μια εν συντομεία ισλανδική ιστορία

2008: Εθνικοποιείται η κύρια τράπεζα της χώρας. Καταρρέει το νόμισμα, σταματάει τη λειτουργία του το χρηματιστήριο. Η χώρα είναι σε πτώχευση. 

2009: Οι διαμαρτυρίες του κόσμου μπρος στην Βουλή καταφέρνουν και κηρύσσονται πρόωρες εκλογές και προκαλούν την παραίτηση του πρωθυπουργού και όλης της κυβέρνησης. Συνεχίζει η άθλια κατάσταση της οικονομίας της χώρας. 

Μέσω ενός νόμου προτείνεται να πληρωθεί το χρέος στην Μ. Βρετανία και την Ολλανδία, με την πληρωμή 3.500 εκ. ευρώ, που θα πληρώσουν όλες οι ισλανδικές οικογένειες μηνιαία για 15 χρόνια με 5,5% επιτόκιο. 

2010: Ο κόσμος βγαίνει στους δρόμους και ζητάει δημοψήφισμα για το νόμο. Τον Γενάρη του 2010 ο πρόεδρος αρνείται να θέσει τον νόμο σε ισχύ και ανακοινώνει οτι θα υπάρξει αίτημα για λαϊκή ετυμηγορία. Τον Μάρτιο γίνεται το δημοψήφισμα και σαρώνει το ΟΧΙ στην πληρωμή με 93% των ψήφων. 

H κυβέρνηση αρχίζει δικαστική έρευνα για ευθύνες για την κρίση. 

Αρχίζουν οι συλλήψεις τραπεζιτών και υψηλόβαθμων στελεχών. Η Interpol εκδίδει διαταγή και όλοι οι εμπλεκόμενοι τραπεζίτες εγκαταλείπουν την χώρα. Στο πλαίσιο της κρίσης, εκλέγεται ένα σώμα από πολίτες για να συγγράψει το νέο Σύνταγμα. 

Εκλέγονται 25 πολίτες, χωρίς πολιτική εξάρτηση, από τους 522 που παρουσιάστηκαν ως υποψήφιοι. Η προϋπόθεση υποψηφιότητας ήταν να είναι ενήλικοι και να έχουν προταθεί από 30 άτομα. 

Το σώμα αρχίζει την εργασία του τον Φεβρουάριο του 2011 και θα παρουσιάσει μια carta magna λαμβάνοντας υπ' όψιν τις ομόφωνες συστάσεις διαφορετικών συνελεύσεων που θα πραγματοποιούνται σε όλη τη χώρα. 

Θα πρέπει να επικυρωθεί από την υπάρχουσα βουλή και από την επόμενη αναθεωρητική που θα προκύψει από τις επόμενες εκλογές.

Περίληψη: Παραίτηση ολόκληρης της κυβέρνησης, εθνικοποίηση της τράπεζας, δημοψήφισμα για τις κρίσιμες οικονομικές αποφάσεις, φυλάκιση των υπεύθυνων της κρίσης και ξαναγράψιμο του συντάγματος από τους πολίτες.

"...εἶμαι ἐξάρτημα ἐγὼ τῆς μηχανῆς σας..."

ο μεγάλος δικτάτορ

"... μην αγωνίζεστε για τη σκλαβιά, αγωνιστείτε για την ελευθερία...

ευτυχώς...

• υπάρχει σαφής αυξητική τάση του πληθυσμού των αστέγων, περίπου στο 25%, ενώ παράλληλα αλλάζει και το προφίλ των ανθρώπων που διαβιούν στον δρόμο ή σε ανεπαρκείς ή ακατάλληλες συνθήκες στέγασης (πηγή:Κλίμακα)
• οι άστεγοι, λόγω κρίσης ("νεοάστεγοι"), είναι άτομα παραγωγικών ηλικιών, από 30 έως 45 ετών, αλλά και νέοι με μισθούς των 500 ευρώ που δεν μπορούν να συντητήρουν μια κατοικία, καθώς επίσης και άτομα που έχασαν τη δουλειά τους λίγο πριν απ'τη σύνταξη (πηγή:Κλίμακα)
• σε σύγκριση με τον "παραδοσιακό πληθυσμό" των αστέγων τα άτομα αυτά έχουν μέτριο ως υψηλό μορφωτικό επίπεδο, δεν παρουσιάζουν άμεσα κάποια προβλήματα ψυχικής υγείας ή κάποια μορφή εξάρτησης(πηγή:Κλίμακα)
• περίπου 2.000 άνθρωποι προσέρχονται καθημερινά για σίτιση στο κέντρο υποδοχής και αλληλεγγύης του δήμου Αθηναίων.  Σύμφωνα με το κέντρο έχει παρατηρηθεί αύξηση στην προσέλευση κατά 10-15%

"Αν έχουμε κάτι να φοβόμαστε, αυτό δεν είναι η πείνα ούτε η εξαθλίωση των άλλων.  Αλλά το γεγονός ότι σιγά σιγά προσαρμοζόμαστε στην αδυναμία κάποιων συνανθρώπων μας ...κι αναπτύσσουμε οι ίδιοι εκείνο το βαθμό βαναυσότητας, αναισθησίας και βιαιότητας που απαιτείται..."

(Μελίνα Σπαθάρη -LIFO)

ευτυχώς δηλαδή που δεν πτωχέψαμε

που το σοκ και το δέος έπιασαν τόπο

που ο φόβος φύλαξε τα έρμα

έχουμε αλήθεια καταλάβει ότι αυτό που τρομακρατηθήκαμε μην πάθουμε

ήδη συμβαίνει - από καιρό μάλιστα -
το ξέρουν καλά οι ένα εκατομμύριο άνεργοι, οι ηλικιωμένοι και γενικά όποιος κρίνεται ακατάλληλος για "τροφή" στις κοιλιές των αγορών και των τραπεζών

(μας ένοιαξε άραγε ποτέ; κουνήσαμε έστω κι ένα δάχτυλο;)

ευτυχώς λοιπόν

γιατί πως αλλιώς θα μπορούσαν 

οι ιερόσυλοι σαλτιμπάγκοι 

να εκτελέσουν τις περίπλοκες και προσεκτικά προσχεδιασμένες 

κωλοτούμπες τους πάνω στα έδρανα

ευτυχώς μωρέ
γιατί δεν πάθαμε τα χειρότερα

τη  γλιτώσαμε φτηνά

ένα ακόμα κομμάτι απ'την ψυχή μας μόνο στον αργυραμοιβό

και την σκαπουλάραμε....

"...κι η ψυχή σα χελιδόνι..."

μήπως τελικά η "Ζωή" αρχίζει εκεί που η "ζωή" τελειώνει;

ΝΑΙ

μπορεί ναι μεν από σύμπτωση να το είπαμε το ΟΧΙ τότε...

 ...αλλά το είπαμε...

με επετειακή λοιπόν διάθεση παραθέτω το παρακάτω - που το σχολειό τους το μοίρασε σε παιδιά Α' Γυμνασίου -

(με κλικ το διαβάζεις)

 

υγ: το παραπάνω πόνημα μου το έφερε το σπλάχνο μου πριν λίγες μέρες απ' το σχολείο, που τους το μοίρασαν. Είναι το δεύτερο με παρόμοιο περιεχόμενο που μου φέρνει μέσα σε ένα μήνα.  

Εκπαίδευση να το πω... προπαγάνδα να το πω... ΝΑΙ να το πω...

...α και μη ξεχάσω να το αφιερώσω σε όλους τους σημερινούς "θυμωμένους", "θλιμένους", "θιγμένους" και πάει λέγοντας "εκπροσώπους του λαού".  Γιατί πως να το κάνουμε τ'αυγά και τα γιαούρτια - μην πω για το γιουχάισμα - στους δωσίλογους αποτελούν μείζον πλήγμα στην εθνική μας κυριαρχία.

"...με το 'να χέρι στο σπαθί και τ΄άλλο στο 'βαγγέλιο..."

Αν με πηγαίναν αύριο στην κρεμάλα

μανούλα μου μανούλα δόλια μάνα

ξέρω ποιανού το δάκρυ στάλα στάλα

θα 'πεφτε από τα μάτια τα μεγάλα

μανούλα μου μανούλα δόλια μάνα

Μια και με γράψανε φονιά

πήρα τον κόσμο παγανιά

και την ζωή σεργιάνι

κακό να κάνω στους κακούς

που εσύ μονάχα τους ακούς

μα ο νους σου δεν τους πιάνει

Στην ερημιά που 'χα βρεθεί

με το 'να χέρι στο σπαθί

και τ' άλλο στο βαγγέλιο

ήρθαν μανάδες κι ορφανά

κι είπα το δάκρυ που πονά

να τους το κάνω γέλιο

Μα τώρα που 'φτασε η στιγμή

να κλείσουν οι λογαριασμοί

ποιος τάχα θα μπορέσει

να δει πως είχα μια καρδιά

σαν της αγάπης τα παιδιά

και να με συγχωρέσει;

(στίχοι: Νίκος Γκάτσος) 

(μουσική: Μ. Χατζιδάκις, τραγούδι: Ξανθίππη Καραθανάση)

υγ: κι όμως, δεν μπορεί, κάποια υγρασία κρατά ακόμα η στραγγιγμένη μνήμη μας