"Πέντε η ώρα που βραδιάζει"

Θες να φταίνε τούτες οι μέρες που νυχτώνει νωρίς...
Θες να φταίνε τα απρόσμενα δειλινά των τελευταίων ημερών...
Θες να φταίει η σημερινή βόλτα στην Αθήνα...
Μπορεί πάλι να φταίει το κλάμα της μικρής μου μόλις πρωτοαντίκρυσε τη στραπατσαρισμένη πόρτα του Πολυτεχνείου.  Και που από τότε αρνείται πεισματικά να την ξαναδει και πάντα περνάμε από το απέναντι πεζοδρόμιο

Δεν ξέρω γιατί αλλά γυρίζοντας σήμερα στο σπίτι μου είχα στα αυτιά μου τη φωνή του Κατράκη - συγκλονιστική ομολογουμένως - να λέει:

.