Μια βδομάδα με ραδιόφωνα, τηλεοράσεις, κομπιούτερους, όλα κλειστά και ξεχασμένα.
Μια βδομάδα με τις ανέσεις του "πολιτισμού" να περιορίζονται στα άκρως απαραίτητα.
Παρέα πολύτιμη δέντρα, φυτά, ζώα, νερά, χρώματα, γέλια, βιβλία, μουσικές.
Τα μέσα και τα έξω μου φρεσκοπλυμένα και καθαρά από την σκόνη της πόλης.
Η επιστροφή δεν είχε θλίψη. Το αντίθετο. Ξελαρυγγιαστήκαμε να τραγουδάμε στην διαδρομή. Το μεγαλύτερο δε, σουξέ - το αγαπημένο του μαμουφακίου - ακολουθεί:
Υ.Γ. Επιτέλους η σοδειά μου άρχισε να εμφανίζεται! Μέχρι που κατάφερα να φτιάξω και την πρώτη χωριάτικη για φέτος!!
ήτανε
