Τα τραπεζάκια που στην αρχή ήταν έρημα, σιγά σιγά αρχίζουν να γεμίζουν. Οι περισσότεροι, εργάτες - ξένοι σχεδόν όλοι τους – που μόλις σχόλασαν από τις δουλειές τους και μαζεύονται στην πλατεία για μια μπύρα κι ένα καλαμπούρι πριν από την επιστροφή στο σπίτι.
Πρόσωπα «αργασμένα» και χέρια τεράστια, σα φτυάρια, με το τσιγάρο ανάμεσα στα δάχτυλα να δείχνει αφύσικα μικρό.
Μιλάνε, γελάνε, τσακώνονται και που και που μας ρίχνουν και καμιά ματιά καθώς αναρωτιούνται τι γυρεύουμε μες στο μεσημέρι, Παρασκευιάτικα, στα λημέρια τους.
-Πούθε ερχόσαστε; ρωτάει κάποιος από την διπλανή παρέα.
Πριν απαντήσω το μάτι μου πέφτει στην άλλη γωνιά της πλατείας, στο μαγαζί απέναντι, που τόσες φορές το έχω χαζέψει, μα τώρα ήταν σαν το έβλεπα για πρώτη φορά.
.jpg)
-Εδώ λίγο πιο έξω από το χωριό είναι το σπίτι μας είπα σκεφτικά, κοιτάζοντας επίμονα την βιτρίνα του μαγαζιού.
-Εγώ έρχομαι από πολύ μακριά, έρχεται η απάντηση μαζί με ένα φιλικό και λαμπερό χαμόγελο…
ήτανε
