αξιοπρέπεια

Τσακώνομαι μαζί της από μικρό παιδί, απ' όσο θυμάμαι τον εαυτό μου για την ακρίβεια.
Ποτέ μου δεν κατάλαβα τι θέλει να πει ο ποιητής.

Θα πει ίσως να κρύβεσαι; και πως όσο καλύτερα αυτό το καταφέρνεις στη μύτη μπαίνεις σε ότι μ' άλλο τρόπο δεν μπορείς να κυριαρχήσεις;

Έρμη Κατίνα...αντίπαλο θανάσιμο  - έρμην σου πρέπει να ομολογήσω -  σε έχρισαν.
Κι ας πάσχισες μια ολόκληρη ζωή, δέος αντίπαλο στον αυθορμητισμό σου που  λίγος πάντα ήταν, αυτήν να αντιτάξεις.

Δεν ξέρω... εμεγάλωσα κι ακόμα δεν κατάλαβα
αν "άξια" είναι τα "πρέπει" μου ή αν "πρέπει" τα "άξιά" μου σα θησαυρό να προστατεύσω.
Αν η ζωή είναι "άξια" σαν τη γεμίζω με "πρέπει" ή αν "πρέπει" με "άξια" να την κρατήσω στα χέρια μου - μιας και τότε μοναχά λογιέται αληθινή.
Κι όμως πάλι μπερδεύομαι.  Γιατί όσο το δεύτερο ακολουθώ τόσο μου λένε πως η αξιοπρέπειά μου χάνεται...

bbimbo

"Ζητήθηκε από μια ομάδα μαθητών

να γράψουν μια λίστα

με αυτά που κατά τη γνώμη τους

ήταν τα σημερινά «Επτά θαύματα του κόσμου».

Παρ’ ότι υπήρξαν κάποιες διαφωνίες,

οι περισσότερες γνώμες αφορούσαν τα παρακάτω:

1. Οι Πυραμίδες της Αιγύπτου

2. Το Taj Mahal

3. Το Grand Canyon

4. Το κανάλι του Παναμά

5. Το Empire State Building

6. Η Βασιλική του Αγ. Πέτρου

7. Το Σινικό Τείχος

Ενώ μάζευαν τα γραπτά,

ο δάσκαλος πρόσεξε

ότι μια μαθήτρια δεν είχε τελειώσει ακόμη το γράψιμο.

Τη ρώτησε λοιπόν αν είχε κάποιο πρόβλημα με τη λίστα της.

Το κορίτσι απάντησε

«Ναι, έχω λίγο πρόβλημα.

Δεν μπορώ εύκολα να αποφασίσω, γιατί είναι τόσα πολλά…»

Ο δάσκαλος είπε,

«Πες μας λοιπόν τι έχεις γράψει,

για να δούμε αν μπορούμε να σε βοηθήσουμε».

Το κορίτσι στην αρχή δίστασε,

μα μετά διάβασε:

Πιστεύω ότι τα Επτά Θαύματα του κόσμου είναι…

1. Να βλέπεις

2. Να ακούς

3. Να αγγίζεις

4. Να γεύεσαι

5. Να αισθάνεσαι

6. Να γελάς

7. Και να αγαπάς

Η ησυχία στην αίθουσα ήταν τέτοια που θα άκουγες και μια καρφίτσα αν έπεφτε.

Τα πράγματα που παραβλέπουμε σαν απλά και συνηθισμένα και που τα παίρνουμε για δεδομένα, είναι πραγματικά τόσο εκπληκτικά και άξια θαυμασμού!"

 (macedoine -Τρίτη 16 Φεβρουαρίου 2010)

αυτή ήταν η απάντησή σου σε κάποια δικά μου "αγαπώ" τότε...

καλό σου δρόμο όπου κι αν ταξιδέψεις

κι όσο για την σιωπή σου... εκκωφαντικά ηχηρή

όπως λέμε απόκριες

... ή μ' άλλα λόγια

αν το μ.... δε σταθεροποιηθεί

να γ...... δεν πρόκειται

υγ: ο δικός μου πάντως ο χαρταετός έκοψε  καπίστρι πέρσυ

 λέω λοιπόν, να μην πάω γυρεύοντας εφέτος

όπως και να 'χει, καλή τύχη σ' όλους τους επίδοξους πεταχτές και λοιπούς αιθεροβάμμονες!!!

ο "ιππότης" της πλατείας

Ναι ναι το γνωρίζω.  Η παραπάνω εικόνα δεν αποτελεί το "νέο" της ημέρας.

Έλαβε μεν χώρα τρεις μέρες πριν, αλλά σιγά μήπως και τότε ήταν το πρωτοφανές.

'Εχω περάσει ώρα πολύ να την κοιτάζω και μοιραία να μην μπορώ ν' αντισταθώ σε συλλογισμούς, σκέψεις, συνειρμούς.

Από όποια μεριά κι αν το 'πιασα δεν μπόρεσα να καταλάβω πως γίνεται.  Πως γίνεται να παίρνει κανείς φόρα και να πέφτει πάνω σε έναν άνθρωπο - κι όχι ακράδαντα δεν το πιστεύω πως ο εικονιζόμενος πολίτης είχε αυτοκτονικές τάσεις οπότε και μόνος του έπεσε στις ρόδες.

Κι αυτόματα έρχομαι να αναρωτηθώ για το τι σκατά κουβαλά μες στο κεφάλι του ο παραπάνω "καβαλάρης" και ποια η βαθιά ανισορροπία που τον διέπει.  Σαν άνθρωπο πρώτα απ' όλα. Αυτόν  που εγώ, εσύ, αυτός που έφαγε τη ρόδα στη μούρη, και δίχως να ρωτηθούμε για αυτό, του πληρώνουμε εξάρτηση, μηχανή και πιστόλα.  Όπως επίσης και τους τόνους των χημικών που παντελώς αναίτια λουστήκαμε...

Μα θα μου πεις είναι κι ο άλλος.  Αυτός που έφαγε τη μολότωφ και παραλίγο να γίνει μπάρμπεκιου. Εδώ το πράμα χρίζει και κάποιων λοιπών συλλογισμών.  Πέραν του ότι το επάγγελμα είναι μια καθαρά προσωπική επιλογή στην οποία πάντα οφείλεις να συνυπολογίσεις και τα ρίσκα σου είναι και το ποιος τελικά δημιουργεί το μπάχαλο.  (εγώ πάντως είδα μια ομάδα τέτοιων - αυτών ντε των άπλυτων με κουκούλα και σακίδιο στην πλάτη - να ξεκινούν απ' το αστυνομικό τμήμα της περιοχής μου)

Και για να επανέλθω στην εν λόγω φωτογραφία.  Σπάω το κεφάλι μου να βρω διαφορά ανάμεσα στον Κορκονέα που ελευθέρωσε τη σφαίρα και στον παραπάνω "ιππότη" της πλατείας Συντάγματος. 
Υπάρχει;

Ναι. Με τρόμο συνειδητοποιώ ότι ναι τελικά υπάρχει...
Ένας πυροβολισμός είναι ένα πολύ πιο ψυχρό κι απόμακρο πράμα. Το να πέφτω πάνω σε ένα πλάσμα είναι λες και με τα ίδια μου τα χέρια προσπαθώ να το ξεσκίσω.
Κι ακόμα χειρότερα... κανείς δεν θα μου ζητήσει την ευθύνη γι' αυτό.  Το αντίθετο μάλιστα

υγ1:  αναρωτιέμαι πως χαϊδευτικά θα φώναζε η μάνα του το κοριτσάκι στο Μενίδι που μια παρόμοια μηχανή σκότωσε

υγ2: για μια ακόμα φορά ο εισαγγελέας που είναι οεο;

"...ψυχή βαθιά..."

"...έτσι μπράβο χαμογέλα
δυο πράματα αξίζουν μονάχα σε τούτη τη παλιοζωή
η λεβεντιά και το χαμόγελο.."

δεν σου ανήκω...

θα συνεχίσω να σε στραβοκοιτάω
ζήτα όσα στοιχεία μου θες
μπούκωσέ με τα δηλητήριά σου όλα
φώναζέ με "τσόγλανε" μέχρι να ξελαρυγγιαστείς
η αλήθεια δεν αλλάζει...
δεν σου ανήκω
αντίθετα,
εσύ είσαι προικιό καταρραμένο
που μου το φόρτωσαν στο σβέρκο
εσύ είσαι εκείνο το "δικό"
που να ξεφορτωθώ πασχίζω

κι όλο σκοντάφτω στα αίματα...

 

το κόστος

Η πρώτη μνήμη μου για τη λέξη κόστος ήταν όταν άκουσα την μητέρα μου, για μεγάλη μου δυστυχία, να μου λέει: "δεν μπορώ να στο πάρω, κοστίζει πολύ".

Αργότερα είχα την εντύπωση ότι η λέξη εντοπιζόταν μόνο δίπλα σε συγκεκριμένα επίθετα: οικονομικό κόστος, ψυχικό κόστος, πολιτικό κόστος, εργατικό κόστος, καλλιτεχνικό κόστος και πολλά άλλα.

Στην πορεία διαπίστωσα ότι το ρήμα είχε άπειρα αντικείμενα: του κόστισε τη ζωή του, του κόστισε τις σπουδές του, του κόστισε τη φήμη του,του κόστισε τα πάντα.  Κι έτσι άρχισα να συνειδητοποιώ ότι η ζωή των ανθρώπων, είτε ατομικά, είτε ομαδικά, περιστρεφόταν γύρω από την ικανοποίηση και τον προσδιορισμό αυτής της λέξης.

Ταυτόχρονα γύρω από τη λέξη προστέθηκαν κι άλλα επίθετα: φθηνό, ακριβό, άμεσο, έμμεσο, συνολικό, μερικό.  Άνοιξα τότε την μεγάλη ελληνική εγκυκλοπαίδεια, ανέτρεξα στο λήμμα κόστος κι ανάμεσα σε άλλα διάβασα τα εξής:
"κόστος: η συνολική αξία πράγματος τινός, το κόστος του σπιτιού, της ενδυμασίαςκλπ, η τιμή του πράγματος κατ' αντίθεση της τιμής πωλήσεως αυτού, το κόστος του 100 δραχμάς και το πωλούμε 110.
 Η ακριβής εκτίμηση του σνολικού κόστους είναι κεφαλαιώδους σημασίας καθότι χρησιμεύει ως βάσις για τον καθορισμό του περιθωρίου κέρδους συμφώνως με την καθορισθείσα τιμήν πωλήσεως..."

Γρήγορα όμως κατάλαβα πως οι άνθρωποι δεν συμφωνούσαν στο μέγεθος του και αντίθετα το συναρτούσανε με τις ανάγκες τους και τις επιθυμίες τους.

[...] Άρχισα τότε να αναρωτιέμαι τι είναι αυτό το κόστος που μεταμοφώνεται στα πάντα κι όπου όταν δεν ικανοποιείται προκαλεί κατ' αρχάς φόβο κι αν συνεχίσει να μην ικανοποιείται προκαλεί πανικό στους ανθρώπους με αποτέλεσμα να ορίζει τη ζωή τους.

Η μικρή μου αναζήτηση με οδήγησε στα παρακάτω συμπεράσματα:
1. το κόστος είναι αφηρημένο κι έτσι απεικονίζεται με ότι θέλει, κυρίως με χρήματα, με υλικά αγαθά
2.συνήθως καλύπτεται από τους πολλούς ενώ λίγοι το καρπώνονται
3. σπάνια καλύπτεται με συνέπεια συνεχώς να αυξάνεται
4. η αδυναμία κάλυψής του πείθει τους πολλούς να δέχονται την υποτίμηση της ζωής τους στην προοπτική του κάποτε να καλυφθεί
5. οι λίγοι διαρκώς υπενθυμίζουν την αντικειμενική αδυναμία να καλυφθεί αν οι πολλοί δεν προσπαθήσουν περισσότερο ζητώντας λιγότερα
6. αυτοί που εκπροσωπούν τους πολλούς φοβούνται περισσότερο τη γνώμη των λίγων που έχουν τα μέσα και συνεπώς ελέγχουν το κόστος
7. το κόστος οδηγεί στην εξουσία κι η εξουσία στη διόγκωση του κόστους
8. το κόστος διογκώνεται γιατί οι πολλοί προσπαθούν να μιμηθούν τη ζωή των λίγων που καθόλου δεν είναι βέβαιο πως είναι ενδιαφέρουσα
9. το κόστος μειώνεται όταν δε παράγεις αλλά δυστυχώς ο πλανήτης χρειάζεται παραγωγή
10. το κόστος ποτέ δεν ενδιαφέρεται για τη ζωή, το μόνο που το ενδιαφέρει είναι η αυτοϊκανοποίησή του
11.επιβάλλει την ικανοποίησή του τρομοκρατώντας τους πολλούς πως θα πεθάνουν αν δε καλύψουν έστω κι ένα μικρό του μέρος
12. καταδυναστεύει τη ζωή των περισσότερων ανθρώπων που δεν έχουν τα χρήματα να το αγοράσουν, παραπλανώντας τους ότι αν είναι υπομονετικοί, εργατικοί κι ολιγαρκείς μπορεί κάποτε ν' αποκτήσουν τα χρήματα για να αγοράσουν ένα μέρος του

(άρθρο του Σάββα Γαβριηλίδη, από το περιοδικό ¨Κωπηλάτες¨)