Το πολίτευμα της Ελλάδας

Άσκηση στο βιβλίο Κοινωνικής και Πολιτικής Αγωγής της 5ης Δημοτικού, σχετική με το πολίτευμα της Ελλάδας σήμερα.

Δεν αντιστάθηκα στον πειρασμό να την απαντήσω....

(κλικ για μεγένθυνση)

Το παρκάκι της Κύπρου έναν αιώνα πριν

«Κυψέλη αρχές του 20ου αιώνα.

Η σημερινή Ι. Δροσοπούλου ήταν τότε ένας οφιοειδής χωματόδρομος τριών μέτρων πλάτους και πολύ υπερυψωμένος από την Πατησίων. Ξεκινούσε από την Μαυροματαίων, τον διέκοπτε το ρέμα της Φωκίωνος Νέγρη και συνέχιζε κατόπιν μέχρι την Πάρνηθα – γι’ αυτό και τότε ονομαζόταν οδός Πάρνηθος.

Στη συμβολή της με τη οδό Λέσβου υπήρχε πελώρια στέρνα η οποία ανήκε στο κτήμα Σκέντερ, που περιλαμβανόταν μεταξύ των οδών Δροσοπούλου, Λέσβου, Πατησίων και Καλλιφρονά. Κτήμα γεμάτο πλατάνια, πεύκα, ελαιόδεντρα και οπωροφόρα, που προς νότο συνόρευε με το κτήμα του Μ. Καλλιφρονά με την εντυπωσιακή τριώροφη έπαυλη της οικογένειας.

Η έπαυλη του Καλλιφρονά που ήταν χωμένη μέσα στα πεύκα, τα γιασεμιά και τις τσιντόνιες, διατηρήθηκε μέχρι και τον 2ο παγκόσμιο πόλεμο από την γυναίκα του η οποία μάλιστα φιλοξενούσε εκεί την αδερφή της Μαρία, μητέρα του ποιητή μας Γ. Σεφέρη.

Μετά τον πόλεμο οι κληρονόμοι πούλησαν το κτήμα Καλλιφρονά όπου και χτίστηκαν πολυκατοικίες.
Εξαίρεση αποτέλεσε το κομμάτι Κύπρου και Πατησίων όπου σήμερα βρίσκεται το παρκάκι του Δήμου Αθηναίων...»

(πηγή: «Η συνοικία Αγίας Ζώνης της Αθήνας κάποτε», Αν. Μοσχωνάς)


Αν μη τι άλλο για να ξέρουμε από πού κρατούσε η σκούφια των πεύκων που έκοψε ο ακατανόμαστος……

Αντιγόνη

Η απόφαση πάρθηκε.
Χρυσός κι ατσάλι η ψυχή
αγκαλιάζει τη θέληση.
Και τότε βγαίνει ο μέγας άρχοντας
- από ώρα τον καρτερούσαν οι παλιάτσοι
στα παγωμένα στασίδια του θεάτρου.
Η φωνή του διαπεραστική αγριεύει τον αγέρα.
Αδιάφορα αυτός μιλάει για δίκιο,
βρίσκει τους δίκιους και τους παινεύει
βρίσκει τους άδικους και μαζί την τιμωρία τους.
Μυρίζει τα κουφάρια τους
που σα σκιές δέρνονται στον Άδη.
"Εγώ είμαι πάνω απ' όλους", φωνάζει
"η ζωή σκύβει μπροστά μου το κεφάλι
ο θάνατος στα χέρια μου παιχνίδι.
Κι αν η ψυχή φωνάζει
ο νόμος ας μείνει ο δυνατός"
Οι άλλοι γύρω του ακούαν.
Σιωπή! Αυτός είναι ο άρχοντας,
ο πρώτος στην πολιτεία ετούτη
κανείς λοιπόν ας μην αντιμιλήσει.
Μα μια κραυγή ακούγεται
σα πληγωμένου ζώου
με την πληγή καυτή και χολιασμένη.
"Άμυαλε! Άμυαλε, άδικος γίνεσαι
μες στη δικιά σου δικαιοσύνη.
Ο Άνθρωπος είναι μικρός
μα έχει μεγάλο Χρέος.
Ποιος είσαι εσύ του λόγου σου
να κρίνεις τον προδότη;
Κι αν πέσει η τιμωρία σου σαν κεραυνός
επάνω στην ματιά μου
ο Αγώνας μου τον φόβο τονε διώχνει.
ΟΧΙ! Δε σε φοβάμαι άρχοντα.
Τις απειλές λοιπόν σταμάτα".
Τα λόγια τούτα ξάφνιασαν.
Οι παλιάτσοι στα στασίδια τους
ένιωθαν ανακούφιση πίσω απ' το μασκάρεμά τους.
Ανακαθίσαν στα μεριά τους περιμένοντας...

Εισαγγελέας εδώ...εισαγγελέας εκεί....

Κι έρχομαι εγώ - η ξανθιά - να ρωτήσω: όταν λέμε "εισαγγελέας" τι ακριβώς εννοούμε; Γιατί η ύπαρξη του θεσμού αυτού στις κοινωνίες θεωρείται απαραίτητη; Τι και ποιους προστατεύει και από τι;

Όχι, όχι, οι ερωτήσεις μου δεν είναι καθόλου ρητορικές, είναι κυριολεκτικές.
Θες το μαλλί που παραξάνθυνε, θες τα πολλά τα χημικά στην ατμόσφαιρα, την έχασα τη μπάλα.

Χθες βράδυ εισαγγελέας απαγορεύει σε αγρότες - Έλληνες πολίτες δηλαδή - να επιβιβαστούν με τα οχήματά τους στα πλοία για Αθήνα επειδή λέει είναι πετρελαιοκίνητα (άσχετο, οι μπουλντόζες του Κακλαμάνη στη διαδρομή Γουδί - Πατήσια αέρα κοπανιστό καίγανε).
Εδώ λοιπόν ο καλός κύριος εισαγγελέας προστατεύει εμένα, τον Αθηναίο, από τους κακούς Κρητικούς που θέλουν σων και καλά να μου μολύνουν τον πεντακάθαρο κατά τ' άλλα αέρα μου....
Για το δικαίωμα του Έλληνα πολίτη να μετακινείται ελεύθερα μέσα στην ίδια του τη χώρα χωρίς να είναι αναγκασμένος να δώσει λογαριασμό σε κανέναν ούτε κουβέντα

Μια βδομάδα πριν και την ώρα που οι μπουλντόζες του ακατονόμαστου ξερίζωναν τα δέντρα, όταν υπάλληλος του Δασαρχείου απαιτούσε από τον εισαγγελέα να κινήσει την διαδικασία του αυτόφωρου πήρε την εξής σουρεαλιστική απάντηση: "από εδώ εσείς από εκεί εμείς κι από πάνω βρέχει ελέφαντες" - και το μόνο που κίνησε βέβαια ήταν τα ΜΑΤ.
Εδώ τι έκανε ο καλός κύριος εισαγγελέας; Με προστάτεψε από τους ελέφαντες (;;;;). Για τον αέρα μου όμως χέστηκε, όπως χέστηκε και για την συνταγματική παραβίαση που εκτυλισσόταν μπροστά στα μάτια του.

Γι΄αυτό η χαζή ξαναρωτάω τι σημαίνει εισαγγελική αρχή και τι προστατεύει;

Κι εμένα απ' αυτήν ποιος θα με προστατέψει;

Κακλαμάν Πασάς

Κατά τον Φωτάκο - Α' Υπασπιστή του Κολοκοτρώνη - Κακλαμάνους οι Έλληνες ονόμαζαν, κατά την επανάσταση του 1821 τούρκους προερχόμενους από τα βάθη της Ανατολίας που έφθασαν στην Ελλάδα για να βοηθήσουν τους ομοεθνείς τους.

Τους συναντάμε στην άλωση της Τριπολιτσάς, ενώ ένας εκ των πρωταγωνιστών στην αποτυχημένη για τους Έλληνες πολιορκία της Πάτρας, ήταν ο Κακλαμάν Πασάς.

'..οι μέρες που λαχτάρησα θα 'ρθουν, μα εγώ τις λέω δέντρο.."

Είναι τα στρουμφάκια "μεροκαματιάριδες';

Στο νου μου ξανά και ξανά επιστρέφει η εικόνα που αντίκρυσα στη γειτονιά μου, στο σπίτι μου, στο κομμάτι εκείνο το πιο κοντινό μου στην αδιάφορη και ξένη πόλη μου.

Την εικόνα που εμφανίστηκε μπροστά μου την προηγούμενη Δευτέρα το μεσημέρι, όταν παντελώς ανυποψίαστη επέστρεφα σπίτι μου.

Εκεί που το μάτι είχε συνηθήσει να βλέπει δέντρα τώρα υπήρχε μια τρύπα. Σάστισα. Κόσμος δίπλα μου, άνθρωποι μεγάλοι, παππούδες γιαγιάδες να βρίζουν και να καταριούνται.

Ζυγώνω πάω να ανέβω στο παρκάκι. Μια ασπίδα μου κλείνει το δρόμο. Ένα χέρι με σπρώχνει βίαια πίσω. Γιατί; Ποιοι είναι αυτοί που με διώχνουν; Και από πού με διώχνουν; Τι σχέση έχουν με τούτο το μέρος και τι μπορεί να γνωρίζουν για τις δικές μου τις αναμνήσεις, για την δική μου την ζωή που σε τούτη τη γαμημένη πόλη αυτή η γειτονιά με μεγάλωνει 40 χρόνια τώρα; Κακή στραβή κι ανάποδη αλλά αυτή έχω για σπίτι.

Ποιοι είναι αυτοί που το ίδιο βράδυ αφού είχε ρημαχθεί το σύμπαν με την δικιά τους αρωγή, δήλωναν ότι «μη νομίζετε κι εμείς μαζί σας είμαστε αλλά πρέπει να κάνουμε και την δουλειά μας»!!!

Πως είσαι μαζί μου ρε μαλάκα; Πως απαιτείς από μένα να σε δω και να σε κρίνω με τα μέτρα της ανθρωπιάς μου;

Πώς να χωρέσεις στην όποια ανθρωπιά όταν χτυπάς και συλλαμβάνεις γιαγιάδες και πιτσιρικάδες, όταν δολοφονείς μικρά παιδιά, όταν με διώχνεις από το σπίτι μου…..

Επικαλείσε τον ρόλο σου … την δουλειά σου…. τα 700 σου ευρώ…. κι εγώ ακόμα αδυνατώ να σε καταλάβω.

Αν πρέπει να σε δω ανθρώπινα τότε με αυτά που κάνεις θα εξαγριώνομαι δέκα φορές πιο πολύ γιατί την ανθρωπιά και την ευαιθησία την έχεις πρώτος εσύ «εξοστρακίσει» από την ζωή σου, συνειδητά.

Τι κι αν είσαι πιτσιρικάς , φτωχός και «μεροκαματιάρης», επέλεξες να παίξεις τον ρόλο σου. Φόρεσες την στολή σου, πήρες τα δακρυγόνα σου, γυάλισες το όπλο σου. Πρέπει να το δω με κατανόηση…. Που με πλακώνεις στο ξύλο και μετά μου λες ότι δεν το ήθελες….κι αυτό να το δω με κατανόηση….

Αν θες να σε δω σαν άνθρωπο πρέπει κι εσύ να κάνεις το ίδιο. Αν είναι πάλι να σε δω σα ρόλο, όταν σε κοιτώ γεμάτη μίσος πρέπει να καταλαβαίνεις ότι ο ρόλος σου αυτός σε έχει διώξει στην απέναντι από μένα όχθη.

Κι όχι, δεν είμαι καμιά κουκουλοφόρος ούτε έχω γαλουχηθεί στον «σκοτεινό βόρβορο των Εξαρχειών». Ίσα ίσα που απεχθάνομαι - μέχρι που φοβάμαι – τη βία.
Τους τελευταίους τους καιρούς όμως – με πρωταγωνιστή εσένα - είναι που δεν μπορείς να την αποφύγεις προκειμένου να υπερασπιστείς τα αυτονόητα.