κατάσταση πολιορκίας (state of siege)

ο Βαξεβάνης συλλαμβάνεται

συλληφθέντες για την δράση τους ενάντια στα φασισταριά της χρυσής αυγής βασανίζονται στα κρατητήρια της ΕΛΑΣ

Αρβανίτης - Κατσίμη που σχολιάζουν τη συγκάλυψη Δένδια για τους βασανισμούς αυτούς τους τρώει η μαρμάγκα εν ριπή οφθαλμού

ειδικές δυνάμεις στρατού επιβλέπουν την τάξη και τη νομιμότητα στους δρόμους της Θεσσαλονίκης

στις Σκουριές τα ΜΑΤ πετσοκόβουν ανθρώπους - εκτός από το δάσος - και οι εργαζόμενοι της ΕΤ3 μιλούν για απροκάλυπτη δημοσογραφική προπαγάνδα και "φιλικές" βόλτες της αστυνομίας στο κτίριό της.



πείνα, αρρώστια, εξαθλίωση,ταπείνωση στραγγίζουν όλο και περισσότερες γωνιές της πόλης

θυμός υποσυνείδητος, πνιχτός, τρέφεται απ'τις σάρκες της απόγνωσης και του σκυμμένου κεφαλιού

διχασμός ανάμεσα σ' ανθρώπους  που ήδη είναι στο τίποτα

κοστολόγηση όχι μόνο πατρίδας, όχι μόνο αξιοπρέπειας, όχι μόνο ιδανικών, αλλά τιμολόγηση ψυχών στους βωμούς βρυκολακιασμένων συμφερόντων και αιμοσταγών δολοφόνων που μιλούν για ράτσα, για φυλή και για ακόμα σκοτεινότερα μονοπάτια.

αρπακτικά που δεν περιμένουν, εφορμούν σε κορμιά που ακόμα ανασαίνουν....

ΟΧΙ

Κράτησα τη ζωή μου
κράτησα τη ζωή μου ταξιδεύοντας
ανάμεσα σε κίτρινα δέντρα κατά το πλάγιασμα της βροχής
σε σιωπηλές πλαγιές φορτωμένες με τα φύλλα της οξιάς
καμιά φωτιά στη κορυφή του βραδιάζει

Κράτησα τη ζωή μου στ' αριστερό σου χέρι μια γραμμή
μια χαρακιά στο γόνατό σου
τάχα να υπάρχουν στην άμμο του περασμένου καλοκαιριού
τάχα να μένουν εκεί που φύσηξε ο βοριάς καθώς ακούω
γύρω στη παγωμένη λίμνη την ξένη φωνή

Τα πρόσωπα που βλέπω δε ρωτούν μήτε η γυναίκα
περπατώντας σκυφτή βυζαίνοντας το παιδί της

Ανεβαίνω τα βουνά μελανιασμένες λαγκαδιές
ο χιονισμένος κάμπος, ως πέρα ο χιονισμένος κάμπος τίποτε δε ρωτούν
μήτε ο καιρός κλειστός σε βουβά ερμοκλήσια
μήτε τα χέρια που απλώνουνται για να γυρέψουν, κι οι δρόμοι

Κράτησα τη ζωή μου ψιθυριστά μέσα στην απέραντη σιωπή
δεν ξέρω πια να μιλήσω μήτε να συλλογιστώ
ψίθυροι σαν την ανάσα του κυπαρισσιού τη νύχτα εκείνη
σαν την ανθρώπινη φωνή της νυχτερινής θάλασσας στα χαλίκια σαν
την ανάμνηση της φωνή σου λέγοντας "ευτυχία"

Κλείνω τα μάτια γυρεύοντας το μυστικό συναπάντημα των νερών
κάτω απ' τον πάγο το χαμογέλιο της θάλασσας τα κλειστά πηγάδια
ψηλαφώντας με τις δικές μου φλέβες τις φλέβες εκείνες που μου ξεφεύγουν
εκεί που τελειώνουν τα νερολούλουδα κι αυτός ο άνθρωπος
που βηματίζει τυφλός πάνω στο χιόνι της σιωπής

Κράτησα τη ζωή μου, μαζί του, γυρεύοντας το νερό που σ' αγγίζει
στάλες βαριές πάνω στα πράσινα φύλλα, στο πρόσωπό σου
μέσα στον άδειο κήπο, στάλες στην ακίνητη δεξαμενή
βρίσκοντας ένα κύκνο νεκρό μέσα στα κάτασπρα φτερά του
δέντρα ζωντανά και τα μάτια σου προσηλωμένα

Ο δρόμος αυτός δεν τελειώνει δεν έχει αλλαγή, όσο γυρεύεις
να θυμηθείς τα παιδικά σου χρόνια, εκείνους που έφυγαν εκείνους
που χάθηκαν μέσα στον ύπνο τους σε πελαγίσιους τάφους
όσο ζητάς τα σώματα που αγάπησες να σκύψουν
κάτω από τα σκληρά κλωνάρια των πλατάνων εκεί
που στάθηκε μια αχτίδα του ήλιου γυμνωμένη
και σκίρτησε ένας σκύλος και φτεροκόπησε η καρδιά σου
ο δρόμος δεν έχει αλλαγή, κράτησα τη ζωή μου

Το χιόνι
και το νερό παγωμένο στα πατήματα των αλόγων

(Γ. Σεφέρης -υπεύθυνος ενημέρωσης ανταποκριτών ξένου τύπου κυβέρνησης Μεταξά* - "Επιφάνεια Αβέρωφ") 


*Αξίζει να διαβάσει κανείς στα ημερολόγιά του πως από καθαρή σύμπτωση είπαμε το "ΟΧΙ" στον Άξονα και δεν συμπορευτήκαμε μαζί του (το είπαμε όμως γαμώ το κερατό μου)

τουριστικόν

Μπα... τελικά δεν είμαστε μόνο εμείς οι αχάριστοι, οι ανεπρόκοποι.
Που καταστρέφουμε το "well being" της κοινωνίας μας, που δεν πίνουμε νερό στα αγαθά της ανάπτυξης.

Για δες φίλε μου, υπάρχουν κι άλλοι.
Που είχανε δεν είχανε... πάει τον καταστρέψανε κι αυτοί τον τουρισμό τους.

Τσ τσ ....χάλια κοίτα. 
Μ' αυτά και μ' αυτά ποιος έλληνας τουρίστας πάει τώρα στην Πορτογαλία; Είναι να μπλέκει σε τέτοιες φασαρίες;

(η φωτο προήθλε από την sibilla)

βρε λες;;

μια εικόνα όλες οι λέξεις

... τι άλλο να προσθέσω

"Κυρίες και κύριοι, καλώς ήρθατε στις μητροπόλεις του χάους!..."

Είναι εδώ και καιρό που μέσα στο μυαλό μου μένει να αιωρείται ετούτη η φωτογραφία.

Την μια έσκασε σαν κρότος πιστολιού.

Την άλλη αναδύθηκε τυλιγμένη στη σιωπή μιας πνιγμένης ανάσας.

Τόσο ταυτόσημη. Τόσο εύγλωττη γι' αυτά που κλείδωσαν στον ουρανίσκο και δεν λεν ωσάν ήχος να ξεμυτίσουν.

Με το βλέμα αυτό το όλο χλεύβη προς τον θάνατο. Που δεν κραυγάζει παρά την τρίσβαθη κι ατέρμονη λαχτάρα για τη Ζωή όπως θα έπρεπε να αξιώνεται.  Βλέμα που πια κρεμάστηκε στο πρεβάζι του παραθυριού μας. Σα νεύμα, σα προτροπή και σα Παράκληση: όλα να τα πιάσουμε ξανά από την αρχή....όχι στου νου τον αργαλειό. Μόνο στο κοφτερό το "τώρα".

(φωτό: o Fortino Samano, υπολοχαγός του Emiliano Zapata, στις τελευταίες του στιγμές μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα (1917). Φωτογράφος:  Agustin Victor Casasola)

"...θέλει νεκροί χιλιάδες να 'ναι στους τροχούς

θέλει κι οι ζωντανοί να δίνουν το αίμα τους..." (Οδ. Ελύτης)

"Κυρίες και κύριοι, καλώς ήρθατε στις μητροπόλεις του χάους!..." (Σ. Μετοικίδης)

υπό καθεστώς πολιορκίας

Δε λέω μεγαλεία σήμερα το πρωί!

Ήμουν από τους τυχερούς που κατάφερα και μπήκα στο γραφείο - οι υπόλοιποι ζορίστηκαν κομματάκι.
 Έλα μου ντε όμως που υπήρχε ανάγκη να ξαναβγώ.  Κι όχι απλά να βγω, αλλά και να διασχίσω και την πλατεία. Και η πλατεία, και μια ακτίνα τεράστια γύρω από αυτήν, "τελούσε υπό καθεστώς προστασίας". 

Βρε καλέ μου, βρε χρυσέ μου δε θέλω άλλη προστασία. Άσε με να πάω στη δουλειά μου, όσο ακόμα την έχω.  Άσε με γιατί προστασία με το στανιό είναι νταβατζιλίκι κι αν εσύ θες να παίξεις τον νταβατζή τότε για μένα μοιραία μένει ο ρόλος της πουτάνας.  Βρε άσε με σου λεω...

"Εισαγγελική διαταγή". 
Μου 'ρθε να βάλω κάτι γέλια. Να κυληστώ στα πατώματα από τον ακατάσχετο γέλωτα.  
Διαταγή από τον ποιον; Από εισαγγελέα;  Να δεις τι δουλειά κάνει αυτός... κάπου το 'χω ακούσει,  αλλά κωλύομαι ετούτη τη στιγμή να θυμηθώ.  Το σίγουρο πάντως είναι πως σαν κομήτης πάντα εμφανίζεται κάθε που πρέπει να "μπει γύψος" και να "εγχειριστεί ο ασθενής".  Για όλα τα υπόλοιπα μην τον είδατε μην τον απαντήσατε.

Για άλλη μια φορά έγινε επίδειξη προκλητικής δύναμης και φασιστικής επιβολής - πράγματα συνηθισμένα πια σε όποιον κινείται στο κέντρο της πόλης - στον χώρο που κάποιοι εσκεμμένα τον θέλουν να τον συντηρούν ως αρένα αντιπαρέθεσης.

Πάντως ένα πράμα - όχι δύο - είναι σίγουρα.  Το ένα είναι ότι έχουμε χούντα με κάθε τρόπο και μέθοδο προστατευόμενη και το δεύτερο ότι όσοι νταβατζίδες κι αν βγουν στο δρόμο όχι εγώ πουτάνα ΔΕΝ γίνομαι.

Ανέτρεξα το λοιπόν κι εγώ στον τιμοκατάλογο (ΦΕΚ 888/Β/21.3.2012) κι αρχίζω από σήμερα κιόλας τις οικονομίες....