Πόσο αλήθεια μακρινά φαίνονται όλα όσα θυμώνουν και πονούν, εξοργίζουν και στεναχωρούν σαν βρεθείς ν’ αγγίζεις τη γη, να μυρίζεις τη βροχή και ν’ ακούς το θυμωμένο μουγκρητό του δάσους.
Πόσο έντονα νιώθεις πως έχεις τα πάντα, σα βλέπεις τους σπόρους που φύτεψες στη μέση της ερημιάς να αρχινάν να γίνονται καρπός.
Πόσο πραγματικά δραπετεύεις σε στιγμές πλήρεις, ξέχειλες από τη χαρά που ξεχάστηκε: ότι υπάρχεις… παρέα μ΄ ένα σωρό θάματα στο γύρω σου.
Και πόση πράγματι η ανακούφιση σα καταφέρεις να διώξεις, έστω και για λίγο, απ΄το πετσί σου την παράνοια και τη χαύνωση που τούτο το ξέχασμα γεννά. 
Είναι λες κι όλα τα γύρω σου πράγματα να βρίσκουν τη διάσταση τη φτιαγμένη για τα μέτρα τους.
Λες και με τρόπο μαγικό αγγίζεις τον παλμό της ζωής.
Όπως ο σπόρος που φύτεψες – η ζωή που ξεκίνησες – και που σαν καρπός γυρίζει πίσω και γίνεται ζωή για σένα και όχι μόνο.
Σίγουρα ναι… η ζωή του ανθρώπου θα μπορούσε να είναι όμορφη. Τόσα θαύματα καρτερούν να τον συντροφέψουν…
Έρχεται όμως η στιγμή της επιστροφής και το θάμα χάνεται μονομιάς. Σαν μπεις στο αυτοκίνητο και κάνεις πως ανοίγεις το ραδιόφωνο...
ήτανε
