στο Μαίναλο όταν φοράει τα καλά του

Εντάξει δεν την άντεξα... 

Την κάναμε ... με έναν μηνίσκο σε προεγχειριτικό στάδιο και ένα κρύωμα στο τσακ πριν την πνευμονία.

Και το Μαίναλο είχε βάλει τα καλά του για να μας δεχτεί... 

...τη στολή την επίσημη, την χειμωνιάτικη.

Καμάρωνε το βουνό και γέλαγαν τα έλατα.  Σου έκλεινε το μάτι και σε προκαλούσε γνωρίζοντας την παντοδυναμία του την εποχή ετούτη.

Γέμισα εικόνες... ανάσες... κυλίστικα στα χιόνια, βούλιαξα μέσα τους μέχρι πάνω από το γόνατο, 

 περπάτησα και με χτυπούσαν οι νιφάδες κατά πρόσωπο, 

 χάθηκα στο δάσος το χιονοσκέπαστο ψάχνοντας τα ξωτικά

Αγνάντεψα ουράνια τόξα 

και τις πρώτες τολμηρές αμυγδαλιές

Άκουσα τον ποταμό να φουσκώνει από τα χιόνια 

κι αφού έστρεψα το βλέμμα προς τον ορίζοντα ευχαριστώντας για την καλοτυχιά μου

 εγύρισα κι έφυγα.

Κι ο ουρανός με πήρε το κατόπι...

ο κυρ-χειμώνας

Πρεμιέρα 21 του Δεκέμβρη με το χειμερινό ηλιοστάσιο.

Η πρώτη επίσημη του κυρ-χειμώνα για φέτος.

Είθε η κυρά του να μην τον θυμώσει πολύ κι αγριέψει.

Είθε να στήσει ξανά μπροστά μας θαύματα...

 

 

(όλες οι φωτογραφίες μου από τον περσινό χειμώνα στο Μαίναλο) 

.

"...πήρα ταγάρι ζητιανιάς..."

Πριν λίγο πίσω στα Εξάρχεια - στο γραφείο.

Μπούκωσε η ψυχή μου.

Ούτε θυμός, ούτε λύπη παρά ένας κόμπος.

Οι δρόμοι γύρω σαν πόλη υπό κατοχή, η ανάσα δύσκολη από την αψάδα των χημικών και το ελικόπτερο να μου έχει γανώσει τον εγκέφαλο.  Εικόνες... εικόνες πολλές... και σκοτεινές.

Υπάρχει ένα μέρος.  Ένα αγνάντι στα βουνά μου - στο Μαίναλο- που κάθε που στέκομαι νιώθω την ψυχή μου να πετάει παρέα με το βλέμμα μου.

Πόσο θα' θελα να ήμουν εκεί τώρα.  
Ν' ανοίξω τα χέρια όσο πιο πολύ μπορώ και να πιάσω το χορό:

.