παραδίδονται, καλύτερα να πεθάνουν, γιατί οι νεκροί μας προστάζουν οι λέξεις που δεν έχουν ζωή να μην ζουν". Έπειτα πάει προς τη φωτιά για να τρομάξει τον φόβο και το κρύο. Το διηγούμαι στην Άννα Μαρία, αυτή με κοιτάει τρυφερά και μου θυμίζει ότι ο γερο - Αντόνιο είναι νεκρός....

Η αβεβαιότητα των τελευταίων ωρών του περασμένου Δεκέμβρη επαναλαμβάνεται****.
Κάνει κρύο, οι σκοποί αλλάζουν με ένα σύνθημα από μουρμουρητό. Νερό και λάσπη τα σβήνουν όλα, οι άνθρωποι μουρμουρίζουν και η βροχή φωνάζει. Κάποιος ζητάει ένα τσιγάρο. το σπίρτο που ανάβει φωτίζει το πρόσωπο της στρατιωτίνας στη σκοπιά...μια στιγμή μονάχα... αρκετή όμως για να δεις ότι χαμογελάει... Κάποιος έρχεται, με το καπέλο και το ντουφέκι να στάζουν νερό. "Έχει καφέ", ενημερώνει. Όπως συνηθίζεται σε αυτά τα μέρη, κάνουμε ψηφοφορία για να αποφασίσουμε αν θα πιούμε καφέ ή αν θα συνεχίσουμε να ψάχνουμε τη λέξη "παραδίνομαι" στην αληθινή γλώσσα.

Κερδίζει παμψηφεί ο καφές.

ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΠΑΡΑΔΙΝΕΤΑΙ...
Θα μείνουμε μόνοι;

*Παράνομη Ιθαγενική Επαναστατική Επιτροπή - Γενική Διοίκηση του Εθνοαπελευθερωτικού Ζαπατιστικού Στρατού

**Tzotzil, Tzeltal, Tojolabal, Chol, ιθαγενικές γλώσσες που μιλούν οι αντίστοιχοι ιθαγενείς λαοί Μάγιας που ζουν στην Τσιάπας.

***Ο γέρο - Αντόνιο, ιθαγενής Μάγια που πέθανε το 1994, ήταν μία από τις γέφυρες ανάμεσα στις ιθαγενικές κοινότητες και τους αντάρτες.

****Αναφέρεται στις προετοιμασίες του Δεκεμβρίου του 1993, πριν την εξέγερση της 1ης Ιανουαρίου 1994

σύν + σῖτος

2012-01-31T00:29:00.000+02:00

Στριφογυρνά από μέρες στο κεφάλι μου.
Σήμερα ανέτρεξα στο λεξικό:
"συσσίτιο: αρχ. ελληνική λέξη συσσίτιον, επίθετο σύσσιτος (= ομοτράπεζος, συνδαιτυμόνας), ρίζα: σύν + σῖτος

"Ομοτράπεζος"... μειδίαμα πικρό. Πόσο πρόστυχα μπορούν τελικά να είναι τα ρούχα που ντύνεται μια λέξη; Πόσο ιερόσυλο να πιστεύουμε πως η Ζωή μπορεί να "χειριστεί" ωσάν να είναι αντικείμενο ή αριθμός; να παιχτεί σαν στοίχημα στον τζόγο;

Απαγορεύθηκε έμαθα η διανομή συσσιτίων από απλούς ιδιώτες. Μόνο η εκκλησία, οι κρατικοί φορείς και οι ΜΚΟ νομιμοποιούνται πλέον να μοιράζουν τροφή. Οι υπόλοιποι αποτελούν κίνδυνο για την δημόσια υγεία. Λες κι όλοι αυτοί που βγάζουν στο κλαρί τόσες ζωές είναι ακίνδυνοι.

Μόνο αυτοί, λέει, δικαιούνται να "στρώσουν τραπέζι".
Υβριστικό τραπέζι.
Με κάμερες και μικρόφωνα, για να μπορούν να βαυκαλίζονται πως έπραξαν το χρεός τους. Χρέος που αδιάκοπα αναρωτιούνται και μηχανεύονται πως θα εξαργυρώσουν.

Θυμάμαι από πάντα τη μάνα μου μ' ένα πιάτο φαϊ, σε καιρούς δύσκολους, να τρέχει σε όσους είχαν ανάγκη στη γειτονιά. Από τότε το πιάτο αυτό έχει μέσα μου αποκτήσει μια γεύση ιερότητας. Έχει ταυτιστεί πάνω απ' όλα με τον πόνο του να σπας την πανοπλία της τεμπελιάς και του φόβου και να μπαίνεις στον κόπο του άλλου.

Κανείς δεν έχει λόγο στο στρώσιμο του δικού μου τραπεζιού. Ούτε και στην επιλογή των συνδαιτυμόνων μου. Όπου εκτός από ψωμί το πιάτο θα έχει πιότερο αλήθεια και ψυχή. Αλληλεγγύη και ανθρωπιά.
Και τρόμο. Για όλους αυτούς που σκιάζονται όσο τίποτα τα χέρια και τις καρδιές σαν παν' να ενωθούν.

Αρκεί να πάρω την Απόφαση και να το στρώσω ετούτο το τραπέζι.
Και κάνει κι ένα κρύο απόψε....

υγ: τώρα με την απαγόρευση διανομής τροφής τα κόλυβα θα συνεχίσουν ή μπα;

τιμοκατάλογος

2012-01-22T10:42:00.001+02:00

"...εκεί που σμίγανε τα χέρια τους οι μύστες..."
200 ευρώπουλα κι έχεις μονάχα για την πάρτη σου την Ακρόπολη
για επαγγελματική φωτογράφηση λέει

"...ευλαβικά πριν μπουν στο θυσιαστήριο..."
ανεβαίνει λίγο το κασέ αν θες να τραβήξεις και ταινία
στα 1600 ευρώπουλα

- έλα καλέ κυρία μην γκρινιάζεις και δεν μπορώ να πάω παρακάτω
δεν βγαίνω, κάτω απ' το κόστος σου δίνω τεφαρίκι πράμα
άντε καλά
πάρε μαζί κι εκείνη τη γωνιά με τον ιστό
που κάποτε κάποιοι τρελοί το έπαιξαν ήρωες ανεβοκατεβάζοντας σημαίες
θα δείχνει έτσι πιο φολκλόρ το σκηνικό σου

(οι στίχοι από την "Περσεφόνη" του Ν. Γκάτσου)

"...στου Διογένη το πυθάρι..."

2012-01-10T21:27:00.001+02:00

το συγκεριμένο βίντεο μπορεί να με έφερε στη δυσάρεστη - ενδιαφέρουσα πιο σωστά - θέση να εξηγήσω στο 12χρονο σπλάχνο μου τι σημαίνει πρωκτικός έρωτας

όμως μου έδωσε και πάσα να εξηγήσω γιατί μου γύρισε το μάτι στο σουπερ μάρκετ όταν της μικρής της έτρεχαν τα σάλια για milko κι εγώ διάβαζα 100% γερμανικό γάλα

κι ακόμα περισσότερο για το τι σημαίνει ιστορία, πολιτισμός, γνώση, για το πως αποκτάς άποψη, για τη θέση που στέκεσαι για να την διατυπώσεις, για το πως διαπιστώνεις τα λάθη σου και τι σημαίνει να τα κοιτάς κατάματα και να μην τσιμπάς στη φόλα.

για το τι σημαίνει ρατσισμός κι αγάπη για τη σπορά που σ' ανάστησε.

για το πως ψάχνεις την αλήθεια σου και πως
είτε την πουλάς συνειδητά
είτε την αφήνεις βορά στα γεράκια μέσω της απραξίας σου

Χριστού - Γέννα

2011-12-26T19:43:00.000+02:00

λες;
βρε λες να γεννήθηκε φέτος παρέα με τον άλλον (αυτόν της coca cola)
κι εκείνος ο Χριστός που τα ΄κανε λαμπόγιαλο
και έσπασε τους πάγκους (banks) στο ναό;

βρε λες;;;

Anonymous: Operation Greece

2011-12-14T18:13:00.001+02:00

Επίσημα πλέον, η ομάδα των Anonymous εξέδωσε Δελτίο Τύπου, μέσω του οποίου ενημερώνει όλο τον πλανήτη, για την κατάσταση που επικρατεί στη χώρα μας. Τι ζούμε καθημερινά και πως εν τέλει προσπαθούμε να αντιμετωπίσουμε τη σκληρή καθημερινότητα που ζούμε.

Ακολουθεί το Δελτίο Τύπου των Anonymous (που στην αρχική του -αγγλική_ μορφή βρίσκεται εδώ)

«Χαιρετίζουμε όλο το κόσμο, αυτό είναι το πρώτο δελτίο τύπου από το #OpGreece. Επιθυμούμε να αυξήσουμε την ευαισθητοποίηση της κοινής γνώμης για την κρίσιμη κατάσταση στην Ελλάδα αλλά και να ενημερώσουμε μαζικά για την ύπαρξη και δραστηριότητά μας. Επιθυμούμε την ευαισθητοποίηση όχι μόνο των Ελλήνων εντός της Ελλάδας, αλλά και των Ελλήνων ομογενών, όλοι εσείς που είστε ελληνικής καταγωγής σε ολόκληρο τον κόσμο.

Είδαμε όλοι τον μπάτσο με την χρήση σπρέι πιπεριού στο πρόσωπο των διαδηλωτών σωστά; Είδαμε επίσης τον Tony Bologna να ψεκάζει νεαρές γυναίκες στην Νέα Υόρκη ναι; Αν τα παραπάνω σάς συγκλόνισαν, εδώ είναι μια καθημερινή ρουτίνα. Οι Έλληνες πολίτες που διαμαρτύρονται ειρηνικά, λαμβάνουν αυτή την »περιποίηση» σχεδόν ΚΑΘΕ εβδομάδα, ενώ κανένας αξιωματούχος δεν αντιδρά στις πράξεις βίας εναντίον πολιτών που συμβαίνουν σε αυτή τη χώρα.

Τον περασμένο μήνα η Ελληνική Αστυνομία ψέκασε άτομα με ειδικές ανάγκες σε αναπηρικά καροτσάκια, ενώ πριν από δύο μήνες επιτέθηκαν σε πολίτες που διαμαρτύρονταν ειρηνικά – απλά περπατώντας ούτε καν φωνάζοντας. Η Αστυνομία έριχνε δακρυγόνα και πέτρες χτυπώντας τους με μπαστούνια (γκλοπ) και σιδερένιες ράβδους. Πριν από τρεις μήνες συνέβησαν τα ίδια ακριβώς, ενώ δεν δίστασαν να χτυπήσουν ακόμα και δημοσιογράφους που κρατούσαν φωτογραφικές μηχανές.

Τώρα, τη στιγμή που γράφουμε αυτά τα λόγια, το Διαδίκτυο απειλείται από τον Μάκη Βορίδη, ένα πρόσωπο που τη δεκαετία του 70′ και του 80′ ανήκε σε μια ομάδα παρόμοια με το ΚΚΚ (σημ. μεταφραστή: Κου Κλουξ Κλαν) και τώρα είναι μέλος του φασιστικού κόμματος στην Ελλάδα. Ο Βορίδης είναι τώρα υπεύθυνος για το Διαδίκτυο. Μια εβδομάδα μετά την »εκλογή» του (εξελέγη από τους πολιτικούς και όχι απευθείας από τον λαό), blogs που παρείχαν ελευθερία λόγου έκλεισαν, λογαριασμοί στο Facebook – κυρίως ακτιβιστών, Anons, αναρχικών, κομμουνιστών και trolls – διεγράφησαν. Τώρα ο Βορίδης και οι φίλοι του σχεδιάζουν να λογοκρίνουν όλους τους παρόχους Internet (ISPs), με πρόσχημα ότι το πράττει ώστε να ξέρει πότε μια "τρομοκρατική ενέργεια" θα πραγματοποιηθεί εναντίον των πολιτών. Κάθε αντίθετος πολιτικός λόγος που δεν είναι αρεστός στον φασισμό θεωρείται "τρομοκρατία". Οπότε ναι, αυτή είναι η Ελλάδα του σήμερα.

Χρειαζόμαστε τη βοήθειά σας.

Εδώ είναι μερικές συνδέσεις που θα σας βοηθήσουν να καταλάβετε την τρέχουσα κατάσταση στην Ελλάδα:

- Αθήνα 29-06-2011: Επίθεση της Ελληνικής Αστυνομίας εναντίον Ελλήνων πολιτών στην πλατεία Συντάγματος. http://www.youtube.com/watch?v=v_GZOD3R1Ek

- Ένας άνδρας λέει στην Αστυνομία "Φύγετε από αυτή την πλατεία και σας παρακαλώ μην με χτυπήσετε", ο μπάτσος όχι μόνο τον χτυπά, αλλά του σπάει και το κεφάλι μπροστά στην κάμερα. http://www.youtube.com/watch?v=VlVML5ih2Qs

- Ο νέος υπουργός υπεύθυνος για το Διαδίκτυο, στην πρώτη δήλωσή του λέει »Συμφωνώ ότι οι συμπλοκές γίνονται από τους ανθρώπους αλλά δεν χρησιμοποιούν ούτε γκλοπ ούτε κράνη», η επόμενη εικόνα είναι όταν ο ίδιος κρατούσε ένα τσεκούρι κατά την διάρκεια της συμμετοχής του στην αντίστοιχη ομάδα με το ΚΚΚ. Αυτός ο άνθρωπος είναι αυτή την στιγμή υπεύθυνος για το Internet στην Ελλάδα και είναι μέλος του φασιστικού κόμματος. Δεν εξελέγη από εμάς αλλά από την ίδια την κυβέρνηση. http://www.youtube.com/watch?v=4JStHrZltE4

Χρειάζεστε περισσότερες συνδέσεις? ΟΚ

- Περισσότερες πληροφορίες για τον Μάκη Βορίδη.http://www.nakedcapitalism.com/2011/11/mark-ames-austerity-fascism-in-greece-%E2%80%93-the-real-1-doctrine.html

- Βίντεο από το #OpGreece, #OpSupportGreece και ανθρώπων που παρακολουθούν τις ταραχές και διαδηλώσεις.

http://www.youtube.com/watch?v=gKMSdtHRUgM

http://www.youtube.com/watch?v=o6M_syPX4Hk

http://www.youtube.com/watch?v=reL9PU-O3zI

http://www.youtube.com/watch?v=NhXFn0UZUFE

- Φωτογραφίες αστυνομικής βίας κατά τη διάρκεια διαδηλώσεων

http://www.demotix.com/sites/default/files/imagecache/large_652x488_scaled/photos/601179.jpg
http://www.demotix.com/sites/default/files/imagecache/large_652x488_scaled/photos/601173.jpg
http://www.policebrutality.info/content/uploads/2011/10/greece-police-brutality.jpg
http://www.marxist.com/images/stories/greece/greek_police.jpg
http://4.bp.blogspot.com/-vJrH7XmkzJs/TgwmhMypFPI/AAAAAAAACoI/Oovw8qKPCTQ/s1600/gklop.jpg

Άρα τι πραγματικά συμβαίνει στην Ελλάδα αυτή την στιγμή; Γιατί όλη αυτή η βία;

Όλα ξεκίνησαν όταν ο πρώην Πρωθυπουργός της Ελλάδας, Γιώργος Παπανδρέου, άρχισε να μειώνει τις αποδοχές του λαού προσθέτοντας επιπλέον μέτρα λιτότητας.

Τα μέσα ενημέρωσης συνέβαλαν στην διάδοση της προπαγάνδας ότι οι Έλληνες πολίτες είχαν ευθύνη για αυτό, ενώ στην πραγματικότητα η κυβέρνηση εξάντλησε τα χρήματα αυτά για ίδιον όφελος. ΟΧΙ.

Οι Έλληνες πολίτες είναι φτωχοί για σχεδόν 2 χρόνια τώρα, ενώ γίνονται ακόμα πιο φτωχοί μέρα με την μέρα.

Η κυβέρνηση δαπάνησε αυτά τα χρήματα σε προϊόντα πολυτελείας όπως αυτοκίνητα, σπίτια, και γη. Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με αυτό μπορείτε να ψάξετε στο Google τις παρακάτω λέξεις-κλειδιά: Vatopedi, σκάνδαλο Siemens στην Ελλάδα, ελληνική υπόθεση υποκλοπής τηλεφωνικών συνδιαλέξεων 2004.

Έτσι αυτό που συμβαίνει αυτή την στιγμή στην Ελλάδα είναι :

- Οι άνθρωποι πληρώνουν περισσότερους φόρους, ακόμη κι αν δεν μπορούν να το αντέξουν οικονομικά

- Οι συντάξεις έχουν μειωθεί τόσο, που οι ηλικιωμένοι δεν μπορούν να διαθέσουν χρήματα ακόμα και για τα φάρμακά τους, το ενοίκιο ή τους λογαριασμούς τους

- Γίνονται εξώσεις σε πολίτες λόγω δανείων

- Η εταιρεία ηλεκτρικής ενέργειας (ΔΕΗ) αναγκάζει τους ανθρώπους να πληρώνουν πολύ περισσότερα από ό,τι καταναλώνουν (ως φόρο ακινήτου), ειδάλλως κόβουν την παροχή ρεύματος.

- Οι Τράπεζες έχουν την ευθύνη

- Τα ΜΜΕ προπαγανδίζουν και δεν αποκαλύπτουν τα πραγματικά γεγονότα, όπως διαμαρτυρίες, διαδηλώσεις, θανάτους, ξυλοδαρμούς, αστυνομική βία, πολιτικά σκάνδαλα κ.λπ.

- Το να βρει κάποιος εργασία είναι σπάνιο και ακόμα και αν βρει η αμοιβή δεν είναι αρκετή

- Καταστήματα κλείνουν

- Τα σπίτια εγκαταλείπονται

- Οι άνθρωποι φεύγουν από την Ελλάδα για να βρουν μια καλύτερη ζωή στο εξωτερικό

- Τα παιδιά λιποθυμούν από την πείνα: http://www.newsit.gr/default.php?pname=Article&art_id=100921&catid=3

- Τοξικομανείς και άστεγοι άνθρωποι χρησιμοποιούν χρησιμοποιημένες-μολυσμένες με AIDS βελόνες ώστε να μπορούν να πάρουν τα 700€ που το κράτος αναγκάζεται να πληρώσει για τις δαπάνες τους.

- Διαδηλωτές πεθαίνουν, αιμορραγούν, υποφέρουν

- Το 70% των ελληνικών οικογενειών δεν θα ανάψει τη θέρμανση κατά τη διάρκεια του χειμώνα, λόγω του ότι δεν μπορούν να διαθέσουν οικονομικά για αυτό.

- 1.500.000 Έλληνες είναι άνεργοι

- Οι οικογένειες καταστρέφονται

- Ο μέσος Έλληνας αντιμετωπίζεται σαν »άχρηστος-ρύπος» από τους πολιτικούς και τους ανθρώπους εκτός Ελλάδος, λόγω της προπαγάνδας των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης.

- Η λογοκρισία ξεκίνησε, τα blogs κλείνουν, οι ακτιβιστές του Facebook στοχοποιούνται, η ελευθερία του λόγου απειλείται (ο υπουργός Άδωνης Γεωργιάδης απείλησε διά τηλεοράσεως ότι το πολιτικό άσυλο οι ιστοσελίδες του δικτύου Indymedia θα πρέπει να αισθάνονται ότι απειλούνται τώρα που ανέλαβε αυτός http://www.dailymotion.com/video/xkqcyi_yyyyyy-yyyyyyyyyy-yyy-indymedia_news )

- Δημοσιογράφοι δολοφονούνται http://en.wikipedia.org/wiki/Assassination_of_Sokratis_Giolias και πολλά πολλά άλλα.

Αυτή είναι η ζωή στην Ελλάδα σήμερα. Προσπαθούν να φιμώσουν όσους αγωνίζονται για τα ανθρώπινα δικαιώματά τους. Χρειαζόμαστε τη βοήθειά σας, ώστε να επαυξηθεί η ευαισθητοποίηση για την Ελλάδα παγκοσμίως.

Για τα ελληνικά Links απλά χρησιμοποιήστε το Google Translate.

We are Anonymous
We are Legion
We do not Forget
We do not Forgive
Expect us.

Εις το όνομα του # OpGreece»

Περισσότερες πληροφορίες:

http://pastebin.com/txd1kHpP

http://twitter.com/OpGreece

http://www.secnews.gr/archives/34211

μια εν συντομεία ισλανδική ιστορία

2011-12-07T22:28:00.000+02:00

2008: Εθνικοποιείται η κύρια τράπεζα της χώρας. Καταρρέει το νόμισμα, σταματάει τη λειτουργία του το χρηματιστήριο. Η χώρα είναι σε πτώχευση.

2009: Οι διαμαρτυρίες του κόσμου μπρος στην Βουλή καταφέρνουν και κηρύσσονται πρόωρες εκλογές και προκαλούν την παραίτηση του πρωθυπουργού και όλης της κυβέρνησης. Συνεχίζει η άθλια κατάσταση της οικονομίας της χώρας.

Μέσω ενός νόμου προτείνεται να πληρωθεί το χρέος στην Μ. Βρετανία και την Ολλανδία, με την πληρωμή 3.500 εκ. ευρώ, που θα πληρώσουν όλες οι ισλανδικές οικογένειες μηνιαία για 15 χρόνια με 5,5% επιτόκιο.

2010: Ο κόσμος βγαίνει στους δρόμους και ζητάει δημοψήφισμα για το νόμο. Τον Γενάρη του 2010 ο πρόεδρος αρνείται να θέσει τον νόμο σε ισχύ και ανακοινώνει οτι θα υπάρξει αίτημα για λαϊκή ετυμηγορία. Τον Μάρτιο γίνεται το δημοψήφισμα και σαρώνει το ΟΧΙ στην πληρωμή με 93% των ψήφων.

H κυβέρνηση αρχίζει δικαστική έρευνα για ευθύνες για την κρίση.

Αρχίζουν οι συλλήψεις τραπεζιτών και υψηλόβαθμων στελεχών. Η Interpol εκδίδει διαταγή και όλοι οι εμπλεκόμενοι τραπεζίτες εγκαταλείπουν την χώρα. Στο πλαίσιο της κρίσης, εκλέγεται ένα σώμα από πολίτες για να συγγράψει το νέο Σύνταγμα.

Εκλέγονται 25 πολίτες, χωρίς πολιτική εξάρτηση, από τους 522 που παρουσιάστηκαν ως υποψήφιοι. Η προϋπόθεση υποψηφιότητας ήταν να είναι ενήλικοι και να έχουν προταθεί από 30 άτομα.

Το σώμα αρχίζει την εργασία του τον Φεβρουάριο του 2011 και θα παρουσιάσει μια carta magna λαμβάνοντας υπ' όψιν τις ομόφωνες συστάσεις διαφορετικών συνελεύσεων που θα πραγματοποιούνται σε όλη τη χώρα.

Θα πρέπει να επικυρωθεί από την υπάρχουσα βουλή και από την επόμενη αναθεωρητική που θα προκύψει από τις επόμενες εκλογές.

Περίληψη: Παραίτηση ολόκληρης της κυβέρνησης, εθνικοποίηση της τράπεζας, δημοψήφισμα για τις κρίσιμες οικονομικές αποφάσεις, φυλάκιση των υπεύθυνων της κρίσης και ξαναγράψιμο του συντάγματος από τους πολίτες.

"...εἶμαι ἐξάρτημα ἐγὼ τῆς μηχανῆς σας..."

2011-11-13T11:08:00.001+02:00

ο μεγάλος δικτάτορ

2011-11-08T19:29:00.000+02:00

"... μην αγωνίζεστε για τη σκλαβιά, αγωνιστείτε για την ελευθερία...

ευτυχώς...

2011-11-05T08:58:00.006+02:00

υπάρχει σαφής αυξητική τάση του πληθυσμού των αστέγων, περίπου στο 25%, ενώ παράλληλα αλλάζει και το προφίλ των ανθρώπων που διαβιούν στον δρόμο ή σε ανεπαρκείς ή ακατάλληλες συνθήκες στέγασης (πηγή:Κλίμακα)
οι άστεγοι, λόγω κρίσης ("νεοάστεγοι"), είναι άτομα παραγωγικών ηλικιών, από 30 έως 45 ετών, αλλά και νέοι με μισθούς των 500 ευρώ που δεν μπορούν να συντητήρουν μια κατοικία, καθώς επίσης και άτομα που έχασαν τη δουλειά τους λίγο πριν απ'τη σύνταξη (πηγή:Κλίμακα)
σε σύγκριση με τον "παραδοσιακό πληθυσμό" των αστέγων τα άτομα αυτά έχουν μέτριο ως υψηλό μορφωτικό επίπεδο, δεν παρουσιάζουν άμεσα κάποια προβλήματα ψυχικής υγείας ή κάποια μορφή εξάρτησης(πηγή:Κλίμακα)
περίπου 2.000 άνθρωποι προσέρχονται καθημερινά για σίτιση στο κέντρο υποδοχής και αλληλεγγύης του δήμου Αθηναίων. Σύμφωνα με το κέντρο έχει παρατηρηθεί αύξηση στην προσέλευση κατά 10-15%

"Αν έχουμε κάτι να φοβόμαστε, αυτό δεν είναι η πείνα ούτε η εξαθλίωση των άλλων. Αλλά το γεγονός ότι σιγά σιγά προσαρμοζόμαστε στην αδυναμία κάποιων συνανθρώπων μας ...κι αναπτύσσουμε οι ίδιοι εκείνο το βαθμό βαναυσότητας, αναισθησίας και βιαιότητας που απαιτείται..."

(Μελίνα Σπαθάρη -LIFO)

ευτυχώς δηλαδή που δεν πτωχέψαμε

που το σοκ και το δέος έπιασαν τόπο

που ο φόβος φύλαξε τα έρμα

έχουμε αλήθεια καταλάβει ότι αυτό που τρομακρατηθήκαμε μην πάθουμε

ήδη συμβαίνει - από καιρό μάλιστα -
το ξέρουν καλά οι ένα εκατομμύριο άνεργοι, οι ηλικιωμένοι και γενικά όποιος κρίνεται ακατάλληλος για "τροφή" στις κοιλιές των αγορών και των τραπεζών

(μας ένοιαξε άραγε ποτέ; κουνήσαμε έστω κι ένα δάχτυλο;)

ευτυχώς λοιπόν

γιατί πως αλλιώς θα μπορούσαν

οι ιερόσυλοι σαλτιμπάγκοι

να εκτελέσουν τις περίπλοκες και προσεκτικά προσχεδιασμένες

κωλοτούμπες τους πάνω στα έδρανα

ευτυχώς μωρέ
γιατί δεν πάθαμε τα χειρότερα

τη γλιτώσαμε φτηνά

ένα ακόμα κομμάτι απ'την ψυχή μας μόνο στον αργυραμοιβό

και την σκαπουλάραμε....

"...κι η ψυχή σα χελιδόνι..."

2011-11-03T23:08:00.002+02:00

μήπως τελικά η "Ζωή" αρχίζει εκεί που η "ζωή" τελειώνει;

ΝΑΙ

2011-10-28T20:57:00.002+03:00

μπορεί ναι μεν από σύμπτωση να το είπαμε το ΟΧΙ τότε...

...αλλά το είπαμε...

με επετειακή λοιπόν διάθεση παραθέτω το παρακάτω - που το σχολειό τους το μοίρασε σε παιδιά Α' Γυμνασίου -

(με κλικ το διαβάζεις)

υγ: το παραπάνω πόνημα μου το έφερε το σπλάχνο μου πριν λίγες μέρες απ' το σχολείο, που τους το μοίρασαν. Είναι το δεύτερο με παρόμοιο περιεχόμενο που μου φέρνει μέσα σε ένα μήνα.

Εκπαίδευση να το πω... προπαγάνδα να το πω... ΝΑΙ να το πω...

...α και μη ξεχάσω να το αφιερώσω σε όλους τους σημερινούς "θυμωμένους", "θλιμένους", "θιγμένους" και πάει λέγοντας "εκπροσώπους του λαού". Γιατί πως να το κάνουμε τ'αυγά και τα γιαούρτια - μην πω για το γιουχάισμα - στους δωσίλογους αποτελούν μείζον πλήγμα στην εθνική μας κυριαρχία.

"...με το 'να χέρι στο σπαθί και τ΄άλλο στο 'βαγγέλιο..."

2011-10-01T21:41:00.002+03:00

Αν με πηγαίναν αύριο στην κρεμάλα

μανούλα μου μανούλα δόλια μάνα

ξέρω ποιανού το δάκρυ στάλα στάλα

θα 'πεφτε από τα μάτια τα μεγάλα

μανούλα μου μανούλα δόλια μάνα

Μια και με γράψανε φονιά

πήρα τον κόσμο παγανιά

και την ζωή σεργιάνι

κακό να κάνω στους κακούς

που εσύ μονάχα τους ακούς

μα ο νους σου δεν τους πιάνει

Στην ερημιά που 'χα βρεθεί

με το 'να χέρι στο σπαθί

και τ' άλλο στο βαγγέλιο

ήρθαν μανάδες κι ορφανά

κι είπα το δάκρυ που πονά

να τους το κάνω γέλιο

Μα τώρα που 'φτασε η στιγμή

να κλείσουν οι λογαριασμοί

ποιος τάχα θα μπορέσει

να δει πως είχα μια καρδιά

σαν της αγάπης τα παιδιά

και να με συγχωρέσει;

(στίχοι: Νίκος Γκάτσος)

(μουσική: Μ. Χατζιδάκις, τραγούδι: Ξανθίππη Καραθανάση)

υγ: κι όμως, δεν μπορεί, κάποια υγρασία κρατά ακόμα η στραγγιγμένη μνήμη μας

του τετραγωνικού το κάγκελο

2011-09-15T20:16:00.000+03:00

αν εγώ δεν πληρώσω τη ΔΕΗ θα μείνω χωρίς ρεύμα
αν εγώ κι εσύ δεν πληρώσουμε τη ΔΕΗ θα μας το κόψουν
αν μια συνοικία δεν πληρώσει τη ΔΕΗ θα το σκεφτούν για να το κόψουν
αν μια πόλη δεν πληρώσει τη ΔΕΗ πιθανόν να συζητηθεί
αν η μισή χώρα δεν πληρώσει τη ΔΕΗ σαφώς και δεν θα κόψουν τίποτα
αν όλη η χώρα δεν πληρώσει τη ΔΕΗ κάτι θα αλλάξει
γιατί δε θα συμφέρει την "αγορά" να κλείσει η ΔΕΗ....

υγ: ας ενημερώσει όποιος μπορεί για να το πω στις κότες
πόσα αυγά, πηδήματα του κόκορα και κουτσουλιά πάει το τετραγωνικό για το κοτέτσι;

η ψυχρολουσία

2011-08-05T21:06:00.000+03:00

τον σάπισαν στην προστασία

2011-07-12T00:31:00.001+03:00

Κάταγμα στο κρανίο, βαθύ σκίσιμο στο κεφάλι με 9 ράμματα, σπασμένο δόντι, εκδορές στο πρόσωπο και στα αυτιά, κάταγμα στον αγκώνα και την ωμοπλάτη, βαθύ τραύμα (σκίσιμο) στο πόδι με 10 ράμματα, εξάρθρωση γονάτου, τραύματα στα πλευρά και την πλάτη, συνεπεία των οποίων υπέστη νεφρική ανεπάρκεια.

Αυτά τα τραύματα δεν είναι συνέπεια ενός σφοδρού τροχαίου ατυχήματος, όπως θα φανταζόταν κάποιος. Είναι τα τραύματα που προκάλεσε μια ολόκληρη διμοιρία των ΜΑΤ σε έναν 22χρονο σπουδαστή των ΙΕΚ, εξαιτίας των οποίων νοσηλεύεται στο τμήμα νευροχειρουργικής του «Ερυθρού Σταυρού». Στο οποίο βέβαια δεν διακομίστηκε αμέσως, αλλά 10 ώρες μετά τη σύλληψή του· πρώτα μεταφέρθηκε στη ΓΑΔΑ, στη συνέχεια στην Εισαγγελία και μετά στο Ιπποκράτειο Νοσοκομείο, όπου δεν υπήρχε νευροχειρουργός.

«Απόπειρα ανθρωποκτονίας»
Σήμερα η συνήγορός του, Βούλα Γιαννακοπούλου, καταθέτει μήνυση για «απόπειρα ανθρωποκτονίας» σε βάρος όλης της διμοιρίας, ενώ η οικογένειά του κάνει έκκληση για αυτόπτες μάρτυρες (τηλέφωνο επικοινωνίας 6984141534).

Ο 22χρονος Χ.Κ. περιγράφει τα γεγονότα ως εξής: «Ξημερώματα Σαββάτου, φεύγοντας από συναυλία στο Πολυτεχνείο, στην οδό Μπουμπουλίνας, μου επιτέθηκε ξαφνικά μια διμοιρία, η οποία βρισκόταν σε παρακείμενο στενάκι. Γύρω στους 10 άνδρες των ΜΑΤ μού επιτέθηκαν, χτυπώντας με βίαια με τα κλομπ, αλλά και με μπουνιές και κλοτσιές. Με χτυπούσαν κυρίως στο κεφάλι και στα πλευρά, με μεγάλο μένος, πολλοί από αυτούς με το μεταλλικό τμήμα της λαβής των κλομπ, βρίζοντάς με ταυτόχρονα. Μετά λίγα λεπτά και ενώ ήμουν αιμόφυρτος και ημιλιπόθυμος με έσυραν μέχρι την κλούβα, όπου με έλουσαν με νερό, φωτιστικό οινόπνευμα και ό,τι άλλο υγρό είχαν κοντά τους».

Λιπόθυμος στη ΓΑΔΑ
«Γύρω στις 3.45 π.μ. με πήγαν στη ΓΑΔΑ. Αν και η κατάστασή μου ήταν άθλια, κανείς δεν έδωσε σημασία. Με άφησαν αιμόφυρτο σε ένα διάδρομο αδιαφορώντας, ακόμα και όταν λιποθύμησα. Το πρωί μού ανακοίνωσαν ότι έχω συλληφθεί με την κατηγορία ότι... πέταξα μολότοφ εναντίον της διμοιρίας. Αν και είχα ένα βαθύ τραύμα αρκετών εκατοστών στη μέση του κρανίου μου και αιμορραγία σε διάφορα σημεία του σώματός μου, μου αρνήθηκαν τη μεταφορά σε νοσοκομείο, με το αιτιολογικό ότι πρώτα έπρεπε να οδηγηθώ στον εισαγγελέα, όπου και με κατηγόρησαν επίσημα για δύο κακουργήματα και δύο πλημμελήματα (έκρηξη, κατοχή εκρηκτικών, διατάραξη κοινής ειρήνης και εξύβριση). Στη συνέχεια με πήγαν στο νοσοκομείο. Από τη συνάντησή μου με τις δυνάμεις "ασφαλείας" φιλοδωρήθηκα, εκτός των κατηγοριών και του άμεσου κινδύνου να κριθώ προσωρινά κρατούμενος, με μια σειρά σωματικές βλάβες (...). Το πλέον εξοργιστικό είναι ότι στη δικογραφία, πέρα από τα ψέματα σε βάρος μου, δεν υπάρχει το παραμικρό για την κακοποίησή μου».

Από την Αστυνομία για την υπόθεση γνωστοποιήθηκε ότι υπήρξε μια σύλληψη, ξημερώματα Σαββάτου, στη διασταύρωση των οδών Τοσίτσα και Μπουμπουλίνας, όταν «ομάδα 50 ατόμων βγήκε από το Πολυτεχνείο, επιτέθηκε με μολότοφ στη διμοιρία των ΜΑΤ, που εκτελούσε υπηρεσία στο υπουργείο Πολιτισμού». Σύμφωνα, πάντως, με τη συνήγορό του, η επίθεση σε βάρος της διμοιρίας είχε προηγηθεί αρκετή ώρα πριν από τη σύλληψη.

Της ΑΡΓΥΡΩΣ Κ. ΜΩΡΟΥ

(πηγή: enet)

υγ1: κάποια πράματα μιλάνε από μόνα τους χωρίς ανάγκη καμιάς παραπάνω ανάλυσης. Το μόνο σίγουρο είναι πως οι άνωθεν εντολές για την ποικιλότροπη και πολυσχιδή "προστασία του πολίτη" είναι μακράς διάρκειας κι ακόμα βρισκόμαστε μόνο στην αρχή.
Η αλήθεια είναι πως πολύ σκοτάδι μας την έχει στημένη στην επόμενες γωνιές, τόσο σε τούτον τον τόπο όσο και στους παραέξω.

υγ2: με το χέρι στην καρδιά δεν ξέρω τι θα έκανα αν οι "προστάτες"μου, μου επέστρεφαν το παιδί μου με νεφρική ανεπάρκεια από την υπερβάλλουσα "φροντίδα" τους...

μια ενημέρωση ακόμα...

2011-07-10T14:58:00.000+03:00

(από το σπόρο )

Παρακολουθούμε τις εξελίξεις του Στόλου της Ελευθερίας ΙΙ http://www.shiptogaza.gr/ και
είμαστε εξοργισμένοι με την απαράδεκτη,ανήθικη και παράνομη απόφαση της
ελληνικής κυβέρνησης να απαγορεύσει τον απόπλου των πλοίων προς τη Γάζα.

Σε αυτή τη δυσάρεστη συγκυρία, σας ενημερώνουμε ότι τα σανδάλια που παραγγείλαμε ομαδικά από μικρό παλαιστινιακό συνεταιρισμό έφτασαν στον Σπόρο. Όσοι/ες παραγγείλατε, περάστε μέχρι το Σάββατο για να τα παραλάβετε.

Η τιμή τους είναι 20 ευρώ. Τα έσοδα θα δοθούν στην πρωτοβουλία Ένα Καράβι για τη
Γάζα http://www.shiptogaza.gr/, μέλος του διεθνούς Freedom Flotilla ΙΙ Coalition http://www.digitalflotilla.org/, που αγωνίζεται για την άρση του αποκλεισμού της Γάζας στη Μεσόγειο.

Τα σανδάλια φτιάχνονται στον μικρό μη κερδοσκοπικό συνεταιρισμό παραγωγής
χειροποίητων σανδαλιών "Peace Steps Handcrafts", στον προσφυγικό καταυλισμό της Kalandia.
Λειτουργεί από το 2009 και αποτελεί μέρος του προγράμματος "Peace Prints http://www.improntedipace.org/"που έχουν ξεκινήσει ο ιταλικόςσυνεταιρισμός δίκαιου εμπορίου Nazca http://www.nazcacoop.it/ από κοινού με την ιταλικήΜΚΟ Vento di Terra http://www.ventoditerra.org/ (που δουλεύει στην Παλαιστίνη από το 2004). Η ποσότητα παραγωγής του συνεταιρισμού είναι περιορισμένη, λόγω του εμπάργκο που επιβάλλει το Ισραήλ στην παλαιστινιακή αγορά αλλά και της δυναμικότητας του συνεταιρισμού (5 εργάτες). Τα κέρδη του επανεπενδύονται σε προγράμματα για τα παιδιά των καταυλισμών Shu'fat (Ιερουσαλήμ) και Kalandia (Ραμάλα).

Στόχοι του προγράμματος "Peace Prints" είναι το δυνάμωμα της μικρής οικοτεχνικής παραγωγής στην Παλαιστίνη, που εξασφαλίζει μια πηγή εισοδήματος για τον πληθυσμό των προσφυγικών καταυλισμών και ταυτόχρονα ενισχύει ψυχοκοινωνικές υπηρεσίες και εκπαιδευτικές δραστηριότητες για παιδιά που ζουν στους προσφυγικούς καταυλισμούς .

Το επίσημο ποσοστό της ανεργίας στις περιοχές όπου βρίσκονται οι καταυλισμοί φτάνει το 70%. Οι συνθήκες συνεχούς έντασης και η κατοχή των παλαιστινιακών εδαφών από το Ισραήλ προκαλούν σοβαρά ψυχικά τραύματα στον πληθυσμό και ιδιαίτερα στα παιδιά που συχνά εκδηλώνουν προβλήματα συμπεριφοράς και διαταραχές προσωπικότητας. Το 1/3 των παιδιών υποσιτίζονται και εμφανίζουν παθήσεις που οφείλονται στην κακή ποιότητα του νερού και στην έλλειψη υγιεινής. Τα παιδιά στερούνται το δικαίωμα στο παιχνίδι, την υγιή ανάπτυξη, την ειρήνη.

*Τα σανδάλια στην Ευρώπη*
Η Nazca διαθέτει τα σανδάλια του συνεταιρισμού σε 130 μαγαζιά δίκαιου εμπορίου στην Ιταλία, ενημερώνοντας παράλληλα για την παλαιστινιακή πραγματικότητα. Το 2010 πουλήθηκαν περίπου
10.000 ζευγάρια, ωστόσο δεν είναι αρκετά για τη βιωσιμότητα του εγχειρήματος. Πρέπει να επεκταθεί η διακίνηση σε όλη την Ευρώπη, από όσες ομάδες θέλουν να στηρίξουν το εγχείρημα.

Η κατάσταση στη Παλαιστίνη είναι γνωστή (τελευταίες ειδήσεις μπορείτε να διαβάζετε στο http://www.shiptogaza.gr// και στο http://www.intifada.gr/) και η αλληλεγγύη μας δεδομένη.

Σκεφτόμαστε ότι η στήριξη αυτού του συνεταιρισμού, έστω και συμβολικά για φέτος, είναι μια καλή ευκαιρία να συμμετέχουμε στις προσπάθειες αλληλεγγύης με τον παλαιστινιακό λαό μέσα
από κάτι συγκεκριμένο και χειροπιαστό.

Ξεκινάμε δηλαδή μια σχέση και αν τα πράγματα εξελιχθούν καλά, θα μπορούσαμε να ασχοληθούμε πιο οργανωμένα από του χρόνου. Μαζεύουμε προπαραγγελίες στο info@sporos.org, και ελπίζουμε του χρόνου η παραγγελία μας να γίνει απευθείας στην Παλαιστίνη!

Περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να διαβάσετε στα σάιτ των συνεταιρισμών/οργανώσεων (Nazca, Vento di Terra, βιντεάκια εδώ http://www.ventoditerra.org/index.php?option=com_content&view=section&layout=blog&id=63&Itemid=170&lang=it) και του προγράμματος Peace Prints, το οποίο είναι σε άψογα ιταλικά αλλά έχει βιντεάκια http://www.improntedipace.org/video-gallery από τους καταυλισμούς και τον συνεταιρισμό εν
δράσει, φωτό http://www.improntedipace.org/gallery και πληροφοριακό υλικό http://www.improntedipace.org/download.

τεχνικές πληροφορίες για τα προϊόντα
http://www.sporos.org/sites/sporos.org/files/Product_details.pdf

όπου "τόπος" βάλε "ψυχή"

2011-07-09T09:14:00.001+03:00

έπεσα πάνω του τυχαία. μεσημεράκι και κάνοντας το γύρω της πλατείας για να ξεσκοτίσω απ' τη θολούρα του γραφείου.
το διάβασα.
όπου "τόπος" έβαλα "ψυχή", όπου "στέγη" και "σπίτι" έβαλα "ζωή".
και ξάφνου είχα μπροστά μου ένα μάθημα ύπαρξης

"Η κατάληψη στέγης δεν είναι απλά ένας χώρος. Είναι ένα άθροισμα τόπων με διαφορετικές ιδιότητες:
Δεν είναι σπίτι, γιατί υπερβαίνει το πνεύμα του Οίκου και της οργάνωσης του νοικοκυριού.

Δεν είναι κυριότητα και κατοχή του σπιτονοικοκύρη σε κάποια τετραγωνικά αποκτημένα με τους κόπους και τις θυσίες μιας ολόκληρης ζωής.

Δεν είναι ιδιοκτησία και τα συγκείμενά της. Ο φόβος να μην σου κλέψουν αυτό που έχεις, να μη σου το περιορίσουν έστω και μερικά εκατοστά, να μην σου το πάρουν οι τράπεζες. Ο τρόμος να μην το χάσεις σε κάποιο σεισμό, πυρκαγιά ή τσουνάμι. Ο φόβος και το τρόμος που σε κάνει να το οχυρώνεις, να το ασφαλίζεις,... να θάβεσαι μέσα του.

Είναι ένας τόπος όπου τα γραφειοκρατικά κολλήματα δεν διαμεσολαβούν ανάμεσα στα όνειρα και την πραγματικότητα, όπου άδειες της πολεοδομίας δεν παρεμβαίνουν ανάμεσα στην επιθυμία και την ενέργεια, όπου εμείς οι ίδιοι γινόμαστε αρχιτέκτονες και κτίστες μαζί, υδραυλικοί και μπογιατζήδες.

Είναι ένας τόπος όπου οι ταξικές διαφορές δεν καθορίζουν την ποιότητα της ζωής μας και τη θέα του μπαλκονιού μας, όπου το υψηλό ενοίκιο δε μας κλείνει μέσα για να καταφέρουμε να το πληρώσουμε.
Είναι αναγκαστικά το σπίτι των ονείρων μας, γιατί έτσι το αποφασίσαμε...

...Είναι το εφήμερο αλλά και το Εδώ και Τώρα, το δημιουργικό αλλά και το αυτοδημιούργητο.

Είναι ένας τόπος εν κενώ, ένα πείραμα, μια σήραγγα που ενώνει μια παρτίδα ανθρώπων που αποφάσισαν ν' αντέξουν τη διαφορετικότητά τους, γιατί βρήκαν κάτι κοινό.

Είναι ένας τόπος γεμάτος ζόρια και αντιξοότητες, ένας τόπος άτοπος για εργολάβους , ακροδεξιούς, μπάτσους, φιλόδοξους πρυτάνεις και για κάθε ένστολη ή μη εκδοχή της τάξης και της ασφάλειας

Είναι ένας τόπος που μπορεί να χαθεί σε ένα βράδυ, ένας τόπος που μας έμαθε να προσέχουμε, αλλά να μην παρανοούμε. Ένας τόπος που σα τένοντας κρατά δεμένη τη δύναμή μας στο κόκαλο των αρνήσεωνκαι των αντιθέσεών μας.

Η κατάλαψη στέγης δεν είναι απλά ένας χώρος.
Είναι το άθροισμα όλων αυτών των τόπων και πάνω σ' αυτούς θα πατήσουμε για να πολεμήσουμε ενάντια σε ότι μας καταστέλλει.

Γιατί καταλάβαμε πως οι βραδιές που "κάτσαμε μέσα" για να πληρώσουμε το ενοίκιο δεν ξεπληρώνονται

γιατί κολώνα του σπιτιού δεν είναι αυτός που φέρνει φράγκα, αλλά η εσωτερική και συλλογική επιθυμία για αυτοοργάνωση και αλληλεγγύη

γιατί θελήσαμε να είμαστε αυτόφωτοι και διάχυτοι σαν τις πυγολαμπίδες στο σκοτάδι κι όχι ετερόφωτοι και στημένοι κάτω από το φως των μεγάλων προβολέων

γιατί σ' αυτό το ημίφως μάθαμε να χτίζουμε, χωρίς αλφάδια και χωρίς γερά θεμέλια, πράγματα που όμως ριζώνουν μέσα μας και διαρκούν για πάντα

γιατί μέσα σε αυτό το χάος μάθαμε να λειτουργούμε

κι αν χαθούμε σε αυτήν την προσπάθεια θα γυρίσουμε πίσω με καθρέφτες που θα δείχνουν αυτό ακριβώς που είμαστε, χωρίς καμία επιτήδευση"

(αφίσα στην πλατεία στα Εξάρχεια, αφού στο κάτω κάτω τι άλλο είναι ένα blog, παρά ένας τοίχος γεμάτος με αφίσες;)

Αντιγόνη

2011-07-06T19:16:00.000+03:00

Η απόφαση επάρθηκε.

Χρυσός κι ατσάλι η ψυχή
τη θέληση αγκαλιάζει.

Και τότε βγαίνει ο άρχοντας, ο μέγας
- από ώρα τον καρτερούσαν οι παλιάτσοι
στα παγωμένα στασίδια του θεάτρου.

Η φωνή του διαπεραστική αγριεύει τον αγέρα.
Αδιάφορα αυτός μιλάει για δίκιο,
βρίσκει τους δίκιους και τους παινεύει
βρίσκει τους άδικους και μαζί την τιμωρία τους.

Μυρίζει τα κουφάρια τους
που σα σκιές δέρνονται στον Άδη.

"Εγώ είμαι πάνω απ' όλους", φωνάζει
"η ζωή σκύβει μπροστά μου το κεφάλι
ο θάνατος στα χέρια μου παιχνίδι.
Κι αν η ψυχή φωνάζει
ο "νόμος" ας μείνει ο δυνατός"

Οι άλλοι γύρω του ακούαν.
Σιωπή! Αυτός είναι ο άρχοντας,
ο πρώτος στην πολιτεία ετούτη
κανείς λοιπόν ας μην αντιμιλήσει.

Μα μια κραυγή ακούγεται
- σα πληγωμένου ζώου -
με την πληγή καυτή και χολιασμένη.
"Άμυαλε! Άμυαλε, άδικος γίνεσαι
μες στη δικιά σου δικαιοσύνη.
Ο Άνθρωπος είναι μικρός
μα έχει μεγάλο Χρέος.
Ποιος είσαι εσύ του λόγου σου
να κρίνεις τον προδότη;
Κι αν πέσει η τιμωρία σου σαν κεραυνός
επάνω στην ματιά μου
ο Αγώνας μου τον φόβο τονε διώχνει.
ΟΧΙ! Δε σε φοβάμαι άρχοντα.
Τις απειλές λοιπόν σταμάτα".

Τα λόγια τούτα ξάφνιασαν.

Οι παλιάτσοι στα στασίδια τους
ένιωθαν ανακούφιση πίσω απ' το μασκάρεμά τους.
Ανακαθίσαν στα μεριά τους περιμένοντας...

(1985, στους 15 χρόνους μου, που στο σχολειό μου μάθαιναν την Αντιγόνη)

εποχιακό

2011-07-05T17:56:00.000+03:00

άντε βρε...
καλό και ξένοιαστο καλοκαίρι

η φωτο από εδώ

αν τουλάχιστον...

2011-07-04T18:27:00.000+03:00

"[...]Περπατώντας αργά στην προκυμαία,
"υπάρχω;" λες, κι ύστερα: "δεν υπάρχεις!"
Φτάνει το πλοίο. Υψωμένη σημαία.
Ίσως έρχεται ο κύριος Νομάρχης.

'Αν τουλάχιστον, μέσα στους ανθρώπους αυτούς,
ένας επέθαινε από αηδία...
Σιωπηλοί, θλιμμένοι, με σεμνούς τρόπους,
θα διασκεδάζαμε όλοι στην κηδεία."

Κώστας Καρυωτάκης

"Πρέβεζα" (1928)

τα κρουστά

2011-07-02T01:04:00.004+03:00

Το σκέφτηκα απ' εδώ, το σκέφτηκα από 'κει, κατέληξα (παραλίγο και κυριολεκτικά) στο τέλος...
Το 'φερε η ρημάδα η τύχη να έχω μαρτυρία ιδίοις όμμασι (ιδίοις ασφυξίας ακριβέστερα) για την βαθύτερη αιτία, για την απαρχή, των προχθεσινών γεγονότων στο Σύνταγμα.

Ναι ναι ... δεν εξηγείται αλλιώς.
Μετά από ενδελεχή ανάλυση, καθώς και μελέτη λοιπών κατοπινών στιγμιοτύπων είμαι πλέον σε θέση να συνάγω το ασφαλές συμπέρασμα:
οι επίλεκτες δυνάμεις προστασίας του πολίτη έχουν ιδιάζον θέμα με τα κρουστά. Κάτι τους κάνουν βρε αδερφέ...
Μάλλον τύμπανα και λοιπές ρυθμογόνες πηγές (βλέπε παλαμάκια) επιδρούν στο κέντρο εκείνο του εγκεφάλου τους (λέμε τώρα) με πολύ συγκεκριμένο τρόπο.
Γιατί πως αλλιώς μπορώ να το εξηγήσω;

Που το πρώτο πρώτο δακρυγόνο, έσκασε ακριβώς μπροστά από τα κάγκελα στον Άγνωστο Στρατιώτη προχθες, στον κύκλο ανθρώπων που χτυπούσαν τα τύμπανα τους και παλαμάκια. Δίχως να υπάρξει ούτε ένα ιπτάμενο μπουκάλι νερό, ούτε ένα "γ.... το ..... της μάνας σου" ούτε καν ένα "μπάτσοι γουρούνια δολοφόνοι". Έτσι από το πουθενά.
Σε σημείο δηλαδή που αν δε με τραβούσαν εκεί θα έμενα. Από την έκπληξη κι από την απορία για το τι είναι αυτό το πράμα που βγάζει καπνούς κι από που ήρθε...

Η απορία βέβαια δεν μου έμεινε για πολύ, αφού όταν το σήμα ελήφθη και γύρισα να απομακρυνθώ έσκασαν άλλα δύο σχεδόν πάνω μου (η συμβουλή των υπολοίπων αργότερα ήταν μην το πεις πουθενά θα γελάσει και το παρδαλό κατσίκι, όλοι να μιλούν για αναπνευστικά προβλήματα κι εσύ ότι σου κάηκε η μασχάλη - αντιπαρέρχομαι και συνεχίζω).

Στη συνέχεια και προς τεκμηρίωση του παραπάνω εξαχθέντος συμπεράσματος, θα πω πως άλλη απειλή παρεκτός των παρατεταμένων ρυθμικών παλαμακίων δεν υπήρξε για να δικαιολογήσει την άγρια επίθεση από πίσω σε όλους αυτούς που εξαιτίας των πρώτων δακρυγόνων οπισθοχώρησαν.

Γιατί ποιά άλλη δικαιολογία να βρω στο γιατί μερικές εκατοντάδες άνθρωποι που μόνο παλαμάκια χτυπούσαν, εσκεμμένα παγιδεύτηκαν - όπως και στη συνέχεια συνέβη πανομοιότυπα σε άλλους - δίχως να έχουν δρόμο διαφυγής.

Που στο κάτω κάτω γιατί καν να χρειαστεί να διαφύγουν καθώς όχι μόνο δεν παρανομούσαν αλλά στέκονταν και υπήρχαν σε ότι είναι δικό τους;
Κι ειλικρινά ήταν ίσως η μόνη φορά που είχα αίσθηση ότι ο κόσμος το ήξερε ότι εκεί που στεκόταν είναι τόπος δικός του. Κι ότι ο διπλανός του είναι σαν τον εαυτό του. Γιατί αλλιώς πέρα από το ζουπηγμένο πόδι (αυτό πάει σετάκι με τη μασχάλη - μη γελάτε σας βλέπω) θα ήταν κάτι πολύ ... μα πολύ χειρότερο.

υγ: είπα να μη γράψω τίποτα. Σιωπή μου προέκυπτε. Καθώς θυμός υπήρξε και υπάρχει μπόλικος. Στο γύρισμά του όμως φέρνει θλίψη κι αυτή με τη σειρά της την αδράνεια. Είναι εκείνο το ύπουλο που την ενέργεια αντί να την μετασχηματίσει σε δημιουργία την κάνει δυο φορές τίποτα.

Υπόσχομαι - στον εαυτό μου πρώτα και αποκλειστικά - πως θα είμαι εκεί. Που όταν μου ρίχνουν τα ασφυξιογόνα , είτε τα ΜΑΤ, είτε οι 155, είτε οι εντολοδόχοι τους, είτε ο ίδιος μου ο εαυτός, την ώρα που νιώθω να μου κλέβουν την ανάσα, με τη σειρά μου εγώ θα κλέβω κάτι.... από τα σύννεφα.

υγ2: προς διευκόλυνση του κου Παπουτσή: ο πλέον γνωστός άγνωστος, στην πρώτη γραμμή που ξεκίνησε τα γεγονότα προχθές, ήταν ο Λουκάνικος (που εξαιτίας των - γαμώ το κερατό μου - ΜΑΤ, δεν πρόλαβα να φωτογραφήσω)...

"πάρε ένα δωράκι..."

2011-06-09T09:26:00.000+03:00

Κι ύστερα σου λένε ότι δημοκρατία δίχως δικαιοσύνη δεν υπάρχει ...
(ξερω κι άλλο ένα με τον Τοτό, να το πω;)

γράμμα του Φώτη Δήμου από τις φυλακές Κορυδαλλού:

"Ονομάζομαι Φώτης Δήμος, είμαι 21 ετών και σπουδάζω στο ΤΕΙ Αθήνας στο τμήμα Ιατρικών Εργαστηρίων. Αυτή τη στιγμή βρίσκομαι προφυλακισμένος στις φυλακές Κορυδαλλού εξαιτίας των ψευδών κατηγοριών που μου προσάπτουν δύο άντρες των ΜΑΤ.

Όλα ξεκίνησαν την Τετάρτη 11 Μαίου. Εγώ με τρεις φίλους μου αποφασίσαμε να κατέβουμε στην πορεία να διαδηλώσουμε. Ξεκινήσαμε από το Γαλάτσι όπου διαμένουμε και κατεβήκαμε στο κέντρο. Ξεκινήσαμε την πορεία διασχίζοντας την Πατησίων, ανεβαίνοντας τη Σταδίου και τέλος φτάσαμε στο Σύνταγμα.

Κατεβαίνοντας την οδό Πανεπιστημίου τελειώνοντας την πορεία, ξαφνικά ακούγονται κρότοι και φασαρία από πίσω μας και μέσα σε δευτερόλεπτα επικρατεί πανικός. Οι διμοιρίες των ΜΑΤ που ήταν παραταγμένες αριστερά και δεξιά της Πανεπιστημίου, επιτίθενται στους διαδηλωτές και γίνεται τεράστια χρήση χημικών. Όλοι τρέχαμε πανικόβλητοι.

Κάποια στιγμή σκοντάφτω και με το που σηκώνομαι κάνω δυο βήματα και άντρες των ΜΑΤ αρχίζουν να με ξυλοκοπούν με κλοτσιές στο κεφάλι και όλο μου το σώμα, ψεκάζοντας με ταυτόχρονα με χημικά στο πρόσωπο. Στη συνέχεια με τραβάν στο πεζοδρόμιο και μου φοράν χειροπέδες.

Τότε ένας άνδρας των ΜΑΤ μου φέρνει ένα σακίδιο λέγοντας μου «τι είναι αυτό ρε;». Εγώ του απαντώ πως δεν είναι δικό μου, εγώ δεν είχα τσάντα. Ανοίγει το φερμουάρ μπροστά μου και βλέπω ότι το σακίδιο είχε μέσα μπουκάλια. Με παίρνουν από κει και αρχίζουμε να κατεβαίνουμε την Πανεπιστημίου.

Καθόλη τη διάρκεια της διαδρομής μέχρι το περιπολικό φώναζα πως η τσάντα δεν είναι δική μου και η μόνη απάντηση που πήρα ήταν «Δεν πειράζει, δωράκι από μας». Κάθε φορά που έβλεπαν κάμερες έλεγαν «Παιδιά μην τον χτυπάτε μας βλέπουν οι κάμερες».

Κάπως έτσι τελειώνει ο ένας εφιάλτης και αρχίζει ένας άλλος, κλεισμένος μέσα σ’ένα κελί στις φυλακές Κορυδαλλού χωρίς να έχω κάνει απολύτως το παραμικρό. Χωρίς να έφταναν όλα αυτά με κατηγορούν ότι τους πετούσα πέτρες, ότι φορούσα αντιασφυξιογόνο μάσκα και ότι αντιστάθηκα κατά τη σύλληψη μου με κλοτσιές, ενώ το μόνο που είχα μαζί μου ήταν μια ιατρική μάσκα που την είχα πάρει από το σπίτι μου από φόβο μην ρίξουν χημικά όπως είχαν και άλλοι πολλοί διαδηλωτές. Και παρόλο που βγήκαν τα αποτελέσματα από τη δακτυλοσκόπηση στα μπουκάλια και δεν βρέθηκαν αποτυπώματα, εγώ είμαι ακόμα σ’ ένα κελί…

Όταν διάβαζα τις καταθέσεις των αστυνομικών δεν μπορούσα να πιστέψω στα μάτια μου. Μέσα μου υπήρχε ένα μεγάλο γιατί. Γιατί να με μισούσαν τόσο ενώ δεν τους είχα κάνει τίποτα; Γιατί όλα αυτά;

Στο περιστατικό στο Ρέντη στις 3 Μαρτίου που σκοτώθηκαν δύο αστυνομικοί είχα πάει εθελοντικά να δώσω αίμα. Πώς με κατηγορούν πως κατέβηκα στην πορεία για να τους επιτεθώ; Είμαι κατά της βίας. Κατέβηκα στην πορεία για να διαδηλώσω ειρηνικά. Είμαι αθώος και δεν θα σταματήσω να το φωνάζω.

Κλείνοντας θα ήθελα να προσθέσω ότι έχω και το χρέος να μάθει ο κόσμος τι είναι ικανοί να κάνουν προκειμένου να σταματήσει ο κόσμος να διεκδικεί. Αυτό που συνέβη σε μένα μπορεί να συμβεί στον καθένα. Στη ζωή δυστυχώς ή ευτυχώς συμβαίνουν τα πιο απίστευτα πράγματα.

Δεν πρέπει να σταματήσουμε να αγωνιζόμαστε για ένα καλύτερο μέλλον όσο και αν προσπαθούν να πνίξουν τις φωνές μας και να μας τρομάξουν. Ο μόνος χαμένος αγώνας είναι αυτός που δεν έγινε. Γιατί αν δεν προσπαθήσουμε εμείς οι ίδιοι τότε ποιος θα το κάνει;

Με εκτίμηση,

Φώτης Δήμος"

τι είναι η επανάσταση; ένα εκατομμύριο τσιμπήματα μέλισσας, ένα εκατομμύριο αξιοπρέπειες

2011-05-26T11:53:00.001+03:00

του John Holloway

Η επανάσταση επείγει περισσότερο από ποτέ. Είναι προφανές.

Ο μόνος τρόπος με τον οποίο μπορούμε να συλλάβουμε την επανάσταση είναι μέσα από τις ρωγμές στην υφή της καπιταλιστικής κυριαρχίας. Μέσα από την αναγνώριση, δημιουργία, επέκταση, τον πολλαπλασιασμό και τη συμβολή χώρων ή στιγμών άρνησης-και-δημιουργίας, χώρων ή κινημάτων όπου ο κόσμος λέει «ΟΧΙ! ¡Ya basta! Εδώ όχι· εδώ δεν θα υποτάξουμε τις ζωές μας στην κυριαρχία του κεφαλαίου, εδώ θα κάνουμε αυτό που θεωρούμε απαραίτητο ή επιθυμητό!»

Η επανάσταση βρίσκεται απαραίτητα στα διάκενα. Είναι άκρως απίθανο η κατάργηση του καπιταλισμού να συμβεί ταυτόχρονα σε όλο τον κόσμο.

Αυτό το χαρακτηριστικό της επανάστασης έχει, στο παρελθόν, επισκιαστεί από την παράλογη ιδέα ότι κάθε κράτος αποτελούσε τη δική του κοινωνία, αντί να θεωρηθεί πως κάθε κράτος δεν είναι παρά ένα κομμάτι της παγκόσμιας καπιταλιστικής κοινωνίας.

Εάν αποδεχτούμε πως η επανάσταση περιορίζεται στα διάκενα, τότε ποια είναι τα σχετικά διάκενα, ποιοι οι σχετικοί χώροι; Πολλοί επαναστάτες αντιλαμβάνονται το κράτος ως έναν τέτοιο χώρο. Αυτό, ωστόσο, έχει το μειονέκτημα ότι το κράτος είναι μία μορφή οργάνωσης που αναπτύχθηκε για να υποστηρίξει το κεφάλαιο και για να εμποδίζει τον κόσμο από το να προσδιορίζει την ίδια του τη ζωή. Τόσο από την ιστορία του περασμένου αιώνα όσο και από το θεωρητικό συλλογισμό, προκύπτει πως είναι αδύνατο να δημιουργηθεί μία αυτοπροσδιοριζόμενη (ή κομμουνιστική) κοινωνία μέσα από μία μορφή οργάνωσης που έχει σχεδιαστεί για την καταπίεση του αυτοπροσδιορισμού. Η ριζική μεταμόρφωση της κοινωνίας μέσα από το κράτος δεν είναι δυνατή.

Όταν φανταζόμαστε τις ρωγμές στην καπιταλιστική κυριαρχία, είναι προτιμότερο να τις σκεφτόμαστε υπό όρους μη κρατικούς. Αυτές οι ρωγμές υπάρχουν σε πολλές μορφές ανά τον κόσμο. Ίσως είναι εδαφικές: «εδώ, σ’ αυτόν το χώρο (τη ζούγκλα Λακαντόνα στην Τσιάπας, ένα εργοστάσιο υπό κατάληψη ή ένα εναλλακτικό καφέ) δεν θα δεχτούμε τη λογική του κεφαλαίου· εδώ θα δημιουργήσουμε άλλες κοινωνικές σχέσεις». Ίσως υπάρχουν και ρωγμές στο χρόνο: «εδώ, σ’ αυτό το δρώμενο, όσο βρισκόμαστε μαζί, θα κάνουμε τα πράγματα με τρόπο διαφορετικό, θ’ ανοίξουμε παράθυρα προς έναν άλλο κόσμο». Ή ίσως σχετίζονται με συγκεκριμένες δραστηριότητες ή πόρους: «στο ζήτημα του νερού ή του software ή της εκπαίδευσης, θ’ αγωνιστούμε για να αποκλείσουμε την κυριαρχία του χρήματος και του κεφαλαίου, αυτές οι δραστηριότητες πρέπει να υπάγονται σε μία διαφορετική λογική.

Ο θάνατος του καπιταλισμού δεν θα είναι το αποτέλεσμα μιας μαχαιριάς στην καρδιά, θα προκύψει από ένα εκατομμύριο τσιμπήματα μέλισσας. Αυτά τα τσιμπήματα είμαστε εμείς.

Το ένα εκατομμύριο τσιμπήματα είναι ένα εκατομμύριο αξιοπρέπειες. Οι χώροι ή οι στιγμές της άρνησής μας είναι στιγμές δημιουργίας, στιγμές κατά τις οποίες κάνουμε αυτό που θεωρούμε απαραίτητο ή επιθυμητό. Χειραφετούμε την εξουσία-για μας από την εξουσία-επί που την κρατάει δέσμια. Καθώς καταστρέφουμε την καπιταλιστική κοινωνικότητα (επειδή εκείνη μας καταστρέφει), δημιουργούμε μία άλλη κοινωνικότητα που βασίζεται στο συλλογικό προσδιορισμό του πράττειν μας. Η απελευθέρωση-και-δημιουργία της εξουσίας μας-για, αποτελεί τον πυρήνα της κομμουνιστικής επανάστασης. Είναι, επίσης, απαραίτητη ως μέσο για την αντιμετώπιση της απειλής της υλικής φτώχειας: με αυτήν ανταμείβεται η αξιοπρέπεια σε μία κοινωνία που βασίζεται στην άρνηση της αξιοπρέπειας.

Οι αξιοπρέπειές μας είναι πέτρες που διαπερνούν το κρύσταλλο της καπιταλιστικής κυριαρχίας. Δημιουργούν τρύπες, αλλά όχι μόνο· δημιουργούν ρωγμές που εξαπλώνονται. Η κίνηση είναι ουσιώδης. Το κεφάλαιο προσπαθεί συνεχώς να γεμίσει τις ρωγμές, να απορροφήσει εκ νέου τις εξεγέρσεις μας· η εξέγερσή μας, για να παραμείνει ζωντανή, πρέπει να κινείται πιο γρήγορα από το κεφάλαιο. Ένας αυτόνομος χώρος που δεν εξαπλώνεται, που δεν μετατρέπεται σε ρωγμή, διατρέχει τον κίνδυνο να μεταμορφωθεί στο αντίθετό του, σε έναν θεσμό.

Ο καπιταλισμός είναι γεμάτος ρωγμές, μικρές (η επαναστατικότητα που βρίσκεται μέσα σε όλους μας ή μία ομάδα ανθρώπων που ενώνεται για να δημιουργήσει έναν αντικαπιταλιστικό χώρο) και μεγάλες (η ζούγκλα Λακαντόνα, το κίνημα στη Βολιβία, οι αναταραχές και οι αρνήσεις στη Γαλλία). Κάποιες φορές είναι τόσο μικρές ή τόσο φαινομενικά «απολιτικές» που δεν τις αναγνωρίζουμε. Η επανάσταση ξεκινά με την αναγνώριση των ρωγμών που ήδη υπάρχουν, και αναπτύσσεται με τη δημιουργία, την εξάπλωση, τον πολλαπλασιασμό και τη συμβολή νέων ρωγμών. Η συμβολή εξαρτάται περισσότερο από ωστικά κύματα και αντηχήσεις, παρά από επίσημες οργανωτικές δομές.

Η επανάσταση μέσα από ρωγμές είναι επανάσταση εδώ και τώρα. Η μαχαιριά στην καρδιά χρειάζεται προετοιμασία, βρίσκεται πάντα στο μέλλον. Τα εκατομμύρια τσιμπήματα μέλισσας, οι εκατομμύρια αξιοπρέπειες υπάρχουν εδώ και τώρα. Το ζήτημα δεν είναι πώς θα χτίσουμε το κίνημα για το μέλλον, αλλά πώς θα σπάσουμε τις καπιταλιστικές κοινωνικές σχέσεις εδώ και τώρα. Ρήξη, άρνηση-και-δημιουργία εδώ και τώρα: αυτή είναι η πρόκληση της επανάστασης.

Η παλιά έννοια της επανάστασης βρίσκεται σε κρίση επειδή σε κρίση βρίσκεται και η βάση της, η αφηρημένη ή αλλοτριωμένη εργασία. Η παλιά έννοια ήταν η επαναστατική θεωρία του εργατικού κινήματος, του αγώνα της αμειβόμενης εργασίας (ή της αφηρημένης εργασίας) ενάντια στο κεφάλαιο.

Ο αγώνας του ήταν περιορισμένος γιατί η αμειβόμενη εργασία είναι το συμπλήρωμα του κεφαλαίου και όχι η άρνησή του. Η κρίση του εργατικού κινήματος (και της ίδιας της αμειβόμενης εργασίας) οδηγεί σ’ ένα βαθύτερο επίπεδο ταξικής πάλης: στην πάλη του πράττειν ενάντια στην αμειβόμενη εργασία (και, επομένως, ενάντια στο κεφάλαιο). Αυτή η νέα και βαθύτερη ταξική πάλη είναι που αναζητά έναν τρόπο να πορευθεί, πρακτικά και θεωρητικά. Είμαστε η κρίση της αφηρημένης εργασίας, η κρίση της αμειβόμενης εργασίας, είμαστε η εξέγερση του πράττειν ενάντια στον αλλότριο προσδιορισμό, είμαστε η ώθηση του πράττειν προς τον αυτοπροσδιορισμό. Είμαστε, με άλλα λόγια, η υπερχείλιση της δημιουργικότητας από τα δεσμά της εργασίας. Είμαστε, ταυτόχρονα, η απάντηση και η ερώτηση μιας νέας ταξικής πάλης· στη σωστή σειρά: πρώτα η απάντηση και ύστερα η ερώτηση.

Οι δυσκολίες αυτής της προσέγγισης είναι εμφανείς: αυτό το σημείο μπορεί να αφεθεί με ασφάλεια στον αναγνώστη. Ωστόσο, δεν βλέπω άλλο τρόπο. Το να παραιτηθούμε από την επανάσταση δεν αποτελεί επιλογή.

Ρωτώντας περπατάμε.

(το κείμενο το βρήκα εδώ)

ζωή

2011-05-20T06:59:00.002+03:00

μια εικόνα

έτσι δίχως λόγια

ίσα για να τσιγκλίσει τη μνήμη

της αιτίας και του τρόπου

(φωτο: δελφίνι έμβρυο στην κοιλιά της μαμάς του)

τηλεγραφικά

2011-05-17T11:53:00.000+03:00

Το κέντρο της Αθήνας αλλάζει. Στοπ. Το "σκούρο" φεύγει. Στοπ.

"Πράσινο" περιπατητικό και "μπλέ" μηχανοκίνητο βάζει χρώμα στην άχρωμη ζωή των πολιτών. Στοπ. Θα γίνουμε παράδεισος. Στοπ.

Αποτελέσματα εγγυημένα. Στοπ. Πείρα και στελέχωση από έμπειρο προσωπικό και συνεργάτες. Στοπ.

Συνέπεια κι εμπειρία συντονιστή. Στοπ;;;;;

(απαραίτητη διευκρίνηση: αν ξημερώσει και λείπει η Ακρόπολη - ξηγημένοι - δεν την έφαγα εγώ, αλλού ψάχτε να την βρείτε)

εξομολόγηση

2011-05-12T18:11:00.000+03:00

Είμαι άνθρωπος. Δίχως το "α" κεφαλαίο. Δίχως να εκπληρώνω την ετυμολογία της λέξης. Έτσι απλά. Γιατί κάπως πρέπει να προσδιοριστώ για να υπάρξω. Ανάγκη βέβαια που πάλι προκύπτει απ' το γεγονός ότι ανήκω στο συγκεκριμένο είδος.

Δεν ξέρω γιατί γεννήθηκα έτσι, ούτε και γιατί δεν είμαι κάτι άλλο.
Βρέθηκα σ' ένα σώμα - έτσι έμαθα να το λέω - που καθώς δεν ήταν μόνο του, έπρεπε κάπου να οριοθετήσει τόπο.
Βρέθηκα να νιώθω και να σκέφτομαι, όλο και περισσότερα όσο περνούσε ο χρόνος. Και πάλι έπρεπε να βρω τον τόπο μου ανάμεσα στους άλλους.

Αυτό τότε μου το είπαν "κοινωνία".
Και τον τρόπο που το φως ανάσταινε στο γύρω μου τα χρώματα - τα μέσα και τα έξω από τα μάτια μου - μου τον είπανε "πατρίδα".

Δίχως να καταλάβω κι ούτε στ' αλήθεια να θυμάμαι, το πότε, το πως και το γιατί, έμαθα πως ο νόμος είναι αυτό που θα χάραζε τα όρια στο πως υπάρχω. Πολλές ήταν οι φορές που αυτό δεν το κατάλαβα. Είτε γιατί οι εξηγήσεις που μου δώσανε δεν ήτανε κατανοητές, είτε γιατί αυτό που ένιωθα να με τραβά απ' το μανίκι δεν χώραγε σ' αυτούς.
Και τότε έμαθα το τι σημαίνει τιμωρία.
Στο σώμα αρχικά, καθώς αυτό ήταν το πιο χειροπιαστό μου σύνορο. Και στο ότι ένιωθα έπειτα.

Και τότε ήταν - πάλι χωρίς να το πολυκαταλάβω - που άρχισε το δίκιο να με απασχολεί. Κι εκεί ήταν που μάλλον την έχασα την μπάλα. Οι άνθρωποι - αυτούς που αναγνώριζα σαν όμοιούς μου δηλαδή - ξεκίνησαν να με πολιορκούν. Γιατί το μόνο δίκιο που εκάτεχα δεν ήταν άλλο παρά τ' ότι γεννήθηκα. Άνθρωπος ανάμεσα σ' ανθρώπους.

Κι έπειτα ήρθε ο χρόνος. Μέτρο του είδους μου κι αυτό.
Και έχασα και την έκπληξη. Αλλά και τη χαρά.
Και ξέχασα.
Πως "κοινωνία" δεν είναι παρά ο τόπος ο δικός μου - όσος κι αν είναι - που χώρεσα το νου μου και το σώμα μου, αλλά και την ψυχή μου.

Και ήταν τότε που έμαθα ότι με την ψυχή μου παίζουν. Δεν ξέρω ποιοι, δεν ξέρω πως. Αν το κατείχα θα με έγραφα σαν άνθρωπο με το "α" κεφαλαίο. Δεν το 'χω καταφέρει.

Ξέρω μονάχα πως το δίκιο που στα χέρια μου κρατώ είναι το ότι γεννήθηκα. Ούτε πιο λίγο ούτε και πιο πολύ απ' τους υπόλοιπους. Με σκέψη και ψυχή.

Δεν ξέρω, ούτε ποιος νόμος ούτε ποιο δίκιο μπορεί να με χωρέσει. Ξέρω όμως ότι πρέπει την κούτρα μου να ξύσω και να θυμηθώ... γιατί αφέθηκα εδώ. Κι αν πράγματι με πονάει το "α" εκείνο, στη λέξη άνθρωπος, από μικρό να το αλλάξω σε μεγάλο.

Τις μάχες με μάθαν να μισώ, ίσως για να ξεχάσω.... πως κι η ανάσα δεν είναι άλλο παρά αυτό.
Και η χαρά το ίδιο....

οι ρήτορες

2011-05-12T07:15:00.000+03:00

"...πότε θα βγει να σκούξει κάποιος...
αυτός ο κόσμος είναι σάπιος"

(Ν. Γκάτσος)

υγ: σα σήμερα το 1991 πέθανε ο Νίκος Γκάτσος

τι θα γίνω όταν μεγαλώσω

2011-05-09T09:41:00.001+03:00

ούτε ξεκίνησα ούτε είμαι και πολύ διαφορετικό από σας
σπόρος κι αγκαλιά είμαι

και τσουπ! να 'μαι και ξετρύπωσα

σα μεγαλώσω θα γίνω μαρουλάκι, νομίζω μου πάει περισσότερο στην ψυχοσύνθεσή μου

εγώ πάλι για μπρόκολο με κόβω, είναι θέμα παραστήματος

όσο για μένα, μπορεί τώρα μικρούλα να είμαι και να με κοροϊδεύεται, αλλά δεν θα πιστεύετε στα μάτια σας σαν γίνω τσαχπίνα κατακόκκινη ντομάτα

κι εγώ όσο κι αν δε με πιάνει το μάτι σας θα γίνω ένα κολοκύθι να..... με το συμπάθιο

μεσημεριανό διάλειμμα

2011-05-05T23:09:00.000+03:00

Εξάρχεια. Μεσημέρι.
- "Μέχρι δίπλα πετάγομαι κι επιστρέφω αμέσως"

Αυτό το "δίπλα" όμως πόσο μακρινό είναι,
κι αυτό το "αμέσως" πόσο χρόνο στ' αλήθεια κρύβει
σε κανέναν ποτέ δε θα το μαρτυρήσω...

...και πράγματι δίπλα πετάχτηκα, κι αμέσως γύρισα.

Ούτε που κατάλαβε κανείς ότι έλειψα από το γραφείο...

α... ρε Θανάση

2011-05-03T10:59:00.001+03:00

πως αλήθεια αποχαιρετάς ένα παιδί;
την αθωότητα και την καθαρότητα που κόβει σα μαχαίρι;

τόσα αντίο μαζεμένα...
φυραίνει της ψυχής μας η κλωστή

α... ρε Θανάση...

η Βιολέτα - Λέτα και η Παπαρούνα - Ρούνα (επανάληψις, μέρα που 'ναι)

2011-05-01T11:41:00.000+03:00

(άμα κάνεις κλικ μπορεί και να διαβάσεις)

η προίκα

2011-04-30T15:27:00.001+03:00

Εντάξει, αμφιβολία δεν υπάρχει ο γάμος έγινε.

Όλα τα προικοσύμφωνα μέχρι τελείας αψεγάδιαστα. Σύμφωνα με τους κανόνες του "δικαίου".

Και πως άλλωστε θα μπορούσε να γίνει αλλιώς αφού το δίκιο και η τσίπα ήταν τα πρώτα που μπήκανε στο ζύγι, για να γραφτεί επάνω τους η βρώμικη γραφή της προίκας της ανίερης.

Μόνο ένα δεν εγράφη. Πως ο γαμπρός στο επάγγελμα ήτανε νταβατζής. Και πως ο πατέρας ποτέ του δεν ενοιάστηκε αν το κορίτσι του θα καταλήξει πόρνη.

ομίχλη

2011-04-27T10:25:00.000+03:00

μια βόλτα στην ομίχλη.
έτσι δίχως λόγο.
μόνο και μόνο για να νιώσεις την υγράδα της στην ανάσα.
ίσως και για να μετρήσεις φόβους που η θολούρα -αυτή του μυαλού - ανασταίνει
ίσως γιατί πάντα απέφευγες τους καθρέφτες, αυτούς που σα μαχαιριά σου μαρτυρούσαν τη φτιαξιά σου και η ομίχλη πάνω τους σεντόνι

ίσως πάλι γιατί, ακόμα μέσα σου, βαθιά, πιστεύεις πως σαν η ομίχλη σηκωθεί θα λάμψει ο τόπος

έκθεση: "πως πέρασα το πάσχα"

2011-04-25T22:27:00.001+03:00

Το πάσχα είναι μια ωραία εποχή.
Μου αρέσει πολύ γιατί πηγαίνουμε στο χωριό κι από ότι λέει κι η μαμά θαύματα συμβαίνουν συνέχεια. Ακόμα και πριν καν μπούμε στο αυτοκίνητο για να φύγουμε.
- "Θα είναι θαύμα αν χωρέσουν όλα αυτά στο πορτ μπαγκαζ!" και πάντα χωράνε

Από θαύμα δεν γίναμε κουβάρι με τον λεβέντη που θεωρεί τον εαυτό του τέτοια οδηγάρα που μπορεί να κάνει σφίνες ακόμα κι εκεί που δεν χωράει (αυτό το θαύμα συνοδεύτηκε και με ένα σωρό καντήλια που κατέβασε η μαμά - σε απόλυτη αρμονία με το κλίμα των ημερών - και κάτι άσεμνες χειρονομίες πρέπει να ομολογήσω)

Θαύμα μάλλον έγινε, επίσης, και τόσο ο επιτάφιος όσο και η ανάσταση ήταν πιο "ουάουου" από όσες έχω δει. Τι βεγγαλικά, τι στολισμοί, τι μεγαλεία... πολύ μου άρεσαν.
Η μαμά μου, δεν κατάλαβα μόνο, γιατί συνεχώς στραβομουτσούνιαζε κι όλο κάτι έλεγε για κάποια κρίση - εγώ πάντως, το ορκίζομαι ότι δεν έκανα τίποτα για να την τσαντίσω και να της προκαλέσω καμιά κρίση - κι όλο αναρωτιόταν για το που βρεθηκαν τόσα λεφτά.
Της εξήγησα και 'γώ τότε αυτό που άκουσα στην τηλεόραση. Ότι δηλαδή είναι ένας καλός κύριος - Καλλικράτη νομίζω τον λένε - που είναι τόσο καλός και που έχει λεφτά και που τα δίνει στην αρχή στον παπά για να αγοράσει τον αναπτήρα με το άγιο φως και μετά στον δήμαρχο για να φτιάξει υπερπαραγωγή.

Αφού λοιπόν ακούσαμε το "Χριστός Ανέστη" η μαμά μου - ακόμα στραβομουτσουνιασμένη, γιατί άραγε, αφού εγώ της εξήγησα - είπε να φύγουμε και να γυρίσουμε σπίτι. Αυτό αποδείχθηκε πραγματικά δύσκολο, καθώς μαζί με μας το ίδιο έκαναν κι όλοι σχεδόν που ήταν στην εκκλησία. Καβάλησαν λοιπόν τα αυτοκίνητά τους κι έγινε το έλα να δεις. Τόσα τζιπ μαζεμένα δεν είχα ξαναδεί ποτέ μου.

Την άλλη μέρα το πρωί ο γείτονας μας ξεκούφανε με τη μουσική του. Σε λίγο άρχισε να έρχεται και μια τσίκνα και που όταν ρώτησα, πάλι τη μαμά μου, μου είπε πως ήταν το αρνάκι που έπαιζα προχθές. Μου ήρθε να βάλω τα κλάματα αλλά κρατήθηκα γιατί εγώ τώρα έχω μεγαλώσει.

Έτσι πέρασα εγώ φέτος το πάσχα. Ήταν πολύ ωραία. Ελπίζω έτσι να το ξαναπεράσω και του χρόνου.

"...δίπλα ο Ιούδας κλαίει σκυφτός..."

2011-04-22T10:27:00.001+03:00

πες λέει πως στη ζωή σου εσυνάντησες πλάσμα ή τόπο που ελάτρεψες πιότερο κι απ' την πάρτη σου
πες πως με όρκο δέθηκες, τη ζωή σου ν΄απιθώσεις στα χέρια του
πες πως τίποτα δεν είναι που δε θα 'κανες για κείνο

πες πως αυτό κοιτώντας σε ίσα στα μάτια, σου 'λεγε πως μόνο "προδίδοντας"
το τάμα της αγάπης σου θα εκπληρώσεις

για πες μου τότε τι θα έκανες; και τι από τα δύο θα ήσουν;
προδότης ή έσχατος τιμητής;

τ' απαγορευμένα

2011-04-20T21:07:00.002+03:00

"χα!! ναι ρε σε τσάκωσα!
μην το γελάς καθόλου σε είδα που στα μουλωχτά πρωί πρωί μάζευες χαμομήλι...
πέντε γραμμάρια και δε βγάζω άχνα... αλλιώς ξέρεις...."

όχι όχι δεν τα 'παιξα
ούτε και ανανίπτω από όνειρο ψυχεδελικό
αλήθεια σας το λέω - σας το ορκίζομαι - το χαμομήλι, κι όχι μόνο, οσωνούπω επάξια διεκδικεί τη θέση του ανάμεσα στα απαγορευμένα - για μην μιλήσω για το γλυκάνισο ή την αγριάδα... πιστάγκωνα θα με πάνε

τι; ακόμα δε με πιστεύεις;
λοιπόν για να πειστείς
και να μην λες πως τρελάθηκα, από 30 Απριλίου 2011 μπαίνει σε εφαρμογή η THMPD (Traditional Herbal Medicinal Products Directive) της λατρεμένης μας ευρωπαϊκής ένωσης, που ούτε λίγο ούτε πολύ σου λέει ότι το χαμομηλάκι του αγρού είναι μείζων εχθρός για τη δημόσια υγεία
ενώ το άλλο, το ελεγμένο από την αξιόπιστη, αξιοσέβαστη και πάνω απ' όλα ανιδιοτελή και ανθρωπιστική φαρμακοβιομηχανία είναι "καθαρό"

λοιπόν,
ανασκουμπώσου, βγες στο χέρσο και καθάρισε τ' απαγορευμένα
ξέχασε τη γιαγιά σου που σε πότιζε αφέψημα ρίγανης σαν είχες αδειάσει όλο το ψυγείο με τα παγωτά της "άστυ"
και σφύρα αδιάφορα....

υγ: φήμες λένε ότι και το σκόρδο θεωρείται θεραπευτικό....
όχι κύριε αν μου βάλεις χέρι και σ' αυτό εγώ βγαίνω στο βουνό

μετά

2011-04-16T14:54:00.001+03:00

το μετά...

που πάντα έρχεται

σ' ότι που πέρασε και καν λες δεν υπήρξε

σ' ότι που πέρασε σφάζοντας την ανάσα

το μετά...

κατοπτρισμός ανήλεος

για να σου μαρτυρήσει ποιο ζύγι εδιάλεξε η ψυχή

θύρα στιγμή να στήσει

το μετά...

ίσως ένα χαμόγελο, ή ένα δάκρυ ίσως

ή ίσως πάλι ένας θυμός και έρεβος και χάος

ή ίσως ένα τίποτα

το μετά...

τα σωθικά μου εξέσκισε, θεριεύοντας σαν σπόρος εχθρικός

μιάς γέννας πόνος κι έρωτας και θάνατος

χρόνου βλαστοί δεν είναι

"ας ήτανε το όνειρο να βγει.."

2011-04-08T07:00:00.000+03:00

λάθος μέρα; λάθος όνειρο; μιας και μόνο για τα όνειρα τα κυριακάτικα λένε πως βγαίνουν;
τι να σας πω κι εγώ δεν ξέρω...

το μεγάλο μας τσίρκο

2011-03-29T22:54:00.000+03:00

"Μεγάλα νέα φέρνω από κει πάνω
περίμενε μια στάλα ν' ανασάνω
και να σκεφτώ αν πρέπει να γελάσω,
να κλάψω, να φωνάξω, ή να σωπάσω.
Οι βασιλιάδες φύγανε και πάνε
και στο λιμάνι τώρα, κάτω στο γιαλό,
οι σύμμαχοι τους στέλνουν στο καλό.
Καθώς τα μαγειρέψαν και τα φτιάξαν
από ξαρχής το λάκκο τους εσκάψαν
κι από κοντά οι μεγάλοι μας προστάτες,
αγάλι-αγάλι εγίναν νεκροθάφτες
και ποιος πληρώνει πάλι τα σπασμένα
και πώς να ξαναρχίσω πάλι απ' την αρχή
κι ας ήξερα τουλάχιστον γιατί.

Το ριζικό μου ακόμα τι μου γράφει
το μελετάνε τρεις μηχανορράφοι.
Θα μας το πουν γραφιάδες και παπάδες
με τούμπανα, παράτες και γιορτάδες.
Το σύνταγμα βαστούν χωροφυλάκοι
και στο παλάτι μέσα οι παλατιανοί
προσμένουν κάτι νέο να φανεί.
Στολίστηκαν οι ξένοι τραπεζίτες,
ξυρίστηκαν οι Έλληνες μεσίτες.
Εφτά ο τόκος πέντε το φτιασίδι,
σαράντα με το λάδι και το ξύδι
κι αυτός που πίστευε και καρτερούσε,
βουβός φαρμακωμένος στέκει και θωρεί
τη λευτεριά που βγαίνει στο σφυρί.

Λαέ μη σφίξεις άλλο το ζωνάρι,
μην έχεις πια την πείνα για καμάρι.
Οι αγώνες πούχεις κάνει δεν φελάνε
το αίμα το χυμένο αν δεν ξοφλάνε.
Λαέ μη σφίξεις άλλο το ζωνάρι,
η πείνα το καμάρι είναι του κιοτή,
του σκλάβου που του μέλλει να θαφτεί."

Ιάκωβος Καμπανέλλης (3/12/1922 - 29/03/2011)

νυν και αει

2011-03-26T19:36:00.002+02:00

θες που με αυτό μεγάλωσα
θες που -ποιος ξέρει γιατί - ο Γκάτσος υπήρξε το alter ego μου (αλήθεια ποιος ξέρει ότι κατόπιν δικής του επιθυμίας δεν θάφτηκε σε κανένα Α' νεκροταφείο αλλά σε μια πλαγιά πάνω από το χωριό του
κι ότι ο τάφος του αφέθηκε έρμαιο στις φωτιές του 2007 στην Αρκαδία)
θες ότι η ερμηνεία αυτής της γυναίκας με καθήλωσε
ή μήπως θες να μου πεις ότι λάθος επέτειο θυμήθηκα...
αυτό το τελευταίο το ορκίζεσαι;
και κυρίως ότι πρόκειται για επέτειο;

η μπαλάντα του οδοιπόρου

2011-03-24T18:32:00.000+02:00

Βλέπω πλήθος κόσμο να κυλά

μα ψυχή δεν μου χαμογελά

στα κρεβάτια τ΄ άρρωστα παιδιά

και στα δέντρα ξερά τα κλαδιά.

Την αγάπη πέταξα σ΄ ένα βυθό

και το φόβο μου έστρωσα να κοιμηθώ.

Βρίσκω τάφους κι έναν κόσμο

που δεν πονά.

Όπου πάω κι ένα λάθος

με τυραννά.

Ποιος προφήτης τώρα θ΄ ακουστεί

σα φωνή σε στέρνα κλειστή;

Σ΄ έναν κόσμο άδειο κι ορφανό

ποια κραυγή απ΄ τον ουρανό;

Τα πουλιά παράτησα στις ερημιές

και το φως σπατάλησα στις γειτονιές

Δεν τον θέλω και φοβάμαι

το γυρισμό.

Δες ποιος είμαι πού πηγαίνω

για το χαμό.

(Μάνος Χατζηδάκις - Μάνος Ελευθερίου)

κυριακάτικη βόλτα

2011-03-20T20:16:00.000+02:00

- εαρινή ισημερία σήμερα...
- ναι ξέρω

- σε τι χάλι έχει βρεθεί αυτός ο κόσμος, αυτή η χώρα
- ναι ξέρω

- πάμε να φάμε τίποτα;
- ναι πάμε

- έφαγε κι ο Πάγκαλος τις αγελαδίτσες του
- ναι τις έφαγε

- χθες το φεγγάρι ήταν πιο κοντά στη γη
- ναι κι αυτό το ξέρω

- και τι χαμός βρε παιδί μου κι αυτός στην Ιαπωνία
- ναι το είδα

- άκουσα κι έναν κηπουρό που έλεγε πως οι πρίμουλες είναι τα πιο εύκολα λουλούδια
- ναι ξέρω

- και στη Λιβύη είδες τι γίνεται;
- ναι είδα

- τι ωραία που μπαίνει η άνοιξη, σε λίγο θα καλοκαιριάσει
ν' ανοίξει η ψυχή μας βρε παιδί μου
- ναι ν' ανοίξει......

"μένω κατάπληκτος Μανώλη..."

2011-03-13T18:57:00.000+02:00

είναι κάποιοι άνθρωποι που τους χαιρετάς σαν οικογένεια σαν φεύγουν
καθώς με τον τρόπο τους, ήταν εκεί σε στιγμές που σημαδέψαν τη ζωή σου

"Νεκρός βρέθηκε το πρωί της Κυριακής από φίλους του ο καλλιτέχνης Μανώλης Ρασούλης..."

αξιοπρέπεια

2011-03-12T17:43:00.005+02:00

Τσακώνομαι μαζί της από μικρό παιδί, απ' όσο θυμάμαι τον εαυτό μου για την ακρίβεια.
Ποτέ μου δεν κατάλαβα τι θέλει να πει ο ποιητής.

Θα πει ίσως να κρύβεσαι; και πως όσο καλύτερα αυτό το καταφέρνεις στη μύτη μπαίνεις σε ότι μ' άλλο τρόπο δεν μπορείς να κυριαρχήσεις;

Έρμη Κατίνα...αντίπαλο θανάσιμο - έρμην σου πρέπει να ομολογήσω - σε έχρισαν.
Κι ας πάσχισες μια ολόκληρη ζωή, δέος αντίπαλο στον αυθορμητισμό σου που λίγος πάντα ήταν, αυτήν να αντιτάξεις.

Δεν ξέρω... εμεγάλωσα κι ακόμα δεν κατάλαβα
αν "άξια" είναι τα "πρέπει" μου ή αν "πρέπει" τα "άξιά" μου σα θησαυρό να προστατεύσω.
Αν η ζωή είναι "άξια" σαν τη γεμίζω με "πρέπει" ή αν "πρέπει" με "άξια" να την κρατήσω στα χέρια μου - μιας και τότε μοναχά λογιέται αληθινή.
Κι όμως πάλι μπερδεύομαι. Γιατί όσο το δεύτερο ακολουθώ τόσο μου λένε πως η αξιοπρέπειά μου χάνεται...

bbimbo

2011-03-10T09:39:00.002+02:00

"Ζητήθηκε από μια ομάδα μαθητών

να γράψουν μια λίστα

με αυτά που κατά τη γνώμη τους

ήταν τα σημερινά «Επτά θαύματα του κόσμου».

Παρ’ ότι υπήρξαν κάποιες διαφωνίες,

οι περισσότερες γνώμες αφορούσαν τα παρακάτω:

1. Οι Πυραμίδες της Αιγύπτου

2. Το Taj Mahal

3. Το Grand Canyon

4. Το κανάλι του Παναμά

5. Το Empire State Building

6. Η Βασιλική του Αγ. Πέτρου

7. Το Σινικό Τείχος

Ενώ μάζευαν τα γραπτά,

ο δάσκαλος πρόσεξε

ότι μια μαθήτρια δεν είχε τελειώσει ακόμη το γράψιμο.

Τη ρώτησε λοιπόν αν είχε κάποιο πρόβλημα με τη λίστα της.

Το κορίτσι απάντησε

«Ναι, έχω λίγο πρόβλημα.

Δεν μπορώ εύκολα να αποφασίσω, γιατί είναι τόσα πολλά…»

Ο δάσκαλος είπε,

«Πες μας λοιπόν τι έχεις γράψει,

για να δούμε αν μπορούμε να σε βοηθήσουμε».

Το κορίτσι στην αρχή δίστασε,

μα μετά διάβασε:

Πιστεύω ότι τα Επτά Θαύματα του κόσμου είναι…

1. Να βλέπεις

2. Να ακούς

3. Να αγγίζεις

4. Να γεύεσαι

5. Να αισθάνεσαι

6. Να γελάς

7. Και να αγαπάς

Η ησυχία στην αίθουσα ήταν τέτοια που θα άκουγες και μια καρφίτσα αν έπεφτε.

Τα πράγματα που παραβλέπουμε σαν απλά και συνηθισμένα και που τα παίρνουμε για δεδομένα, είναι πραγματικά τόσο εκπληκτικά και άξια θαυμασμού!"

(macedoine -Τρίτη 16 Φεβρουαρίου 2010)

αυτή ήταν η απάντησή σου σε κάποια δικά μου "αγαπώ" τότε...

καλό σου δρόμο όπου κι αν ταξιδέψεις

κι όσο για την σιωπή σου... εκκωφαντικά ηχηρή

όπως λέμε απόκριες

2011-03-06T15:51:00.005+02:00

... ή μ' άλλα λόγια

αν το μ.... δε σταθεροποιηθεί

να γ...... δεν πρόκειται

υγ: ο δικός μου πάντως ο χαρταετός έκοψε καπίστρι πέρσυ

λέω λοιπόν, να μην πάω γυρεύοντας εφέτος

όπως και να 'χει, καλή τύχη σ' όλους τους επίδοξους πεταχτές και λοιπούς αιθεροβάμμονες!!!

ο "ιππότης" της πλατείας

2011-02-26T13:48:00.001+02:00

Ναι ναι το γνωρίζω. Η παραπάνω εικόνα δεν αποτελεί το "νέο" της ημέρας.

Έλαβε μεν χώρα τρεις μέρες πριν, αλλά σιγά μήπως και τότε ήταν το πρωτοφανές.

'Εχω περάσει ώρα πολύ να την κοιτάζω και μοιραία να μην μπορώ ν' αντισταθώ σε συλλογισμούς, σκέψεις, συνειρμούς.

Από όποια μεριά κι αν το 'πιασα δεν μπόρεσα να καταλάβω πως γίνεται. Πως γίνεται να παίρνει κανείς φόρα και να πέφτει πάνω σε έναν άνθρωπο - κι όχι ακράδαντα δεν το πιστεύω πως ο εικονιζόμενος πολίτης είχε αυτοκτονικές τάσεις οπότε και μόνος του έπεσε στις ρόδες.

Κι αυτόματα έρχομαι να αναρωτηθώ για το τι σκατά κουβαλά μες στο κεφάλι του ο παραπάνω "καβαλάρης" και ποια η βαθιά ανισορροπία που τον διέπει. Σαν άνθρωπο πρώτα απ' όλα. Αυτόν που εγώ, εσύ, αυτός που έφαγε τη ρόδα στη μούρη, και δίχως να ρωτηθούμε για αυτό, του πληρώνουμε εξάρτηση, μηχανή και πιστόλα. Όπως επίσης και τους τόνους των χημικών που παντελώς αναίτια λουστήκαμε...

Μα θα μου πεις είναι κι ο άλλος. Αυτός που έφαγε τη μολότωφ και παραλίγο να γίνει μπάρμπεκιου. Εδώ το πράμα χρίζει και κάποιων λοιπών συλλογισμών. Πέραν του ότι το επάγγελμα είναι μια καθαρά προσωπική επιλογή στην οποία πάντα οφείλεις να συνυπολογίσεις και τα ρίσκα σου είναι και το ποιος τελικά δημιουργεί το μπάχαλο. (εγώ πάντως είδα μια ομάδα τέτοιων - αυτών ντε των άπλυτων με κουκούλα και σακίδιο στην πλάτη - να ξεκινούν απ' το αστυνομικό τμήμα της περιοχής μου)

Και για να επανέλθω στην εν λόγω φωτογραφία. Σπάω το κεφάλι μου να βρω διαφορά ανάμεσα στον Κορκονέα που ελευθέρωσε τη σφαίρα και στον παραπάνω "ιππότη" της πλατείας Συντάγματος.
Υπάρχει;

Ναι. Με τρόμο συνειδητοποιώ ότι ναι τελικά υπάρχει...
Ένας πυροβολισμός είναι ένα πολύ πιο ψυχρό κι απόμακρο πράμα. Το να πέφτω πάνω σε ένα πλάσμα είναι λες και με τα ίδια μου τα χέρια προσπαθώ να το ξεσκίσω.
Κι ακόμα χειρότερα... κανείς δεν θα μου ζητήσει την ευθύνη γι' αυτό. Το αντίθετο μάλιστα

υγ1: αναρωτιέμαι πως χαϊδευτικά θα φώναζε η μάνα του το κοριτσάκι στο Μενίδι που μια παρόμοια μηχανή σκότωσε

υγ2: για μια ακόμα φορά ο εισαγγελέας που είναι οεο;

"...ψυχή βαθιά..."

2011-01-07T17:20:00.000+02:00

"...έτσι μπράβο χαμογέλα
δυο πράματα αξίζουν μονάχα σε τούτη τη παλιοζωή
η λεβεντιά και το χαμόγελο.."

δεν σου ανήκω...

2010-12-06T21:25:00.000+02:00

θα συνεχίσω να σε στραβοκοιτάω
ζήτα όσα στοιχεία μου θες
μπούκωσέ με τα δηλητήριά σου όλα
φώναζέ με "τσόγλανε" μέχρι να ξελαρυγγιαστείς
η αλήθεια δεν αλλάζει...
δεν σου ανήκω
αντίθετα,
εσύ είσαι προικιό καταρραμένο
που μου το φόρτωσαν στο σβέρκο
εσύ είσαι εκείνο το "δικό"
που να ξεφορτωθώ πασχίζω

κι όλο σκοντάφτω στα αίματα...

το κόστος

2010-12-04T08:56:00.000+02:00

Η πρώτη μνήμη μου για τη λέξη κόστος ήταν όταν άκουσα την μητέρα μου, για μεγάλη μου δυστυχία, να μου λέει: "δεν μπορώ να στο πάρω, κοστίζει πολύ".

Αργότερα είχα την εντύπωση ότι η λέξη εντοπιζόταν μόνο δίπλα σε συγκεκριμένα επίθετα: οικονομικό κόστος, ψυχικό κόστος, πολιτικό κόστος, εργατικό κόστος, καλλιτεχνικό κόστος και πολλά άλλα.

Στην πορεία διαπίστωσα ότι το ρήμα είχε άπειρα αντικείμενα: του κόστισε τη ζωή του, του κόστισε τις σπουδές του, του κόστισε τη φήμη του,του κόστισε τα πάντα. Κι έτσι άρχισα να συνειδητοποιώ ότι η ζωή των ανθρώπων, είτε ατομικά, είτε ομαδικά, περιστρεφόταν γύρω από την ικανοποίηση και τον προσδιορισμό αυτής της λέξης.

Ταυτόχρονα γύρω από τη λέξη προστέθηκαν κι άλλα επίθετα: φθηνό, ακριβό, άμεσο, έμμεσο, συνολικό, μερικό. Άνοιξα τότε την μεγάλη ελληνική εγκυκλοπαίδεια, ανέτρεξα στο λήμμα κόστος κι ανάμεσα σε άλλα διάβασα τα εξής:
"κόστος: η συνολική αξία πράγματος τινός, το κόστος του σπιτιού, της ενδυμασίαςκλπ, η τιμή του πράγματος κατ' αντίθεση της τιμής πωλήσεως αυτού, το κόστος του 100 δραχμάς και το πωλούμε 110.
Η ακριβής εκτίμηση του σνολικού κόστους είναι κεφαλαιώδους σημασίας καθότι χρησιμεύει ως βάσις για τον καθορισμό του περιθωρίου κέρδους συμφώνως με την καθορισθείσα τιμήν πωλήσεως..."

Γρήγορα όμως κατάλαβα πως οι άνθρωποι δεν συμφωνούσαν στο μέγεθος του και αντίθετα το συναρτούσανε με τις ανάγκες τους και τις επιθυμίες τους.

[...] Άρχισα τότε να αναρωτιέμαι τι είναι αυτό το κόστος που μεταμοφώνεται στα πάντα κι όπου όταν δεν ικανοποιείται προκαλεί κατ' αρχάς φόβο κι αν συνεχίσει να μην ικανοποιείται προκαλεί πανικό στους ανθρώπους με αποτέλεσμα να ορίζει τη ζωή τους.

Η μικρή μου αναζήτηση με οδήγησε στα παρακάτω συμπεράσματα:
1. το κόστος είναι αφηρημένο κι έτσι απεικονίζεται με ότι θέλει, κυρίως με χρήματα, με υλικά αγαθά
2.συνήθως καλύπτεται από τους πολλούς ενώ λίγοι το καρπώνονται
3. σπάνια καλύπτεται με συνέπεια συνεχώς να αυξάνεται
4. η αδυναμία κάλυψής του πείθει τους πολλούς να δέχονται την υποτίμηση της ζωής τους στην προοπτική του κάποτε να καλυφθεί
5. οι λίγοι διαρκώς υπενθυμίζουν την αντικειμενική αδυναμία να καλυφθεί αν οι πολλοί δεν προσπαθήσουν περισσότερο ζητώντας λιγότερα
6. αυτοί που εκπροσωπούν τους πολλούς φοβούνται περισσότερο τη γνώμη των λίγων που έχουν τα μέσα και συνεπώς ελέγχουν το κόστος
7. το κόστος οδηγεί στην εξουσία κι η εξουσία στη διόγκωση του κόστους
8. το κόστος διογκώνεται γιατί οι πολλοί προσπαθούν να μιμηθούν τη ζωή των λίγων που καθόλου δεν είναι βέβαιο πως είναι ενδιαφέρουσα
9. το κόστος μειώνεται όταν δε παράγεις αλλά δυστυχώς ο πλανήτης χρειάζεται παραγωγή
10. το κόστος ποτέ δεν ενδιαφέρεται για τη ζωή, το μόνο που το ενδιαφέρει είναι η αυτοϊκανοποίησή του
11.επιβάλλει την ικανοποίησή του τρομοκρατώντας τους πολλούς πως θα πεθάνουν αν δε καλύψουν έστω κι ένα μικρό του μέρος
12. καταδυναστεύει τη ζωή των περισσότερων ανθρώπων που δεν έχουν τα χρήματα να το αγοράσουν, παραπλανώντας τους ότι αν είναι υπομονετικοί, εργατικοί κι ολιγαρκείς μπορεί κάποτε ν' αποκτήσουν τα χρήματα για να αγοράσουν ένα μέρος του

(άρθρο του Σάββα Γαβριηλίδη, από το περιοδικό ¨Κωπηλάτες¨)

εβίβα

2010-11-27T18:37:00.000+02:00

σήκωσε το ποτήρι σου.

στα μάτια κοίτα με ίσα.

τις ώρες και τις αντοχές,

μια μια σε μια ευχή,

από γυαλί φτιαγμένη

εκεί να τις χωρέσουμε

Τυφλός εκ γενετής

2010-11-18T21:41:00.000+02:00

του Larry Cool

«Τακ-τακ» κτυπώ το πεζοδρόμιο με το ραβδί μου
Ελέγχω αν όντως υπάρχει ο κόσμος
Αν είναι όνειρο.

-«Έλα», με καλεί μια αισθησιακή φωνή
Την ακολουθώ σ' ένα πνιγηρά ζεστό δωμάτιο
«Άγγιξέ με, είμαι γυμνή»
Κατευθύνει το χέρι μου στις θηλές, στο αιδοίο της
-«Ποια είσαι;»
-«Η φωνή
Μεταμορφώνομαι σε ό,τι φαίνεται, σε ό,τι βλέπουν
Σε ό,τι εκλαμβάνουν ως κόσμο οι άνθρωποι».

«Τακ» με το ραβδί μου
Ο κόσμος θρυμματίζεται σε μυριάδες ψηφίδες
Καταρρέουν στην άβυσσο
Βρίσκομαι στο κενό
Δυο ήλιοι είναι σφηνωμένοι στα τυφλά μου μάτια
Από τα πέλματά μου, βρέχει.

σήμερα....

2010-11-14T21:51:00.000+02:00

μεγάλωσα σ' ένα υπόγειο κάπου στην Κυψέλη
η μάνα είχε φροντίσει το παράθυρο το μοναδικό να είναι καταπράσινο
η πόρτα αν και είχε κλειδαριά ποτέ δεν κλείδωνε
αν με τον ώμο την έσπρωχνες πάντα άνοιγε - σκεύρωνε βλέπετε πάντα με τους πρώτους νοτιάδες

ψηλά στο ράφι το ράδιο
ένα wega τεράστιο
ούτε εγώ δεν ξέρω πως το κατάφεραν οι δικοί μου να το έχουν

αυτό με μεγάλωσε

δεν ξέρω γιατί σήμερα τόσο ζωντανά το θυμήθηκα να παίζει ξανά και ξανά....

εκ - λο(γικ)ές

2010-11-06T13:56:00.001+02:00

δεν θα πάω

γιατί....

και γιατί....

και γιατί...

ίσως

2010-10-26T21:40:00.000+03:00

ίσως η ζωή μου
ίσως η ψυχή μου
ίσως η μνήμη μου κι ο τόπος μου
ίσως τα πατρογονικά μου
ίσως οι χαρακιές στα χέρια και στο μέτωπό μου
ίσως ο δρόμος που με το παιδί μου πασχίζω χέρι χέρι να μετρήσω
ίσως η γη που πύργωσε σα μάνα να στέρξει τους νεκρούς μου και τα θεμέλιά μου
ίσως αυτό που η μάνα μου με έμαθε να λέω εαυτό

ίσως τίποτα περισσότερο από δυο φτερούγες να μην είναι

κι ίσως πάλι άλλο να μην είναι
παρά το πως ο φόβος και η φυγοπονία μου ηττούνται
καθώς η ζωή μου κι η ανάσα μου τινάζονται από την όποια κάννη

κάτω τα "κάτω"

2010-10-16T19:19:00.000+03:00

ναι ρε ξέρω....

ξέρω πως μ' έχεις γράψει εκεί που δε πιάνει μελάνι

ξέρω πως χέστηκες για μένα

αλλά εγώ θα στο πω

ναι ρε το προτιμώ αυτό

από αυτό

κι αφουγκράσου με
με πήρες απ' το χέρι και με πήγες εκεί που πια τίποτα δεν θα υπολογίσω

κλωτσιά στα μαλακά, ακόμα κι αν είναι τα δικά μου, θα ρίξω

ναι ρε όσο κι αν αυτό θα σε βόλευε δεν πέθανα υπάρχω

με μάτια πεινασμένα και ψυχή διψασμένη

ΥΠΑΡΧΩ

όχι για να καταναλώνω τα καλούδια σου

αλλά για να ονειρεύομαι

και για καλό σου, σου το λέω

φοβού τους ονειροπόλους

μιας και το όνειρο δεν το κατ-έχεις

και πίστεψέ με αδύνατο το έχεις
να το στριμώξεις στα μπακαλοτέφτερα με τους λογαριασμούς τους μίζερους της πάρτης σου

φθινόπωρο

2010-10-13T07:02:00.011+03:00

ήρθε

με ξελόγιασε με χρώμα

με ξεμονάχιασε σε δάση όπου μόνο το τρίξιμο απ' το βήμα μου ακουγόταν

μου ψιθύρισε την φλυαρία - την άσκοπα χαρούμενη - των άγουρων βλαστών μες στην πληρότητα της ωριμότητάς του

με μέθυσε με τη δροσιά του πρωινού

μ' άλλαξε σε νεράιδα σε φυλλωσιές υγρές γεμάτες θάματα

μου χάρισε το γέλιο του σε χίλιες αποχρώσεις

μου φερε και σοδειά, χάδι στον κόπο της ψυχής

κι όταν κουράστηκα αγκίδες μ' άφησε μέσα στ' ακροδάχτυλα

με ζέστανε

με χίλιους τρόπους

κι ας λένε πως κρατάει θλίψη

(όλες οι φωτογραφίες από την φθινοπωρινή Βυτίνα)

τα blues της ψυχής μας

2010-10-06T23:01:00.000+03:00

δεν ξέρω αν πράγματι το χρώμα τους είναι το μπλε.
ίσως εκείνο το μπλε το βαθύ, το λίγο πριν απ' το μαύρο.

το λίγο πριν, γιατί και μόνο που η φωνή σηκώνεται - ας είναι και σε λυγμό - σημαίνει πως ο κόσμος, ακόμα, κρατά μια στάλα φως.

νυχτώνει φίλε μου

2010-10-01T10:17:00.001+03:00

(φωτό: o Fortino Samano, υπολοχαγός του Emiliano Zapata, στις τελευταίες του στιγμές μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα (1917). Φωτογράφος: Agustin Victor Casasola)

Φίλε μου, για πες μου - εσύ σίγουρα το ξέρεις - θα χαθούμε σε σκοτεινές στιγμές σαν όλους τους δειλούς;

Στους χρόνους τους δίσεκτους που από καιρό φοβόμασταν μα τώρα γίναν δίνη πεινασμένη;

Νυχτώνει. Η οργή ωριμάζει, πέφτει στο χώμα. Μα σαπίζει.

Ν' ανοίξω θέλω ένα παράθυρο. Μα σαν κάνω πως τ'ανοίγω μονάχα στόματα που χάσανε τα χείλια, μου σέρνουνε την πρόστυχη λαλιά τους.

Κι ο άνεμος ο αντίθετος να παίρνει και να γδέρνει τις ζωές μας σ' εκείνους τους λαβύρινθους που μήτε Αριάδνη ή Μινώταυρος μπορούνε ν' ανασάνουν

Φοβάμαι φίλε μου.
Κοιτάζοντας το βλέμμα σου ξέρω πως πια για μας η νύχτα άρχισε ν' απλώνει. Ν' απλώνει τόσο πολύ ως τις καρδιές μας...

για την Αφροδίτη

2010-09-29T19:04:00.001+03:00

μια φορά κι έναν καιρό ήταν η Αφροδίτη

για σπίτι είχε το δάσος.
όχι το οποιοδήποτε μα ένα ελατοδάσος ψηλά που όσο κι αν με την πρώτη ματιά έδειχνε καλόβολο σαν ήταν να επιβιώσεις γινότανε σκληρό

φτιάξανε και το δρόμο - μια μαχαιριά - που η Αφροδίτη ποτέ της δε συνήθισε. πάντα τον διέσχιζε λες και αφ'υψηλού τον πέρναγε, λες κι ήταν κατώτερός της.
και ήταν.

και τ' όνομα ποτέ της μάλλον δεν το έμαθε.... πως είχε κι όνομα.
μωρό το μαμουφάκι την εβάφτησε
κι εμείς είπαμε να το κρατήσουμε γιατί σαν κάτι ονοματήσεις το φέρνεις και στα μέτρα σου.

βραδάκι πάντα εσυχτήριζε το τζάμι που έβρισκε η μουσούδα της
και που από το τζάκι μας τη χώριζε.
μα κι αν πάλι το άνοιγες και μέσα τη'νε φώναζες να μπει δε σε καταδεχόταν.
άγρια ψυχή, βουνίσια.
πόσες φορές δεν ήταν μούσκεμα απ' το χιόνι και πάλι επάνω του γουστάριζε να κοιμηθεί

και πόσες άλλες υπήρξανε φορές που τα μωρά της απ' τον σβέρκο εκουβάλησε. λες κι ήθελε να ψωροπερηφανευτεί για ετούτονε το θησαυρό της

χρόνια περάσανε πολλά. και ξέχασα πως είναι να νυχτώνει κι εσύ εκεί να μην προσμένεις, πίσω απ' το τζάμι.

ήτανε βλέπεις ο δρόμος.
κι ήτανε η νύχτα
κι εσύ με των ανθρώπων τα φώτα τα δυνατά ποτέ σου καλά δεν τα επήγες

ξέρεις σκεφτόμουνα....
της φύσης σπλάχνο άγριο πάντα ήσουνα
μα πρέπει να μας αγάπησες πολύ, αφού σε μας το άφησες για να σε παραδώσουμε εκεί όπου ανήκεις... στη Γη

υγ: τούτο το καλοκαίρι παρέα με το ξεμύτισμα του φθινοπώρου υπήρξε παράξενα μεγάλο.
εχώρεσε πολλούς αποχωρισμούς

τι έμαθα ξεχνώντας....

2010-09-27T15:00:00.012+03:00

έμαθα πως οι λέξεις είναι άχρηστες
ξεχνώντας πως είναι η ανάσα μου συλλαβητάρι

έμαθα τον πόνο να ξεπουλάω στο ζύγι, μ' αντίβαρο μονάδες τηλεθέασης
ξεχνώντας ότι αυτός με γέννησε

έμαθα πως η ζωή έχει τιμή πώλησης και αγοράς
ξεχνώντας πως πολύ πάνω από το μπόι μου είναι και μόνο προσκύνημα της πρέπει

έμαθα πως η πόρτα μου, ο φίλος ο καλύτερός μου είναι
ξεχνώντας πως μόνο τα χνώτα από ότι γύρω μου ανασαίνει μπορούν να οργώσουν την ψυχή μου

έμαθα πως ο φόβος είναι φίλος
ξεχνώντας πως η σιωπή ταιριάζει μονάχα στους θεούς

έμαθα πως άνθρωπος θα πει να "έχεις"
ξεχνώντας πως το να ζεις είναι "υπάρχεις"

έμαθα πως τα θάματα ανοησίες είναι
ξεχνώντας το Χώμα, το Σπόρο, τον 'Ερωτα, το Θάνατο

έμαθα πως το παιδί μου πρέπει σε μένανε να μοιάσει
ξεχνώντας πως Ευτυχία και Ζωή δε μου ανήκουν

έμαθα να ζω σε "πριν" και σε "μετά"
ξεχνώντας πως μόνη ζωή που γύρω μου αφήνω είναι μια μια η ανασαιμιές μου

έμαθα πως καλός θα πει υπάκουος δίχως κρίση
ξεχνώντας πως άλλος δρόμος δεν υπάρχει παρά μονάχα αυτός που ανοίγω περπατώντας

έμαθα πως σκέψη, επιθυμία, πόλεμος, αγάπη και καρδιά έχουν τα σύνορα που κάποιοι τους εβάλανε
ξεχνώντας πως όρια τέτοια η ψυχή ποτέ της δεν εχάραξε

έμαθα να σκύβω το κεφάλι
ξεχνώντας πως για ν' αγναντεύει ουρανό εφτιάχτη...

μετά το παπούτσι

2010-09-21T10:02:00.001+03:00

Όχι όχι οφείλω να το παραδεχτώ.

Η ιστορία με το παπούτσι άγγιξε το πανελλήνιο.

Μπορεί να ήτανε στημένο, μπορεί να έχει ήδη ξεχαστεί όμως τόσο το ρίγος το εθνικό, όσο και η απογοήτευση, η βαθιά, για τον χαμένο στόχο παραμένουν αναμφισβήτητα ολοζώντανα. Ενεργοποιούν τη φαντασία την δημιουργική.

Τόσο δηλαδή που ναι το παραδέχομαι. Εκεί που αμέριμνα κάθομαι και παρακολουθώ τηλεαστέρες και πολιτικούς να παπαρολογούν ασυστόλως στα παραθύρια της τι-βης - τύφλα να 'χει το παπούτσι - άλλα εγώ ονειρεύομαι...

Κάτι σαν αυτό αυτό ας πούμε:

η ηχώ

2010-09-19T00:42:00.000+03:00

- μαμά, μαμά....να σου ζητήσω μια χάρη;

- λέγε τι είναι πάλι;

- αν μπορείς βρες ένα μέρος να σταματήσεις το αυτοκίνητο που να μην έχει ανθρώπους και σπίτια κοντά

- γιατί παιδάκι μου; που να σταματήσω μέσα στο σκοτάδι και την ερημιά!

- μες στο δάσος δεν είμαστε;

- ναι

- και το δάσος κάνει ηχώ, έτσι δεν είναι;

- ναι

- ε θέλω να βγω και να φωνάξω με όλη μου τη δύναμη για να μου πει και το βουνό και το δάσος "χρόνια πολλά"

..."δεν θέλω να γλιτώσω από τα όμορφα"...

2010-09-14T10:29:00.001+03:00

ποτέ μου τελικά δεν το ξεδιάλυνα.
αγάπη είναι ή έχθρητα;
όταν τα σπλάχνα τους ανοίγουνε να με δεχτούν ολάκερος είναι ο έρωτας του κόσμου τούτου.
σαν όμως την πλάτη μου γυρίζουνε... γίνεται το σκοτάδι δυο δράμια πιο πηχτό.
κι όλο στον πειρασμό δεν αντιστέκομαι κι όλο και σκέφτομαι πως θα τανε αν δεν υπήρχαν. αν η εικόνα τους δεν άστραφτε στα σωθικά μας.
δίχως το γέλιο το κλάμα δεν υπάρχει - έτσι μου λέει το μυαλό.
μα η καρδιά μου γνέφει, λίγο πιο πάνω - σ' ένα αγνάντι - να σταθώ. και βλέπω και τα δυο δικά μου να 'ναι, ανάσα μου
δίχως αυτά το αγνάντι δεν θα υπήρχε

(τραγούδι: Active Member - Σωκράτης Μάλαμας)

μήπως μπορείτε να βοηθήσετε;

2010-07-27T18:32:00.001+03:00

επειδή ο όποιος τρόπος του να χάνεις πονάει

κι επειδή κάποιες συμπτώσεις είναι κακές

Χάθηκε το βράδυ της Τετάρτης, 21 Ιουλίου 2010, από την περιοχή του Ωρωπού, το ηλικίας 13 μηνών αρσενικό ασπρόμαυρο pointer της φωτογραφίας. Φορούσε μαύρο κολάρο και λευκό Scalibor.

Eίναι σκυλί συντροφιάς και ΔΕΝ ΚΥΝΗΓΑΕΙ.

Δίνεται ΑΜΟΙΒΗ σε όποιον βοηθήσει στην ανεύρεσή του.

Τηλέφωνο επικοινωνίας: 6996851051

αντίο...

2010-07-20T18:13:00.002+03:00

άλλο τίποτα

μόνο δυο μάτια καταγάλαζα...

σαν περιμέναν...

και πόσο μα πόσο ξέρανε πως η σοφία του κόσμου όλου

κρυμμένη είναι

εκεί που όταν το "θέλω"

πάει να ξεμυτίσει

σε "σ΄αγαπώ" να αλλάζει

δυο παραθύρια γαλανά ήταν τα μάτια σου

όταν τα πάντα γύρω σκοτεινιάζαν

ζωή μοιράστηκα μαζί σου

και τώρα τι να πω

μονάχα

ευχαριστώ

που μου μαθες τον κόσμο αλλιώς

- μέσα από τα μάτια σου -

να βλέπω

.....κι ότι μου λείπεις

ζουζούκα μου ώρα σου καλή.....

Προορισμοί

2010-06-29T19:15:00.010+03:00

Είναι κάποια ταξίδια... Ανέλπιστα.

Που έρχονται εκεί που λιγότερο τα περιμένεις. Και που πριν καλά καλά το καταλάβεις έχουν τρυπώσει σ' εκείνες τις στροφές τις πιο απότομες,τις πλέον γλιστερές της ψυχής σου.

Έχουν και φως και χρώμα και οσμή.
Φως από ανοιχτό χαμόγελο, χρώμα ματιών κόντρα σαν στέκονται στον ήλιο και ευωδειά απ' της νυχτιάς τ'ολάνθιστο λουλούδι στα σπλάχνα του καλοκαιριού.

Τα παίρνεις το κατόπι - δεν το μπορείς αλλιώς.

Τυφλά βαδίζεις πίσω τους χωρίς να τολμάς καμιά ελπίδα. Ακόμα και τη λαχτάρα σου τρέμεις να δεις κατάματα μήπως και πάψει το ταξίδεμα.... μήπως και στον καθρέφτη σου τον ραγισμένο δεις σε κομμάτια να σκορπάει το μάγεμα.

Και κάπου εκεί είναι που πάντα φρένο γκάζι στα πόδια σου μπερδεύονται.

Κάνει κωλιά το όχημα και στη στροφή - εκείνη την απότομη - θα σε πετάξει έξω.

Κι εκεί που λες πως πάει, πως το ταξίδι σε κορόιδεψε, μια μουσική πλαντάζει στα σωθικά σου μέσα.

Μια μουσική που γίνεται χορός βήμα το βήμα.

Κι είναι τα βήματα ετούτα, όχι μονάχα το ταξίδι, μα η ζωή σου ολάκερη σε μια στιγμή περπατημένη...

Ξεσκονίσματα

2010-06-06T11:45:00.003+03:00

Κοίτα να δεις που είναι κάποια πράγματα που πάνε - ανεξήγητο το πως - παρέα.

Λες κι υπάρχει κάποιος που τα έχει βάλει στο ίδιο ράφι και στο ξεσκόνισμα τα κουνάει ταυτόχρονα. Ομοιότητα μεταξύ τους μπορεί να μην υπάρχει καμία.
Πέραν του του ότι τα φιλοξένει το ίδιο ράφι.
Και το ίδιο χέρι που τα ξεσκονίζει.

Ίσως και τα ίδια μάτια στα οποία αποζητούν ν' αποτυπώσουν την ύπαρξή τους.

Άσχετο: να μην ξεχάσω για τη βδομάδα που πέρασε:

- πόσοι είπαμε νεκροί και τραυματίες κατά Γάζα μεριά;

- σήμερα είπε μωρέ ο αποτέτοιος ότι θα ελευθερωθούν αυτοί που φάγαν τον πιτσιρικά στα Εξάρχεια;

- που τ' άκουσα να δεις ...αυτό περί εργασιακών και κοινωνικών δικαιωμάτων και τα ρέστα... να τα ξεχάσουμε λέει... σα να σου ρίχνουνε βιτριόλι στη μούρη ένα πράμα

Ωχ πάλι ξεχάστηκα... Πού είχαμε μείνει;

Σε κείνο το ράφι - αν θυμάμαι καλά....

Ανακοίνωση πρωτοβουλίας "Ένα πλοίο για τη Γάζα"

2010-05-31T12:30:00.003+03:00

"Τα ξημερώματα της Κυριακής 31 Μαίου, στις 4:50, ειδικές δυνάμεις του ισραηλινού στρατού, επιβαίνοντας σε ελικόπτερα και φουσκωτά σκάφη επιτέθηκαν ενάντια στα σκάφη του Στόλου της Ελευθερίας, κάνοντας χρήση πραγματικών πυρών.

Το αποτέλεσμα της πειρατικής αυτής επίθεσης, που έγινε σε διεθνή χωρικά ύδατα, 80 ναυτικά μίλια μακριά από τις ακτές του Ισραήλ και της Γάζας, ήταν απροσδιόριστος αριθμός νεκρών και περισσότεροι από 30 τραυματίες, κυρίως στο τουρκικό σκάφος Mavi- Marmara.

Καταγγέλλουμε το κράτος-τρομοκράτη του Ισραήλ για μια ακόμη πράξη διεθνούς πειρατείας ενάντια σε πολίτες από τουλάχιστον 50 χώρες που μετέφεραν ανθρωπιστική βοήθεια στην πολιορκημένη Γάζα.

Η ελληνική κυβέρνηση όχι μόνο δεν έκανε τίποτα για να προστατεύσει τη ζωή και την ασφάλεια ελλήνων πολιτών που επέβαιναν σε σκάφη που έφεραν την ελληνική σημαία, αλλά συνεχίζει τις κοινές στρατιωτικές ασκήσεις με το Ισραήλ, την ίδια στιγμή που αυτό καταλαμβάνει ελληνικό έδαφος και κακοποιεί έλληνες πολίτες. Ελληνες επιβαίνοντες, μέλη της ελληνικής αποστολής και εκπρόσωποι της πρωτοβουλίας «Ένα Καράβι για την Γάζα» καλούσαν στο Υπουργείο Εξωτερικών και έβρισκαν τα τηλέφωνα κλειστά.

Απαιτούμε από την ελληνική κυβέρνηση:
να ενεργήσει για την άμεση απελευθέρωση όλων των αιχμαλώτων και την επιστροφή των σκαφών του Στόλου της Ελευθερίας
να κλείσει την πρεσβεία του Ισραήλ
να σταματήσει τις ελληνοισραηλινές ασκήσεις, να διακόψει κάθε σχέση με το κράτος-τρομοκράτη."

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ,
ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΙΣ 7:00 ΤΟ ΑΠΟΓΕΥΜΑ,
ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΣΡΑΗΛΙΝΗ ΠΡΕΣΒΕΙΑ

χθες το απόγευμα στα εξάρχεια

2010-05-06T15:13:00.000+03:00

"Σε κάθε δρόμο και πεζόδρομο που οδηγούσε στην πλατεία βρίσκονταν πολυάριθμες αστυνομικές δυνάμεις που δεν άφηναν κανέναν να περάσει. Πάρα πολλοί κάδοι απορριμμάτων ακόμα φλέγονταν. Γύρω από κάθε ομάδα ΜΑΤ και αρκετοί πολίτες που τους φώναζαν -μεταξύ άλλων- «χούντα» και «SS». Ολη την ώρα, διαδηλωτές και αστυνομικοί συγκρούονταν. Πότε λεκτικά και πότε με κλομπ και πέτρες.

Η Ιωάννα Μανούσακα είδε τις αστυνομικές δυνάμεις να πολιορκούν την πόρτα του σπιτιού της. «Μόλις είχα επιστρέψει από την πορεία. Ακούω φασαρία και βγαίνω στην είσοδο της πολυκατοικίας μου. Κοιτάω να δω τι διάολο έχει γίνει και ορμάνε οι ΜΑΤατζήδες μέσα και αρχίζουν να μας κοπανάνε με τα κλομπ μέσα στην είσοδο. Οχι στην εξώπορτα στον δρόμο. Μέσα στην είσοδο. Μου σπάσανε τα δόντια με τα κλομπ. Κουνιούνται, πέσανε τα δόντια μου, τα βλέπεις ότι κουνιούνται. Μου σπάσανε και το χέρι. Τρέξαμε και μπήκαμε μέσα στο σπίτι μας. Μας ακολούθησαν. Προσπαθούσαν να μπούνε μέσα στο σπίτι μας. Στο σπίτι μας! Σπάσανε την κλειδαριά. Θέλανε να μπούνε μέσα». Ο άντρας της, ο συνθέτης Βασίλης Βασιλάτος, λέει: «Κρατούσαμε την πόρτα του σπιτιού κυριολεκτικά με τα σώματά μας. Είχαν μαζευτεί νωρίτερα έξω από το σπίτι μας όλες αυτές οι ειδικές δυνάμεις. Βγήκα και τους φώναξα: Τι κάνετε εδώ πέρα; Είστε καθημερινά έξω από τα σπίτια μας. Μας έχετε κάνει τη ζωή κόλαση. Μας έχετε πνίξει στα δακρυγόνα. Φύγετε, δεν θέλουμε να σας βλέπουμε. Ξαφνικά μας στρίμωξε μια ομάδα αστυνομικών. Είχαν βγάλει τα κλομπ. Πρώτα έσπασαν την εξώπορτα και την παραβίασαν. Χτύπησαν τη γυναίκα μου. Μας είδαν που μπήκαμε στο διαμέρισμα του ισογείου. Μπήκαν όλοι μέσα και προσπαθούσαν επί περίπου πέντε λεπτά να σπάσουν την πόρτα του σπιτιού μας και να μπούνε μέσα». Χωρίς να γίνει καμία σύλληψη ή προσαγωγή, οι αστυνομικές δυνάμεις αποχώρησαν.

Λίγο νωρίτερα, ένας νεαρός με πράσινη μπλούζα και τα χέρια πισθάγκωνα πιασμένα με χειροπέδες καταφέρνει να διαφύγει από τον αστυνομικό κλοιό που τον περιφρουρεί και αρχίζει να τρέχει στην οδό Τσαμαδού και κατεύθυνση την πλατεία Εξαρχείων. Ολος ο κόσμος τον χειροκροτεί, ενώ όλες σχεδόν οι καφετέριες της πλατείας ανοίγουν τις πόρτες τους για να τον κρύψουν. Τον καταδιώκουν δεκάδες αστυνομικοί και δυνάμεις των ΜΑΤ. Σε πολλές καφετέριες δίπλα στους καφέδες και τα ποτά, βλέπει κανείς μπουκάλια με «Maalox», οξυζενέ και γάζες. Ο νεαρός με την πράσινη μπλούζα ξανασυλλαμβάνεται λίγο αργότερα μέσα σε καφετέρια. Ενώ το μαζεμένο πλήθος γιουχάριζε τους αστυνομικούς και φώναζε στον συλληφθέντα «Κώστα, δεν είσαι μόνος», καταφθάνουν προς την πλατεία περισσότεροι από 50 αστυνομικοί σε μοτοσικλέτες πατώντας όλη την ώρα τις κόρνες τους. Σε μια αστυνομική μοτοσικλέτα, ο ήχος της κόρνας έχει αντικατασταθεί από δυνατά γαβγίσματα. Αρκετοί εξ αυτών (Δύναμη Δ) μπαίνουν με τις μοτοσικλέτες τους στην οδό Τσαμαδού και σταματάνε έξω από το Στέκι των Μεταναστών. Κατά την «άγαρμπη» είσοδό τους ρίχνουν κάτω κάμποσες σταθμευμένες πολιτικές μοτοσικλέτες. Δεν αργούν να εισβάλουν μέσα στο κτίριο. Ενώ από τα μπαλκόνια τούς φώναζαν και έβριζαν, οι αστυνομικές δυνάμεις ξυλοκόπησαν παρευρισκομένους, έβγαζαν δε μέσα από το Στέκι πανό, πλακάτ και ό,τι άλλο έβρισκαν και το έσπαγαν.

Δύο φωτογράφοι που απαθανάτιζαν αυτές τις εικόνες βρέθηκαν περικυκλωμένοι από αστυνομικούς που απαιτούσαν να σβηστούν οι φωτογραφίες τους. Σε ανακοίνωσή του το Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα αναφέρει πως «Η κυβέρνηση του ΔΝΤ και της χούντας των αγορών επιχειρεί να εκμεταλλευτεί την εγκληματική ενέργεια στην τράπεζα για να επιβάλει καθεστώς τρόμου στη χώρα. Το όργιο της αστυνομοκρατίας με τον χημικό πόλεμο και τους μαζικούς ξυλοδαρμούς κορυφώθηκε σήμερα το απόγευμα στα Εξάρχεια». *

(πηγή: enet)

(οι φωτογραφίες από το Στέκι των Μεταναστών από εδώ)

...κι η Αριάδνη έχει μπερδευτεί...

2010-05-05T19:01:00.000+03:00

...μια πλαστική ανέμισες σημαία

πίστεψες σ' έναν άγνωστο θεό

κρέμασες το μυαλό σε μια κεραία

ειδήσεις σήριαλ και τσίμπλα rock...

...πάρε τηλέφωνο τη μοναξιά σου

ή βγες ξανά στους δρόμους της φωτιάς...

(Δ. Βάρος - "Ηλεκτρικος Θησέας" )

από ψηλά

2010-05-02T10:37:00.002+03:00

Μια φορά κι έναν καιρό - λέμε τώρα προς χάριν της συζήτησης και για να μπορέσουμε να συννενοηθούμε, καθότι τόσο η "φορά" όσο και ο "καιρός", αν πετύχεις κανέναν απ' αυτούς τους μεγαλοσοφούς του καιρού μας σίγουρα θα σε διαβεβαιώσει ότι ουδέποτε υπήρξαν.

Αυτή τη φορά λοιπόν κι αυτόν τον καιρό (που αν ήταν καλός ή κακός θα σε γελάσω) κάποιος ή κάτι για τους εντελώς δικούς του λόγους είπε "δε φτιάχνω ένα σύμπαν έτσι εκεί πέρα.... να το 'χω να πορεύομαι"

Και το σύμπαν εγένετο....

Κι όχι κουβέντα δεν έχω να πω. Βγήκε με τα όλα του.

Τι γαλαξίες,

τι νεφελώματα,

τι κβάζαρ,

τι πάλσαρ,

τι ηλιακά συστήματα, τι μαύρες τρύπες....

Ώπα!! τα δυο τελευταία θα μπορούσαμε και να τα αποφύγουμε. Τόσο τα συστήματα όσο και τις τρύπες τις μαύρες και τις άραχλες.

Διότι εκεί του μάστορα αρχίσαν και του μπαίνανε ιδέες.

Και κοίταξε τώρα να δεις ανάμεσα στα άλλα τι πήγε κι έφτιαξε...

Ναι ναι για κοίταξε καλύτερα κάπου εκεί είσαι κι εσύ, είμαι κι εγώ και δυστυχώς όχι οι δυό μας μόνο. Παρέα είμαστε με ότι δημιουργήσαμε.....

ΥΓ: μην υποπτευτώ μόνο ότι τρόικες, νομισματικά ταμεία, φράγκα, οίκοι αξιολόγησης και τα ρέστα δεν είναι αποκλειστικά γήινο προνόμιο....

φοβάμαι....

2010-04-04T19:44:00.003+03:00

Είναι κάτι φόβοι... ύπουλοι, δίχως ήχο με γεύση μεταλλική.

Όσο βίαια, τόσο και γλυκά βρίσκεις τον εαυτό σου να μετράει τον δρόμο τους με βήμα, που άραγε αναγνώρισες ποτέ να'ναι δικό σου;

Κι ήταν το χέρι που απλώθηκε για συντροφιά, να σφίξει την παλάμη σου;

εσένα έψαχνε ή κι αυτό γέννημα του φοβιού σου;

ή ακόμα πιο πολύ μήπως το χέρι το παράσφιξες τσακίζοντας ότι φοβήθεις να μη χάσεις;

"Φοβάμαι τη μέρα, φοβάμαι το φως

το ψόφιο το βλέμα του δημοσίου

φοβάμαι τους δρόμους που γεννούν οδηγούς

κι εκείνους που έχουν εικόνα οσίου

Φοβάμαι τη μάνα και τον αδερφό

κι όσους μοιράζουν σαφείς οδηγίες

φοβάμαι τις θειάδες μου τις Κυριακές

γαμώτο, και του πατέρα μου τις αγωνίες

Δες ο κόσμος αυτός που βαδίζει σκυφτός

δεν ακούει, δεν κοιτά και σωπαίνει

ίσως κάποια στιγμή να θελήσει να πει

την καρδιά του ποιος φόβος βαραίνει

Φοβάμαι τις πρώτες ρυτίδες των άλλων

κι εκείνους που λένε δε θέλω να χάνω

μα απ' όλα φοβάμαι - στο λέω - πιο πολύ

όλους όσους με σπρώχνουν να πάω πιο πάνω

Φοβάμαι κι εσένανε που μ' αγαπάς

όταν μια μέρα τα μάτια θα ανοίξεις

μήπως μ' αλλάξεις μη μ' αρνηθείς

μα μωρό μου πιο πολύ φοβάμαι μήπως με πνίξεις

Και φοβάμαι κι αυτούς και φοβάμαι τους άλλους

και φοβάμαι τα οικεία και φοβάμαι τα ξένα

τους μικρούς τους φοβάμαι αλλά και τους μεγάλους

μα στο λέω πιο πολύ φοβάμαι εμένα"

"ποιός είδε κράτος λιγοστό..."

2010-03-30T07:54:00.001+03:00

Ποιός είδε κράτος λιγοστό
σ’ όλη τη γη μοναδικό,
εκατό να εξοδεύει
και πενήντα να μαζεύει;
Να τρέφει όλους τους αργούς,
νά’χει επτά Πρωθυπουργούς,
ταμείο δίχως χρήματα
και δόξης τόσα μνήματα;
Νά’χει κλητήρες για φρουρά
και να σε κλέβουν φανερά,
κι ενώ αυτοί σε κλέβουνε
τον κλέφτη να γυρεύουνε;

(Γ. Σουρής)

ναι ρε γυρίσαμε...

2010-03-25T13:48:00.002+02:00

Όχι ότι φύγαμε κιόλας δηλαδή…

Είναι βλέπεις και κάποιοι γυρισμοί που γίνονται έτσι χωρίς να χρειαστεί να ταξιδέψεις.

Που επιστρέφεις χωρίς να έχεις κουνήσει ρούπι.

Δεν ξέρεις από πού, δεν ξέρεις το πως κι ούτε ποτέ σου θυμάσαι να στήθηκες πουθενά να βγάλεις εισιτήριο. Αυτό κάποιος άλλος στο ‘βγαλε.Με δικά σου όμως λεφτά - στα βούτηξε απ’ την τσέπη σου όταν εσύ κοιμόσουν ή όταν έκανες ότι κοιμόσουν.

Και κοίτα τώρα να δεις πράμα περίεργο…

να σου ‘χει μείνει ο γυρισμός, μα το ταξίδι χαμένο να το έχεις.

Ακούς και τον ποιητή να λέει «..ευτυχισμένος που ‘κανε το ταξίδι του Οδυσσέα…»

Αλήθεια ποιο ταξίδι; της καρδιάς ; του μυαλού; του κορμιού;

Ή μήπως το άλλο που σε έπεισε πως μόνο μοναχός σου πρέπει να ταξιδεύεις

ξεχνώντας

πως αν δεν το σφίξεις το χέρι που είναι δίπλα σου θα 'ναι λες κι η ψυχή ποτέ της ταξίδι να μην πήγε

και πως για εισιτήριο δεν έχεις παρά μονάχα τα ποδάρια σου κι όπου αυτά σε βγάλουν, σα θες τη διαδρομή εσύ να την ορίσεις, χλευάζοντας τους όποιους χαρτογράφους….

αυτή είναι μια χαρούμενη ανάρτηση...

2010-03-11T16:04:00.004+02:00

και για όποιον δεν κατάλαβε.... ναι αυτή είναι μια χαρούμενη ανάρτηση.
για την ακρίβεια χαζο-χαρούμενη...
που κάνει πανηγύρι με τον κώλο της....
γιατί; γιατί έτσι... ωχού μωρ' αδερφάκι μου πρέπει καλά και σώνει να υπάρχει λόγος;
πρέπει ε; καλά καλά μην γκρινιάζεις...
υπάρχει λόγος και μάλιστα όχι ένας αλλά πολλοί.
κοίτα...

...σαν βγω απ΄την πόρτα μου κι οι λακούβες στη μέση του δρόμου ξάφνου μου κλείνουν το μάτι

...σαν περπατώντας πέσω πάνω σε φασαριόζους πιτσιρικάδες

...ή σ' άλλους που είδαν κι απόειδαν απ΄τον θυμό του έρωτα

...σαν συναντήσω και μερικούς που δεν ψάχνουν και κανένα λόγο ιδιαίτερο για να μου φωνάξουν
"ναι ρε σκάω από χαρά, έχεις κανένα πρόβλημα;"

...κι όταν ο ουρανός επιτέλους είπε να μου κάνει το χατήρι και να λάμψει εκεί στο φόντο, αφήνοντας ψίθυρο στοργικό στ' αυτί, πως τα κλαριά μπορεί να φαίνονται ξέρα... μα μέσα τους κρατούνε μυστικά τους χυμούς μας όλους

...όταν οι παπαρούνες παραμένοντας πιστές, θυμήθηκαν και φέτος πως κάτι έχουνε να κάνουν

...κι όταν τέλος απ' το περπάτημα ετούτο εκουράστηκα και βρήκα και παγκάκι ευγενικά και γενναιόδωρα για να με ξεκουράσει

ε...... τότε ναι εγώ θα κάνω πανηγύρι με τον κώλο μου.....

τι πάλι περίεργα με κοιτάς; δεν πείστηκες;

σκασίλα μου. ούτως ή άλλως το πανηγύρι ετούτο έχει χρήση αποκλειστικά ιδιωτική....

βάζω κι εγώ τα χέρια μου στις τσέπες , πιάνω το τραγούδι και συνεχίζω...

αφήγηση

2010-03-07T22:00:00.016+02:00

Βρέθηκα σήμερα να περπατώ στη βροχή. Τυλιγμένη στο πανωφόρι μου με την κουκούλα σηκωμένη και τα χέρια στις τσέπες.

Στην αρχή έκανα να βιαστώ αλλά μετά άρχισα να χαίρομαι το ψιλόβροχο που μου έβρεχε το πρόσωπο, θυμίζοντάς μου πως η μόνη πραγματικότητα τελικά είναι εκείνη στην οποία εμείς στρέφουμε το βλέμα.

Μια χούφτα στίχοι:

"Αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος πηγαίνει κλαίγοντας

Κανεὶς δὲν ξέρει νὰ πεῖ γιατί

Κάποτε νομίζουν πὼς εἶναι οἱ χαμένες ἀγάπες

Σὰν κι αὐτὲς ποὺ μᾶς βασανίζουνε τόσο

Στὴν ἀκροθαλασσιὰ τὸ καλοκαίρι μὲ τὰ γραμμόφωνα

Οἱ ἄλλοι ἄνθρωποι φροντίζουν τὶς δουλειές τους

Ἀτέλειωτα χαρτιὰ παιδιὰ ποὺ μεγαλώνουν

Γυναῖκες ποὺ γερνοῦνε δύσκολα

Αὐτὸς ἔχει δυὸ μάτια σὰν παπαροῦνες

Σὰν ἀνοιξιάτικες κομμένες παπαροῦνες

Καὶ δυὸ βρυσοῦλες στὶς κόχες τῶν ματιῶν

Πηγαίνει μέσα στοὺς δρόμους ποτὲ δὲν πλαγιάζει

Δρασκελώντας μικρὰ τετράγωνα στὴ ράχη τῆς γῆς

Μηχανὴ μιᾶς ἀπέραντης ὀδύνης

Ποὺ κατάντησε νὰ μὴν ἔχει σημασία

Ἄλλοι τὸν ἄκουσαν νὰ μιλᾶ μοναχὸ καθὼς περνοῦσε

Γιὰ σπασμένους καθρέφτες πρὶν ἀπὸ χρόνια

Γιὰ σπασμένες μορφὲς μέσα στοὺς καθρέφτες

Ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ συναρμολογήσει πιὰ κανεὶς

Ἄλλοι τὸν ἄκουσαν νὰ λέει γιὰ τὸν ὕπνο

Εἰκόνες φρίκης στὸ κατώφλι τοῦ ὕπνου

Τὰ πρόσωπα ἀνυπόφορα ἀπὸ τὴ στοργή

Τὸν συνηθίσαμε εἶναι καλοβαλμένος κι ἥσυχος

Μονάχα ποὺ πηγαίνει κλαίγοντας ὁλοένα

Σὰν τὶς ἰτιὲς στὴν ἀκροποταμιὰ ποὺ βλέπεις ἀπ᾿ τὸ τρένο

Ξυπνώντας ἄσχημα κάποια συννεφιασμένη αὐγὴ

Τὸν συνηθίσαμε δὲν ἀντιπροσωπεύει τίποτα

Σὰν ὅλα τὰ πράγματα ποὺ ἔχετε συνηθίσει

Καὶ σᾶς μιλῶ γι᾿ αὐτὸν γιατί δὲ βρίσκω τίποτα

Ποὺ νὰ μὴν τὸ συνηθίσατε

Προσκυνῶ"

(Γ.Σεφέρης)

και από ένα παράθυρο ένα τραγουδάκι που σαν χάδι ταξίδεψε στον αέρα.

Και σαν ευχή...

μ' αγαπάς;

2010-02-26T19:52:00.002+02:00

- μ' αγαπάς;

- σ' αγαπώ...

- μέχρι που;

- μέχρι απέναντι....

μόνο η σιωπή είναι ντροπή

2010-02-20T19:44:00.004+02:00

στίχοι Joan Baez:

"Πατέρα, ναι, με φυλακίσανε

μη φοβηθείς το έγκλημά μου να το πεις

το έγκλημα τους αδικημένους όλους ν' αγαπώ

Μόνη ντροπή είν' η σιωπή

Κι άσε με τώρα να σου πω τι απέναντί μας είναι

μια τέχνη που στους αιώνες μέσα έζησε

Πέρνα τα χρόνια και θα δεις

εκείνο που όλη την Ιστορία μαύρισε

Ο νόμος απέναντί μας είναι

με δύναμη κι απέραντη εξουσία

ο νόμος είν' απέναντι

Η αστυνομία ξέρει πάντα πως κάποιον να τον κάνει

ένοχο ή αθώο

Η αστυνομία είναι απέναντι

κι εκείνα τα αναίσχυντα τα ψεύδη που πάντα λένε οι άνθρώποι

με το χρυσάφι μόνη ανταμοιβή

κι είν' το χρυσάφι απέναντι

Μας κυνηγά το μίσος για τη ράτσα

και το απλό... ότι είμαστε φτωχοί

Πατέρα μου αγαπημένε, φυλακισμένος είμαι

μα μη ντραπείς στιγμή το έγκλημά μου να το πεις

αγάπης κι αδερφοσύνης έγκλημα

και ναι μόνη ντροπή να ξέρεις είναι η σιωπή

Παρέα μου έχω την αγάπη μου, την αθωότητά μου

εργάτες και φτωχούς

Για όλα αυτά είμαι ασφαλής και δυνατός

κι είν' η ελπίδα πια δικιά μου

Δεν χρειάζεται λεφτά η ανταρσία, η επανάσταση

αντί γι' αυτά

τη φαντασία και την απαντοχή, το φως και την αγάπη θέλουν

και τη φροντίδα για ότι ανασαίνει

Ποτέ κλοπή και σκοτωμός

μόνο κομμάτι της ζωής και της ελπίδας να 'σαι

Κι είναι το ξύπνημα που από άνθρωπο σε άνθρωπο πηγαίνει

και από καρδιά σ' άλλη καρδιά

Και ναι σαν τ' άστρα πια κοιτάζω ξέρω

πως της Ζωής παιδιά εγίναμε

Ο θάνατος είναι μικρός

"Αν δεν είχε συμβεί αυτό, θα μπορούσα να είχα ζήσει τη ζωή μου ανάμεσα σε γελοίους ανθρώπους. Θα μπορούσα να είχα πεθάνει απαρατήρητος, άγνωστος, αποτυχημένος. Τώρα δεν είναι έτσι. Αυτό είναι η σταδιοδρομία μας και ο θρίαμβός μας. Ποτέ, σε όλη μας τη ζωή, δεν θα μπορούσαμε να ελπίσουμε να κάνουμε τόσα πολλά για την ανοχή στη διαφορετικότητα, τη δικαιοσύνη, την κατανόηση ανθρώπου από άνθρωπο, όπως κάνουμε τώρα, κατά λάθος. Τα λόγια μας – οι ζωές μας – οι πόνοι μας – είναι ένα τίποτα! Η αφαίρεση της ζωής μας, της ζωής ενός καλού παπουτσή κι ενός πωλητή ψαριών – είναι τα πάντα! Η τελευταία στιγμή ανήκει σε μας - η αγωνία μας είναι ο θρίαμβός μας!"

Bartolomeo Vanzetti

(η δήλωσή του στη δίκη όπου καταδικάστηκε σε θάνατο μαζί με τον Nicola Sacco)

η τούρτα

2010-02-19T21:16:00.004+02:00

Σήμερα έμεινα σπίτι.

Με το χρόνο να είναι με το μέρος μου... Δίχως να έχω να τρέξω πουθενά.

Και μπήκε ο διάολος μέσα μου κι είπα "θα φτιάξω μια τεράστια τούρτα... όλη σοκολάτα"...

Το είπα και το εννοούσα και είχα και κάθε καλή διάθεση... αφού ξεκίνησα κιόλας!

Έλα μου ντε όμως που κάτι χρειάστηκε να δω στον κομπιούτερα. Αυτό ήταν.... Κάτι από δω, κάτι από κει έπεσα πάνω σ' αυτές - ναι μην κοιτάτε έτσι, τούρτες είναι!!!!

Τι να κάνω η γυναίκα; φταίω εγώ που ψάρωσα;

Κρέμασα κουτάλες, χτυπητήρια και ποδιά, έκανα μεταβολή και μια εντυπωσιακότατη έξοδο από την κουζίνα.

Α! κρατώντας όμως την αξιοπρέπειά μου... όλα κι όλα!!!!

ΥΓ: εντάξει την τούρτα μου - λέμε τώρα - την τέλειωσα. Αλλά μετά από ότι προηγήθηκε σιγά μη δείξω φωτογραφία !!! (ούτε το photoshop δεν τη σώζει την κατάσταση)

alma

2010-02-17T23:39:00.005+02:00

Τι είναι αυτό που την ψυχή μας έβαλε στο ράφι;

Φταίμε άραγε εμείς που δίχως πισινή καμιά ορμήσαμε να κλείσουμε στις χούφτες μας εκείνο που μας θάμπωσε;

Φταίει αυτό, που απ' την αρχή του, να χρησιμεύει για παγίδα φτιάχτηκε;

Μήπως όλο το φταίξιμο είναι ότι ποτέ μας δε ρωτήσαμε τα ράφια ποιανού κουμάντο είναι;

Κι αφού ρωτάς, να σου το πω: alma ψυχή πάει να πει...

Πάει... γιατί ποιος ξέρει αν αυτή ή άλλη λέξη θα φτάσει κάποτε...

τα μικρά μου "αγαπώ"

2010-02-15T23:13:00.009+02:00

αγαπώ....

...τον άνεμο το δυνατό

...τα κόκκινα μπαλόνια

...τη μυρωδειά του περγαμόντου και του νυχτολούλουδου

...τις παιδικές τις ζωγραφιές

...τα μεγάλα γλυφιτζούρια και το μαλλί της γριάς

...να περπατάω άσκοπα

...να μιλάω σε αγνώστους και να χαλάω ομπρέλες

...να σκαρώνω όνειρα και να δίνω φρεσκοπλυμένες καλημέρες

...να κλαίω πολύ και να γελάω μέχρι δακρύων

...να κρυώνω

...να μαζεύω ξύλα και μανιτάρια

...να ζεσταίνω τα πόδια μου στο τζάκι

...να χάνομαι τα βασιλέματα και ολοκαίνουργια τις αυγές να ξαναβρίσκομαι

...τους δρόμους,

κι αυτούς που περπατώ κι αυτούς που παρασταίνω

...το φεγγάρι όταν η πούλια το παίρνει το κατόπι

...τη θάλασσα σα γίνεται μολύβι

...τους ποιητές και κάθε τέχνης τους μαστόρους

κι αυτούς που με τα χέρια άγιασαν

κι αυτούς που δίχως χαλινάρι μερώσαν το μυαλό

...τα μάτια σαν αστράφτουν και τ' ακροδάχτυλα όταν στο χάδι αφήνονται

...τα χείλια σα στρογγυλεύουν σε φιλί

...να κυνηγώ νιφάδες, ξωτικά, νάνους και νεράιδες

...να ντύνομαι τη δροσιά τη πρωινή του δάσους και το γουργούρισμα του ποταμού

...να 'χω παρέα μου κοντά υγρές μουσούδες και ουρές, φτερά ν' οργώνουν τον αέρα

...τις λάσπες και τις τούμπες τις ανάποδες

...τα νανουρίσματα

... να χαλαρώνω τη λαβή κι ελεύθερο ότι αγαπάω ν' αφήνω

αγαπώ...

...ότι έτσι χαζά κι αστόχαστα κρατάω για ζωή.

δε ξέρω πόσο ξέστοχα τα 'χασα τα "μεγάλα" και τη ζωή θεμέλιωσα απάνω στα "μικρά".
Αυτά κρατώ ψυχή μου...

(το τραγούδι χάδι σε όλα τα ασήμαντα που αν δεν ήταν, η ζωή θα σκοτείνιαζε)

το μνι

2010-02-14T11:41:00.002+02:00

Όποια ομοιότης με πρόσωπα (;;;) ονόματα ή καταστάσεις είναι παντελώς τυχαία.

Το παρόν ιστολόγιον δεν ευθύνεται για τους αυθόρμητους συνειρμούς των αναγνωστών του...

Για το μασκαραλίκι μας ευθύνονται οι απόκριες - εντάξει μη βαράτε, λέμε και καμιά μαλακία για να περνάει η ώρα - και για το διονυσιακό εκστασιασμό ο Βαλεντίνος - μεγάλη η χάρη του...

(αποκριάτικο τραγούδι από την Αγία Άννα στην Εύβοια.

παίζει και τραγουδάει ο μπαρμπα Γιάννης ο Σβαρναγιάννης)

στη γειτονιά που μεγάλωσα...

2010-02-12T15:12:00.004+02:00

Η γειτονιά που μεγάλωσα είχε πόρτες ανοιχτές, ξεκλείδωτες. Και χέρια και καρδιές το ίδιο. Όλα ανοιχτά.

Μικρό παιδί στο σπίτι μου ποτέ δεν μπήκα με κλειδί. Πάντα θυμάμαι έσπρωχνα με τον ώμο την πόρτα που με τις υγρασίες σκεύρωνε.

Και σαν απ' το σχολείο γύρναγα κι η μάνα μου δεν ήταν μέσα πήγαινα δίπλα στη γειτόνισσα. Στη κυρα-Βασίλω την ηπειρώτισσα, με την βαριά την προφορά. Τις πιο πολλές φορές ούτε κι αυτή ήτανε στο σπίτι της, όμως ξεκλείδωτες ήταν κι αυτηνής οι πόρτες. Κι έπεφτα μες στις κατσαρόλες της σαν το φαΐ της μ' άρεσε, και στο ντουλάπι της με το γλυκό.

Πόσο αλήθεια περίεργα φαντάζουν σήμερα όλα αυτά. Πόσο μα πόσο μακρινά...λες και ποτέ δε γίναν.

Η εικόνα της μάνας μου μονίμως με ένα πιάτο φαΐ στο χέρι να το πηγαίνει πάντα κάπου...

Όχι τα χρόνια μόνο εύκολα δεν ήταν. Η φτώχεια μεγάλη - δε θυμάμαι να φόρεσα μικρή παρά ελάχιστα καινούργια ρούχα. Θυμάμαι όμως στα σίγουρα τα μάτια των μεγάλων να είναι γεμάτα φως. Σα γελούσαν, σα χορεύαν, σα θυμώναν, ακόμα και σα κλαίγαν.

Θυμάμαι σίγουρα πως το νοιάξιμο για τον διπλανό είχε τόση ψυχή που, αν μη τι άλλο μ' έμαθε, πως η φτώχεια η πραγματική είναι σαν τα λουκέτα και οι κλειδαριές "γίνονται" απαραίτητα. Κυρίως στην καρδιά μας...

Σήμερα για τη γειτονιά που έμαθα για σπίτι μου, διαβάζω στο tvxs

Για ρατσιστική πολιτική έναντι των παιδιών της περιοχής του Αγίου Παντελεήμονα κατηγορεί πλέον τον Δήμο της Αθήνας η Κίνηση Κατοίκων 6ου Διαμερίσματος με αφορμή το 9μηνο σφράγισμα της παιδικής χαράς της περιοχής.

Την Πέμπτη δόθηκε συνέντευξη Τύπου από την επιτροπή κατά την οποία παρουσιάστηκε το ιστορικό και οι εξελίξεις στο θέμα της περιοχής του Αγίου Παντελεήμονα αλλά έγινε αναφορά και σε κάποια κρούσματα ρατσισμού στην Πλατεία Αμερικής.

Οι εκπρόσωποι της Κίνησης ανέφεραν πως έχουν περάσει 9 μήνες από τότε που ιδιώτες εμφορούμενοι από μισαλλόδοξα και ρατσιστικά αισθήματα έκλεισαν την παιδική χαρά και ο Δήμος δεν έχει πράξει τίποτα. Αντίθετα ισχυρίζεται ψευδώς ότι η ίδια η δημοτική αρχή έκλεισε την παιδική χαρά προκειμένου να την αναπλάσει!!

“Ως Κίνηση Κατοίκων συγκεντρώσαμε πάνω από 600 υπογραφές απευθυνόμενοι στους γονείς των παιδιών των νηπιαγωγείων και των πρώτων τάξεων του Δημοτικού της περιοχής, δηλαδή στους άμεσα ενδιαφερόμενους. Το αίτημα της συντριπτικής πλειοψηφίας είναι να ανοίξει η παιδική χαρά, να καθαρίζεται, να υπάρχει φύλακας και να κλείνει με την δύση του ήλιου”, δήλωσε εκ μέρους της Κίνησης Κατοίκων η κ. Σταυρούλα Νεοφύτου.

Για το θέμα έχει παρέμβει πριν από 7 μήνες ο Συνήγορος του Παιδιού, ο οποίος απευθύνθηκε στην δημοτική αρχή για το θέμα και έλαβε την απάντηση ότι πρόκειται να γίνει ανάπλαση.

Στην ανακοίνωση που εξέδωσε η Κίνηση ζητήται από τον Δήμο Αθηναίων να ανοίξει άμεσα την παιδική χαρά και να πάψει την πολιτική της συνολικής υποβάθμισης της περιοχής καλυπτόμενος πίσω από τις πλάτες πολιτών που προβάλλουν ως ηρωική πράξη αντίστασης το να κρατάνε μια παιδική χαρά κλειστή.

Τέλος, κατά τη διάρκεια της συνέντευξης Τύπου οι κάτοικοι του 6ου Διαμερίσματος κατήγγειλαν την ύπαρξη ακροδεξιών και φασιστικών ομάδων που, όπως είπαν, επιχειρούν να μεταφέρουν το μοντέλο της βίας και τρομοκρατίας και στην Πλατεία Αμερικής, μετατρέποντας την σε ένα νέο Αγ. Παντελεήμονα.

βρέχει

2010-02-08T20:41:00.001+02:00

Πίσω απ' το τζάμι.

Κι οι σταγόνες να το χτυπούν.

Χθες το καθάρισα κι ορκίστηκα πως πια τίποτα δε θα το λερώσει.

Και τώρα οι στάλες το οργώνουν.

Κι εγώ δεν ξέρω τι πιότερο πονάει.

Που θάμπωσε ότι επάσχισα να ξεδιαλύνω ή που το τζάμι τη στάλα δεν αφήνει στα μάγουλά μου να κυλήσει.

Ρίξε Θεέ μου μια βροχή και σπάσε όλα τα τζάμια...