
Από όσο θυμάμαι τον εαυτό μου αγαπούσα πολύ ότι είχε να κάνει με τους Ινδιάνους των Άνδεων.
Από τα χρώματα και τις μουσικές τους μέχρι τα στρογγυλά τους καπελάκια. Από τον πολιτισμό τους την ιστορία και τη γλώσσα τους μέχρι τα φαγητά τους.
Είναι λες κι όλα αυτά υπάρχουν μ’ ένα τρόπο δικό τους μοναδικό υφασμένο τόσο με το δέος των ψηλών βουνών που ο αέρας είναι αραιός και σου δυσκολεύει την ανάσα όσο και με την υγρασία και τον απόλυτο κορεσμό των χρωμάτων της ζούγκλας.
Σύμβολο ανθρώπων ελεύθερων. Με μια ελευθερία που ο ίδιος τους ο τόπος τους δίδαξε.
Ήταν συγκινητικό να βλέπεις αυτή την έκρηξη από χρώμα να διακόπτει το γκρι των τοίχων στο πιο «σκοτεινό» ίσως σημείο τούτης της πόλης σήμερα.
.jpg)
0 εγύρισαν και είπαν:
Δημοσίευση σχολίου