Παράθυρο

Σήμερα, 6 παρά 20 το απόγευμα.

Το παράθυρο μιας κουζίνας κάπου στην Κυψέλη.

ΥΓ:  Όχι, το photoshop δεν έχει βάλει καθόλου το χεράκι του...

.

Βιοφασισμός

Υπάρχει μια λέξη που είναι πολύ λίγος ο καιρός που την πρωτάκουσα..  Την έψαξα στα λεξικά και δεν την βρήκα.  Ακόμα και  το internet σχεδόν δεν την ήξερε.

Την ξέρουν όμως πολύ καλά οι αγρότες και οι φυλές στον Αμαζόνιο.  Πρόσφατα την γνώρισαν, και οι αγρότες στο Ιρακ.*

Σίγουρα την κατέχουν οι πολυεθνικές. 

Φάρμακα και χημικά, σπόροι  και γονίδια, εμβόλια και ιοί…..  εφιαλτικοί πρωταγωνιστές σε σενάριο ακόμα πιο εφιαλτικό.

Μια νέα και ύπουλη μορφή φασισμού,καθώς αυτό που επιχειρείται  είναι ο σταδιακός έλεγχος  - σε παγκόσμιο επίπεδο -  τόσο της πρωτογενούς παραγωγικής βάσης, όσο και της αρρώστειας και της υγείας.  

Το αν θα έχουμε δηλαδή να φάμε και κυρίως αν θα είμαστε καλά για να μπορούμε να φάμε...

Τεράστια τα συμφέροντα, τεράστια και η καταστροφή.

Το ότι οι αχανείς, μολυσμένες και μολυσματικές από γενετικά τροποιημένο υλικό εκτάσεις, τα εμβόλια και φάρμακα που αντί να γιατρεύουν,  κατηγορούνται για σκόπιμη  και μαζική διασπορά ασθενειών, δεν είναι από τις ειδήσεις που θα φτάσουν στα αυτιά μας, δεν σημαίνει πως δεν είναι πραγματικότητα.

Σταδιακά και σχεδόν αθόρυβα ο πλανήτης ολόκληρος εγκλωβίζεται σε μια καταστροφική και σε λίγο - πολύ φοβάμαι - μη αναστρέψιμη διαδικασία.

Μια διαδικασία τόσο σκοτεινή όσο και η έλλειψη σεβασμού απέναντι σε πράγματα όπου μακράν απέχουμε από τον έλεγχο και την κατανόησή  τους.

*Order 81: Η 81η από τις 100 διαταγές που επέβαλαν οι δυνάµεις κατοχής στο Ιράκ κατόπιν της "μετάβασης της εξουσίας" σε ιρακινά χέρια αφορά στα θέματα "Πατέντας, βιοµηχανικού σχεδιασµού, µυστικών πληροφοριών, ολοκληρωµένων κυκλωµάτων και φυτικών ποικιλιών". Η διαταγή προβλέπει την απαγόρευση αποθήκευσης και µεταπώλησης από τους ιρακινούς αγρότες των νέων ποικιλιών φυτών που εισάγονται στο Ιρακ. Το γεγονός κάνει τους αγρότες δέσµιους σε νέες ποικιλίες, που πρέπει να προμηθεύονται κάθε χρόνο από μεγάλες σπόρο-παραγωγικές πολυεθνικές εταιρείες, οδηγώντας τους έτσι σε πλήρη εξάρτηση από αυτές.

Η δήλωση της μητέρας του δολοφονημένου Αλέξη

«Με έκπληξη και πικρία πληροφορούμαι ότι η Δικαιοσύνη έκανε δεκτό το αίτημα του συνηγόρου των δολοφόνων του παιδιού μου να διεξαχθεί η δίκη εκτός Αθηνών, αρχικά στη Χαλκίδα και μετέπειτα στην Αμφισσα.



Με τη μεταφορά της έδρας αποδυναμώνεται το δικαίωμά μου να υπερασπίσω τη μνήμη του αθώου 15χρονου νεκρού γιου μου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, ο οποίος υπήρξε και θύμα μιας πρωτοφανούς εκστρατείας κατασυκοφάντησής του από τους δράστες, το οικογενειακό τους περιβάλλον και τον κ. Κούγια, διότι:
1. Παρακωλύεται ουσιαστικά η ομαλή διεξαγωγή της δίκης με το να παρεμποδίζεται η προσέλευση μαρτύρων (μεταξύ των οποίων υπάρχουν και μαθητές), οι οποίοι καλούνται να διανύσουν μεγάλη απόσταση ως το δικαστήριο της Αμφισσας.
2. Αντικαθίστανται ένορκοι οι οποίοι τελούν σε άμεση τοπική σχέση με τα περιστατικά με άλλους που δεν έχουν αυτό το προσόν.
3. Περιορίζεται κατά πολύ η αρχή της δημοσιότητας της δίκης. Κάνω λοιπόν έκκληση στη συντεταγμένη πολιτεία να αποκαταστήσει αυτή την αδικία και να διεξαχθεί η δίκη στην Αθήνα.
Τζίνα Τσαλικιάν»

(πηγή:  info-guardian)

Οι φίλοι μου

Έχω έναν φίλο.   

Λιγάκι μικροκαμωμένο και κάμποσο σκανταλιάρη.  

Αλητήριο ως το κόκκαλο κι αρχικουτσομπόλη.

Μένει στην ταράτσα απέναντι αλλά με την πρώτη παρατάει το τσαρδί του και όπου κάτσει.

Είναι αεικίνητος.  Λες και ο "απαυτός" του έχει τριβόλια

Και αγαπά ιδιαιτέρως το μπαλκόνι μου.

Σαν τύχει δε να βγω και να σκαλίζω τα λουλουδικά μου όλο "τσούρου τσούρου" και "τσούρου τσούρου" είναι.  Όλα τα κουτσομπολιά της γειτονιάς μου αραδιάζει.

Και σαν αρχίζω κι εγώ να τον ρωτώ πότε επιτέλους θα κάμει σπιτικό να πάψει να αλητεύει , τσαντίζεται και φεύγει.

Έχω ένα φίλο που κάθε που βγαίνω στο μπαλκόνι μου περιμένω να τονε δω.  Κι αυτός συνήθως έρχεται.   Γενναίος και ατρόμητος, μιας και  το ξέρει πως το σπίτι διαθέτει κυνηγούς αμείλικτους....

 

Η Ελλάδα απείχε

Αυτές οι εικόνες (από το ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ) για να φρεσκαριστεί λίγο η μνήμη μας.

Γιατί η αποχή της Ελλάδας, στο ψήφισμα που έγινε στον ΟΗΕ,  για να συσταθεί επιτροπή που θα εξετάσει το αν το Ισραήλ διέπραξε εγκλήματα πολέμου στη Γάζα, δείχνει πως η κυβέρνησή μας έχει πάθει επιλεκτική αμνησία.   Όπως άλλωστε κι εμείς οι υπόλοιποι...

Κατηραμένη εντροπία...

«Εντροπία: είναι το μέγεθος της αταξίας της ύλης που παρατηρείται σε ένα σύστημα. Όσο μικρότερη εντροπία έχει ένα σώμα, τόσο πιο χρήσιμη ενέργεια διαθέτει και τόσο μεγαλύτερη είναι η τάξη που εμφανίζει. Στη φύση επικρατεί η πορεία προς την αύξηση της εντροπίας του Σύμπαντος.

Πιό απλά, για παράδειγμα τα σωματίδια που συγκροτούν ένα αχλάδι ή ένα σιδερένιο κρίκο βρίσκονται σε μια διάταξη στο χώρο λίγο πολύ κανονική. Όταν όμως αρχίζει να σαπίζει το αχλάδι ή να σκουριάζει ο κρίκος η διάταξη αυτή των σωματιδίων βαθμιαία αρχίζει να αποδιοργανώνεται και έτσι η εντροπία του συστήματος των αντικειμένων ν΄ αυξάνει.»  (πηγή: Βικιπαίδεια)

Ακόμα πιο απλά, το οτιδήποτε μπορεί  πολύ εύκολα να αποδομηθεί αλλά απαιτεί έργο και ενέργεια για να επανέλθει στην πρώτερή του κατάσταση ... (σαν να μου περιγράφουν την ντουλάπα μου ένα πράμα).

Ή ακόμα απλούστερα πρόκειται για την τάση του Σύμπαντος να μπουρδελοποιεί τα πάντα…

Ή μ’ άλλα λόγια είναι σα να σου περιγράφουν την οικονομικο- κοινωνικο-πολιτική κατάσταση ετούτης της χώρας…

περί εκπαιδεύσεως και άλλων δαιμονίων

Ποια είναι η δημοφιλέστερη απάντηση σε όλα τα γκάλοπ που αναρωτιούνται για το πως μελλοντικά θα αλλάξει ετούτος ο μίζερος κι απαίσιος κόσμος;

Έλα βρε, σφίξου λίγο, θα το βρεις, όλοι το ξέρουν...
Καλά μη σε "παιδεύω" κιόλας: η μόρφωση των βλασταριών μας, που έπονται ημών...

Ναι ναι ξέρω, δεν φτάνει που σφίχτηκες για να το βρεις, τώρα σου άφησα κι άλλο μονιμότερο σφίξιμο στο στομάχι. Γιατί - και με το δίκιο σου - θα με ρωτήσεις τι φρούτο είναι αυτό και που ευδοκιμεί.Σε τι κλίμα; και τι σόι είναι ο γεωργός που το νοιάζεται; Εντάξει τώρα με ρούμπωσες εσύ... σηκώνω τα χέρια ψηλά... διότι από τον φαύλο ετούτο κύκλο άκρη αδυνατώ να βγάλω.

Κι όχι δεν αναφέρομαι στην προβληματική και μερικές φορές ανύπαρκτη λειτουργία των σχολειών μας - της κάθε βαθμίδας. Αναφέρομαι στην προβληματική και μερικές φορές ανύπαρκτη εγκεφαλική λειτουργία αυτών που στέλνουν τα παιδιά στο σχολείο. Σε μας τους γονείς δηλαδή... που το άγχος μας για την μόρφωση του παιδιού μας περιορίζεται στο άγχος για καβάτζωμα μιας θεσούλας - το δημόσιο δε κορυφή των προτιμήσεων.

Και θα μου ξαναπεις τι σε έπιασε κυρά μου και τα βάζεις με τους γονείς που στο τελος τελος έτσι μάθανε, έτσι κάνουνε; Μα αυτό το "έτσι" είναι που δίνει την τελική κλοτσιά κι όλο το εκπαιδευτικό σύστημα πάει κατά διαόλου.

Όταν το μόνο που απαιτούμε για την εκπαίδευση των παιδιών μας είναι αυτά και μόνον που θα του εξασφαλίσουν την πολυπόθητη θεσούλα ποιος και γιατί να νοιαστεί για τα υπόλοιπα; Ποιός και γιατί να νοιαστεί να καλλιεργήσει πνεύμα και σκέψη; ποιός και γιατί να νοιαστεί να παραδώσει ανθρώπους συγκροτημένους στην κοινωνία; και στο κάτω κάτω ποιόν συμφέρει να το κάνει αυτό;

Δεν πίστευα στα αυτιά μου στην συνάντηση στο σχολείο. Γονείς να εξίστανται τη στιγμή που ο έρμος ο δάσκαλος, διαφωνώντας με την "παπαγάλου μίμηση", εξηγούσε γιατί ακολουθεί άλλη τακτική με τα παιδιά. Από στόματα μαμάδων και μπαμπάδων, που έχουν τη μόρφωση του παιδιού τους πάνω από όλα, να ακούγεται: "...το να καταλάβουν μας μάρανε... αν δεν μάθουν να παπαγαλίζουν δεν θα καταφέρουν τίποτα... αφού έτσι λειτουργεί το σύστημα..."

Και ω ναι! πράγματι έτσι λειτουργεί! Μέχρι κι ένα 10χρονο το ξέρει...