12

alma

Τι είναι αυτό που την ψυχή μας έβαλε στο ράφι;
Φταίμε άραγε εμείς που δίχως πισινή καμιά ορμήσαμε να κλείσουμε στις χούφτες μας εκείνο που μας θάμπωσε;
Φταίει αυτό, που απ' την αρχή του, να χρησιμεύει για παγίδα φτιάχτηκε; 

Μήπως όλο το φταίξιμο είναι ότι ποτέ μας δε ρωτήσαμε τα ράφια ποιανού κουμάντο είναι;

Κι αφού ρωτάς, να σου το πω:  alma ψυχή πάει να πει...
Πάει... γιατί ποιος ξέρει αν αυτή ή άλλη λέξη θα φτάσει κάποτε...








.

12 εγύρισαν και είπαν:

Ευρύνοος είπε...

Η Ψυχή πάντα ελεύθερη είναι..
το μόνο ράφι της, είναι τούτο το σώμα που φέρουμε..

μα έτσι κι αλλιώς θα ελευθερωθεί κι απο αυτό κάποτε..
τουλάχιστον τα βράδια στο όνειρο πετάει εδώ κι εκεί κι ας μην θυμάται πάντοτε που πήγε..

καλά όνειρα :)

ΦΟΡΑΔΑ ΣΤ΄ ΑΛΩΝΙ είπε...

Έτσι μίζερες και γεροντοκόρες που τις καταντήσαμε και τις ψυχές, μόνο το ράφι τους απέμεινε.

Ευτυχώς τουλάχιστον που δεν τους αρέσουν τα γλυκά του κουταλιού.

Riski είπε...

Τι όμορφο..!
Καλά είναι ν' αλλάζουν σώματα οι ψυχές. Οι εμπειρίες είναι πολύτιμες και τα σώματα διαρκούν τόσο λίγο..

Fotis είπε...

Σε αντίθεση με τον/την Riski, δε μου φάνηκε όμορφο και χαριτωμένο, αλλά λίγο μελαγχολικό προς το εφιαλτικό, θα έλεγα.

Μάλλον προς την άποψη του Ευρύνοου κλίνω. Σαν να είναι φυλακισμένη η Ψυχή σε ένα σώμα άκαμπτο.

Μου ξυπνάει και συνειρμούς με έντονο συμβολισμό, για τις παγίδες που μας στήνουν όσοι θέλουν να μας μετατρέψουν σε άβουλα διακοσμητικά ρομποτάκια/στρατιωτάκια, βαλμένα σε παράταξη σε κάποιο ράφι...

Πολύ καλή επιλογή πάντως!
Καλημέρα, Ελένη μου!

Μια φορα κι εναν τρελο... είπε...

Ευρύνοε
αυτό που πιστεύω είναι ότι σε τίποτα το σώμα δεν είναι φυλακή.
Αυτό που φυλακίζει τη ψυχή το αναστήσαμε να ζει στον ίδιο κόσμο με αυτή.

Πρέπει να πάει πιο βαθιά ακόμα και το όνειρο για να λευτερωθεί...

Μια φορα κι εναν τρελο... είπε...

φοραδίτσα
εγώ πάλι που ξέρω κάτι "ψυχές" που τα γλυκά στο ράφι τα έχουν τσακίσει οι μουλάρες... :)))

Μια φορα κι εναν τρελο... είπε...

Riski
ίσως τελικά αυτό να είναι το μόνο αντίδοτο και η μόνη απάντηση στο γιατί ακόμα αντέχουμε...

Μια φορα κι εναν τρελο... είπε...

Foti
ακριβώς αυτό που κι εγώ αναρωτιέμαι, ποιός τα έφτιαξε τελικά αυτά τα ράφια και γιατί;

Ετούτος ο κόσμος επιθυμεί ανθρώπους κοιμησμένους. Ίσως τελικά η μεγαλύτερη επ-ανάσταση είναι το να ξυπνήσουμε...

Καλό σου βράδυ Φώτη μου!

tiktos είπε...

πιο σημαντικός είναι ο απέναντι τοίχος,με τα ονόματα.
να το βλέπεις και να θυμάσαι....
έστω και σαν αχυράνθρωπος.

Μια φορα κι εναν τρελο... είπε...

tikto
κι εγώ εκεί κόλλησα, στον τοίχο. Γιατί αυτός είναι η μόνη ελπίδα. Το μόνο πράγμα που μπορεί να κρατήσει την ενθύμηση ζωντανή και να ψιλιάσει, πιθανόν, κάποιον επόμενο να μην μπει στο μαγαζάκι.

Καληνύχτα σου είπα;

ΟΧΙΑ είπε...

Ευτυχώς λόγω βάρους δεν υπάρχει ράφι να με σηκώνει.

Μια φορα κι εναν τρελο... είπε...

ΟΧΙΑ
πράγματι τα ράφια δεν αντέχουν το βάρος. Όχι του κορμιού μα της ψυχής...κι από αυτό είμαι σίγουρη πως ναι έχεις μπόλικο !

Back to Top